قسمت سوم / نوشته: ری برادبری-ترجمه: حسین شهرابی
موشکران
از پلهها که پایین آمدم، پدر را دیدم که نشسته بود پشت میز صبحانه و نان تست میبرید. گفت: «راحت خوابیدی، داگ؟» طوری گفت که انگاری همیشه اینجا بوده و انگار نه انگار که 3 ماه است رفته و دور بوده از اینجا.
گفتم: «بدک نبود.»
«نان تست میخوای؟»
دگمهای را فشار داد و میز غذا 4 تا نان طلایی رنگ برایم درست کرد.
آن شب روی ایوان ننویی نشستیم که آهسته تابمان میداد و بادی آرام را به سمتمان میوزاند و آواز میخواند. تابستان بود و مهتاب بالای سر ما؛ و ما شربت آبلیمو میخوردیم و لیوانهای یخ را گرفته بودیم توی دستمان و پدر روزنامه صوتی را با کلاه مخصوصش میخواند. این کلاه را که سرتان میگذاشتید باید 3 بار پشت سر هم چشمک میزدید تا صفحهای میکروسکوپی را جلوی عدسی بزرگنما بیاورد. پدر سیگار میکشید و برایم از سال 1997 که آن موقع پسربچه بود حرف میزد. بعد از چند دقیقه همان جور که همیشه گفته بود گفت: «چرا تو بیرون بازی نمیکنی، داگ؟»
چیزی نگفتم. مادر گفت: «شبهایی که اینجا نیستی بازی میکنه.»
پدر نگاهی به من انداخت و بعد برای اولین بار توی آن روز چشمانش را به آسمان چرخاند. پدر که به ستارهها خیره میشد، مادرم او را نگاه میکرد. شب و روز اول که به خانه میآمد، آنقدرها به آسمان نگاه نمیانداخت. سخت در باغچه کار میکرد و کار میکرد و صورتش را بیشتر به زمین میدوخت. ولی شب دوم کمی بیشتر به ستارهها نگاه میکرد.
گفت و گو
