پزشکان: پهلوان به المپیک نرود

کار به جایی رسید که پزشکان موضوع را با خود وی و به طور خصوصی در جریان گذاشتند اما باز هم حسین دست‌بردار نبود و تمرینات را سنگین‌تر از پیش پیگیری می‌کرد تا جایی که آخرین آزمایشات و نتایج به‌دست آمده از کمیسیون پزشکی ، تمرین و استرس را برای او سم خواندند و این موضوع بود که به اطلاع رئیس فدراسیون و کادر فنی تیم ملی رسید.

اما دریغ از این که صحبت‌های آنان نیز جلودار انگیزه و شور و اشتیاق پسر ایران‌زمین برای خلق حماسه‌ای نو باشد.
این بار حریف رضازاده فقط پولاد سرد نبود بلکه می‌بایست با سلامت و آینده خود نیز نبرد می‌کرد که همین موضوع دست‌اندرکاران فدراسیون را بر آن داشت تا با تشکیل جلسه‌ای اضطراری موضوع را بررسی و تصمیم‌گیری کنند؛
 تصمیم نیز چیزی نبود جز حفظ جهان‌پهلوان به عنوان «اسطوره ورزش ایران»، «سرمایه ملی» و «شناسنامه وزنه‌برداری».

حال بهرام افشارزاده و کادر فنی تیم ملی چاره‌ای نداشتند جز این که سردار و پرچمدار کاروان ورزش ایران را به هر ترتیب که شده از ادامه تمرینات و حضور در مسابقات پیش‌رو بر حذر دارند که این موضوع طی نامه‌ای در تاریخ 31/4/87 در اختیار رضازاده قرار گرفت.

در بخش‌هایی از این نامه آمده بود: کسب بیش از 20 مدال طلای المپیک، جهانی، آسیایی و مسابقات بین‌المللی بی‌شک میسر نمی‌شد مگر با انگیزه‌ای فراوان، تلاشی وافر و همچنین توکل و توسل به خدا و ائمه اطهار که جنابعالی ضمن رسیدن به این مهم توانستید با بانگ «یا ابوالفضل (ع)‌» مذهب تشیع را نیز به جهانیان بشناسانید.

کسب و حفظ عنوان قویترین مرد جهان طی 8 سال گذشته نیز جزو گنجینه و افتخاراتی بود که شما برای ملت شریف ایران به دست آوردید. مردم و مسوولان همگی به خلوص نیت و پاکی شما ایمان داشته و اذعان می‌دارند که حسین رضازاده به عنوان فرزند پاک میهن اسلامی، دین خود را به ایران و ایران‌زمین و ایرانی در سرتاسر دنیا ادا کرده است.

حال در آستانه بازی‌های المپیک 2008 پکن و سومین هماورد بزرگ پیش‌رو باید درخواستی نمایم که مطرح کردن آن برای من و همکارانم، کادر فنی تیم ملی و پزشکان نیز بسیار سخت و دردناک است. اما چاره‌ای نیست چرا که حال ما حسین رضازاده‌ای سلامت می‌خواهیم نه مدالی به هر قیمت. ما حسینی می‌خواهیم که بماند و الگویی شود برای تمام نونهالان و آینده‌سازان ایران‌زمین. حسینی که در اوج و با تنی سلامت بماند و در موقعیت و جایگاهی دیگر برای مردمش که همیشه شاد کردن آنها مهمترین هدفش بوده، تلاش نماید.

حسین جان گرچه این خواسته برای من سخت‌ترین درخواست در طول زندگی می‌باشد اما به خاطر خود تو و میلیون‌ها ایرانی که دوست دارند قهرمان و پهلوانشان را سلامت و پا برجا ببینند ضمن تقدیر و تشکر از تلاش‌های فراوانی که برای سربلندی و افتخار ایران نمودید اعلام می‌دارم که به توصیه پزشکان و متخصصان و با توجه به آزمایشات انجام شده و گزارش پزشکان متخصص مبنی بر منع فعالیت سنگین و اضطراب‌آور توجه نموده و از حضور در بازی‌های المپیک 2008 پکن که مطمئنا دیداری سخت و سنگین خواهد بود، انصراف دهید.

البته تا پیش از اعلام نهایی آزمایشات پزشکی و تشخیص دقیق آنان برای خود من هم قابل قبول نبود که قوی‌ترین مرد جهان از حضور در المپیک و کسب سومین طلا پا پس بگذارد، اما حال چاره‌ای جز این نیست و من همانند یک پدر که به چیزی جز سلامت فرزندش توجه ندارد از تو می‌خواهم که به خاطر خود، خانواده، علاقه‌مندان و تمام ایرانیان این خواسته سخت اما جدی را بپذیری. با این امید که در سایر سنگرهای خدمت به میهن عزیز موفق و موید باشی.

ضمنا این تصمیم در کمیته فنی فدراسیون مطرح و مورد تایید قرار گرفته است.

رضازاده هم طی نامه‌ای به بهرام افشارزاده، رئیس فدراسیون وزنه‌برداری کناره‌گیری همیشگی خود از حضور در میادین و بالای سر بردن وزنه را این‌چنین اعلام و تشریح کرد:

جناب آقای افشارزاده‌
ریاست محترم فدراسیون وزنه‌برداری جمهوری اسلامی ایران‌

با سلام و احترام؛

عطف به نامه شماره 1457/274 مورخ 31/4/87 فدراسیون با امضای جنابعالی، پزشک معتمد فدراسیون، رئیس کمیته فنی، سرپرست و سرمربی تیم‌های ملی وزنه‌برداری، همان طور که اطلاع دارید، اینجانب از سنین نوجوانی و بیش از 15 سال است که در خدمت ورزش و کسب افتخار برای میهن عزیز و مردم گرانمایه این مرز و بوم هستم و در این 15 سال لحظه‌ای از تلاش و کوشش و پایداری نایستاده‌ام و کارنامه درخشانی از پیروزی‌ها و درخشش در بزرگترین میدان‌های مبارزه با پولاد سرد داشته‌ام و بارها در رویدادهای بزرگ جهانی همچون بازی‌های المپیک، بازی‌های آسیایی و رقابت‌های جهانی با به دست آوردن مدال طلا و رتبه نخست این رویدادها گرانبهاترین مدال‌های افتخار را بر سینه ملت شریف و بزرگوار ایران زمین آویخته‌ و پرچم پرافتخار میهن را بر فراز بلندترین قله‌های بالندگی به اهتزاز درآورده و مردم جهان را واداشته‌ام که همراه ایرانیان سرود جانبخش ملی ایران را زمزمه کنند، تا آن جا که مورد تفقد رهبر معظم انقلاب اسلامی ایران قرار گرفته و با پیام ایشان احساس سربلندی و غرور نمودم و در عین حال مرهون محبت‌های کلیه مسوولان محترم کشور اعم از مسوولان ورزشی و غیرورزشی، رسانه‌ها و مطبوعات شدم.

اطمینان دارم که دوستان جوان من به خوبی قادر خواهند بود که افتخارات ملی ما را بار دیگر در بازی‌های المپیک 2008 پکن تکرار کرده و استمرار ببخشند و به همین جهت توصیه پزشکان را می‌پذیرم. در این رویداد هر چند که در تمام لحظه‌ها همراه و پا به پای دیگر قهرمانان ملی تلاش مضاعفی را برای به دست آوردن پیروزی قهرمانان ایرانی به عمل خواهم آورد و تمامی تجربیات و دانشی را که طی این سال‌های پرمشقت آموخته‌ام در اختیار همرزمانم قرار خواهم داد تا ان‌شاءالله به یاری حق و با دعای مردم خوب میهن اسلامی و با تمسک به ائمه اطهار و به خصوص حضرت ابوالفضل (ع)‌ بار دیگر برق شادمانی را در چشمان مردمی که طی این سال‌ها همیشه و به هر شکل و صورت مرا مورد توجه، تشویق، محبت و لطف خالصانه خود قرار داده‌اند، مشاهده کنیم و این بار نیز همگی و یکپارچه سرود مقدس کشور پهناور اسلامی خود را در اوج شکوه و قدرت مترنم کنیم.

جناب آقای افشارزاده، ضمن عذرخواهی مجدد و تشکر از آن همه محبت پدرانه، مشفقانه و دلسوزانه که در حق من مبذول نمودید، خواهشمند است مراتب اعتذار مرا به هر نحو که صلاح می‌دانید به پیشگاه مردم شریف ورزش‌دوست برسانید تا در جریان قرار گرفته و موجب شرمندگیم فراهم نشود.

حسین رضازاده‌
فرزند خاکسار ملت ایران‌