وقتی ستاره‌ها با پول چشمک می‌زنند

باشگاه‌های مس کرمان، سپاهان اصفهان و سایپا در نامه علی‌آبادی به رئیس جمهور، مستقیم مورد اشاره قرار گرفتند که در کنار باشگاه‌هایی مثل فولاد و حتی پرسپولیس و استقلال بودجه زیاد و نامتعارفی را به نقل و انتقالات اختصاص داده و می‌دهند.

اخبار پشت پرده این تیم‌ها که تا چندی پیش پنهان باقی مانده بود، حالا با وجود حساسیت‌های موجود از سوی سازمان تربیت بدنی و کنکاش بیشتر رسانه‌ها روشده که همگی از هزینه‌های سرسام‌آور و غیرمنطقی فوتبال حکایت دارد.

بیشتر این اخبار از سوی مسوولان در باشگاه‌ها تکذیب می‌شود، اما حقیقت این است که به جای فرار از واقعیت باید راهی برای اصلاح آن اندیشیده شود.

مس کرمان پس از پایان لیگ هفتم کار خود را در نقل و انتقالات سریع‌تر از سایر تیم‌ها آغاز کرد. پرویز مظلومی که فصل قبل حضور نسبتا موفقی در ابومسلم داشت، شاید تصور نمی‌کرد که با این سرعت با پیشنهادی خوب روبه‌رو شود. مظلومی در ازای دریافت 300 میلیون تومان راهی کرمان شد. عقد قرارداد با سرمربی جدید که اتفاقا رابطه خوبی با برخی بازیکنان لیگ برتری داشت، آغازی برای ولخرجی‌های این باشگاه صنعتی بود. نقاط ضعف مس کرمان با به خدمت گرفتن بازیکنان گرانقیمت 200، 300 و حتی 400 میلیونی برای لیگ هشتم به زعم مسوولان و کادر فنی این تیم برطرف شد، اما در عوض بازار آشفته نقل و انتقالات فوتبال کشورمان با پرداخت مبالغ اینچنینی از سوی یک تیم شهرستانی بیش از پیش برهم ریخت. با وجود این‌که به نظر می‌رسید مس کار خود را در نقل و انتقالات به پایان رسانده است، اما از کرمان خبر می‌رسد که مسی‌ها برای جذب 2 بازیکن جدید دیگر پس از نامه علی‌آبادی به رئیس جمهور محتاط شده‌اند و دست به عصا پیش می‌روند.

فولاد خوزستان وضعیت متفاوتی نسبت به سایر تیم‌ها دارد. این تیم که در مصاف با پیام نتوانست راهی لیگ برتر شود، با خرید امتیاز سپاهان نوین تازه‌ راه یافته به لیگ برتر بار دیگر به عرصه رقابت در سطح اول فوتبال کشور بازگشت. از روزی که رضاییان و ساکت پای میز معامله نشستند و قرارداد این واگذاری را امضا کردند، ارقام نجومی مختلفی برای خریدهای فولاد مطرح شد. از استخدام سرمربی خارجی و طرح پیشنهادات آنچنانی که بگذریم، شایعاتی مبنی بر پرداخت مبالغ 250، 300 و 350 میلیونی به بازیکنان درجه یک فولاد شنیده می‌شود.

مسعود رضاییان، مدیرعامل فولاد اما نظر دیگری دارد. وی به خبرنگار جام‌جم می‌گوید: بعضی‌ها به عمد می‌خواهند به این مسائل دامن بزنند، این رقم‌های نجومی حداقل درباره فولاد صحت ندارد. سقف قراردادهای ما 180 میلیون تومان بوده است. بازیکنان جدید می‌توانند اعلام کنند چقدر گرفته‌اند.

وی درخصوص کاهش 20درصدی مبالغ قراردادها می‌گوید من موافق این طرح هستم، اما بد نیست که نگاهی هم به نرخ تورم داشته باشیم، کدام بازیکن‌ حاضر است امسال فلان مبلغ بگیرد و فصل بعد با کمتر از آن بماند، به شرطی می‌توان این طرح را عملی کرد که به صورت قانون درآید و طی حکمی هم ملزم به اجرای آن باشند. نه این که تیم‌های شهرستانی به آن عمل کنند و سودش را عده‌ای دیگر ببرند.

رضاییان ادامه می‌دهد:‌ کسانی که اعتراض می‌کنند، خودشان از منابع دولتی بهره‌ می‌برند، جوانان آماده را به عنوان سرباز به خدمت می‌گیرند و حتی اگر به صورت خصوصی اداره شوند از تسهیلات بانکی و غیربانکی سود می‌برند، اما توپ را به میدان باشگاه‌های صنعتی می‌اندازند.

اما باز هم به اصفهان برمی‌گردیم؛ جایی که سپاهان با مدیریت ساکت برای لیگ هشتم بسته می‌شود. سپاهان اصفهان پس از قطع همکاری با ویه‌را برای انتخاب سرمربی خود گزینه‌ای را برگزید که تعجب نزدیکان باشگاه و اهالی فوتبال را برانگیخت. انگین فیرات که برای حضور در کادر فنی تیم ملی و همکاری با علی دایی طبق گفته نزدیکان فدراسیون فوتبال 75هزار دلار گرفته بود وقتی با پیشنهاد 300 هزار دلاری سپاهان مواجه شد، بدون معطلی به اصفهان رفت. پرداخت نزدیک به یک میلیون دلار در کمتر از یک سال برای دو مربی اقدامی سوال‌برانگیز از سوی باشگاه سپاهان تلقی می‌شود. ضمن این‌که سپاهانی‌ها برای این‌که از قافله نقل و انتقالات 2 باشگاه سرخابی عقب نمانند، در جذب بازیکنان مورد نظر هم حسابی دست به جیب شدند و رقم‌هایی بالاتر از سقف و حد معمول پرداخت کردند.

پرسپولیس و استقلال هم که حکایت خود را دارند؛ هر دو باشگاه همیشه از بدهی‌های میلیاردی خود می‌نالند و دست نیاز به سوی سازمان تربیت‌بدنی دراز می‌کنند، اما در فصل نقل و انتقالات ولخرجی می‌کنند. حضور قطبی با مبلغ 800 هزار دلار که گفته می‌شود با پاداش‌های ویژه قهرمانی برمقدار آ‌ن افزوده می‌شود، در کنار جذب بازیکنانی که هر کدام بیش از 300‌‌میلیون گرفتند تا پای قرارداد سرخابی‌ها را امضا کنند نشان از نابرابری‌ها در لیگ برتر دارد.

صرف هزینه‌های کلان تضمینی برای موفقیت نیست و این را تجربه بخوبی نشان می‌دهد، ای کاش بخشی از این سرمایه‌ها که اغلب هدر می‌روند به پرورش استعدادها در فوتبال کشورمان اختصاص یابد تا حداقل در درازمدت سود آن را خود باشگاه‌ها ببرند.

سارا احمدیان‌