قسمت دوم /نوشته: ری برادبری-ترجمه: حسین شهرابی
موشک ران
سرم را از روی بالش بلند کردم. از پاییندست خیابان با قدمهای کوتاه و چابک و تندش نزدیک و نزدیکتر میآمد؛ حالا دارد از پلههای ایوان بالا میآید و داخل خانه میشود. و از پاگرد پلهها که صدای باز شدن در و چند کلمهای خوشامدگویی و بستنَش را شنیدیم، ما، مادر و من، هر دو توی آن تاریکی سرد لبخند زدیم.
از توی چمدان که حالا بازش کرده بودم، یونیفرم سیاهش را بیرون کشیدم. مثل سحابیها، ستاره اینجا و آنجای یونیفرم کورسو میزد. با خمیره تیرهگون لباس توی دستهای گرمم بازی کردم. سیاره مریخ را بو کشیدم، بوی آهن میداد؛ و سیاره ناهید، رایحه پیچک سبز و سیاره تیر، عطر گوگرد و آتش و ماه شیریرنگ و سختی ستارگان را هم استشمام کردم.
یونیفرم را توی دستگاه گریز از مرکزی گذاشتم که همان سال توی کارگاه کلاس نهم ساخته بودم و چرخاندمش. بلافاصه گردی نرم توی قرع تهنشین شد. زیر میکروسکوپ گذاشتمش و زمانی که پدر و مادرم خواب بودند و خانه ما به خواب رفته بود، یعنی همه آشپزها و پیشخدمتهای خودکار و نظافتچیهای روباتی به خواب الکتریکی رفته بودند من به خردهریزهای درخشان غبار شهابسنگها و دم دنبالهدارها و گلماسههای مشتری دوردست خیره شدم؛ مثل جهانهایی ناپیداکرانه میدرخشیدند که من را با شتابی دلهرهآور داخل نقبی، یک میلیارد فرسنگ در فضا پیش میراندند.
سپیدهدم، خسته از سفر و هراسان از ماجراجویی، یونیفرم را با جعبهاش برگرداندم به اتاق خواب آنها.
بعد خوابیدم و فقط آن قدری چشم بر هم گذاشتم که صدای بوق ماشین خشکشویی که توی حیاط میایستاد بیدارم کند. آمده بودند تا یونیفرم را ببرند. با خودم گفتم: چه خوب شد منتظر نموندم، وگرنه چند ساعت بعد یونیفرم برمیگشت، اما بدون ذرهای از آن همه سفر که از سر گذرانده بود و آن همه سرنوشت که نصیبش شده بود.
دوباره خوابیدم؛ این بار شیشه کوچکی از غبار جادویی در جیب پیژامهام، درست روی قلبم بود که تندتند داشت میزد.
گفت و گو
