گزارشی از پشت صحنه یک برنامه رادیویی
کسی صدام میزنه
«کسی صدام میزنه» عنوان برنامهای است از گروه جوان و اندیشه رادیو جوان که هر روز از ساعت 50/12 تا 30/13 روی آنتن میرود.
این برنامه از 15 خردادماه 84 به صورت تولیدی بود که با گذشت 7 ماه از شروع آن به صورت زنده روی آنتن رفت و تا به حال نیز ادامه دارد.
در استودیوی پخش رادیو جوان مریم واعظپور (گوینده) همراه معصومه ملالو (سردبیر) حضور دارند. امروز در غیاب علیرضا محمدنیا، اکبر لکلری (تهیهکننده پیشکسوت رادیو) تهیهکنندگی برنامه را عهدهدار است. واعظپور چند دقیقه قبل از شروع برنامه، متنهایش را مرور میکند. همه چیز مهیاست تا زنگ ساعت شروع «ویژهبرنامه اذان ظهر» را اعلام کند.
«کسی صدام میزنه» مانند دیگر برنامههای رادیو جوان از تحرک و پویایی خاص و جوانانه این شبکه پیروی میکند که به دور از ریتم کند و یکنواخت برنامههای اینچنینی، توانسته علاوه بر بیان مفاهیم اخلاقی اسلامی قرآن و احادیث، مخاطبان زیادی را نیز از طیف وسیع شنوندگان این شبکه رادیویی و خاصه جوانان، جذب کند.
بخشهای مختلف برنامه «کسی صدام میزنه» شامل متن ورودی، آیتم تقدیرنامه که نویسندگی آن را نفیسه یاوری بر عهده دارد و با صدای فاطمه صداقتی و به صورت تولیدی روی آنتن میرود، همچنین آیتمهای نیایش (نوشته آقای رستمی) و آیتم گزارشی یک لحظه صبر کن (به کوشش هانیه جوادیمنش) و آیتم خداحافظی که تهیه آن به عهده خانم ناظری است، از دیگر بخشهای این برنامه هستند.
معصومه ملالو درباره متنها و نقش آنها در جذابیت برنامه میگوید: برای جذابیت یک برنامه رادیویی چند عنصر کلیدی وجود دارند که مانند حلقههای زنجیر به هم متصلند. یکی از آن حلقهها متن برنامه است. اگر متنها ایستایی باشند، حتی گوینده و تهیهکننده نیز دیگر نمیتوانند در پویایی آن نقشی داشته باشند. وی اینچنین ادامه میدهد: «ما در برنامه سعی داریم از موضوعهایی که انتخاب میکنیم، برداشت جوانانه داشته باشیم و این برداشت آزاد باعث میشود که به طور مستقیم به مسالهای اشاره نکنیم.»
سردبیر «کسی صدام میزنه» درباره موضوع امروز برنامه (زیبا سخن گفتن) و نقش این زیبایی در یک برنامه رادیویی میگوید: «من بیشتر در برنامه بر محتوا تاکید دارم یعنی بهکارگیری کلام نیک و زیبا و این که ما در فرهنگ ایرانی خودمان به نیکگفتاری، نیک فکر کردن و نیکرفتاری توصیه شدهایم و اسلام هم بر این مساله تاکید کرده است، که حتما سخن نیکو بگوییم به خصوص با پدر و مادر. حتی الان که در هفته بزرگداشت مقام زن قرار داریم و زن به عنوان یکی از مظاهر زیبایی خداوند شناخته شده، من گوشهای از این زیبایی را گرفتم و سعی کردم به صورت زیبایی در گفتار و کلام نمود پیدا کند و موضوع این هفته برنامه باشد.»
معصومه ملالو در پایان میگوید: کسی که از اطرافیانش به خوبی تشکر کند، در واقع قدر نعمتی را که دارد، بجای آورده است. من هم میخواهم از مدیر گروه اندیشه آقای حسینی، آقای محمدنیا (تهیهکننده) و خانم واعظپور که سهم زیادی در برنامه دارند و همچنین از دیگر دوستان و همکاران عزیزم سپاسگزاری کنم و خدا را شکر که ما در کنار هم هستیم و میتوانیم یک کار خوب ارائه دهیم.
***
در فاصله پخش اذان ظهر، فرصتی دست داد برای گفتگو با مریم واعظپور. وی که حدود 20 سال است در رادیو فعالیت میکند، کارش را با برنامه کار و کارگر آغاز کرده و پس از همکاری با مرکز کنترل ترافیک و شبکه سراسری رادیو، اکنون در رادیو جوان و شبکه پیام مشغول به کار است و بهعنوان نریتور کارهایی را در شبکه 4 سیما میخواند.
خانم واعظپور در حال حاضر چه برنامههایی با صدای شما از شبکه جوان روی آنتن میرود؟
به جز برنامه «کسی صدام میزنه» که یک هفته در میان در آن حضور دارم، برنامهای به نام «یااول...» است که به صورت تولید ضبط و هر روز قبل از ساعت 6 صبح پخش میشود.
شبها نیز از ساعت 50/9 دقیقه تا 10 برنامه چشمانداز پرمهتاب هست که آن برنامه نیز تولیدی است و کاری بسیار زیبا و سنگین است. خودم خیلی این برنامه را دوست دارم.
خیلیها از انرژی مثبتی میگویند که مریم واعظپور در ارتباطش به آنها منتقل میکند، علتش را در چه میدانید؟
بچهها محبت دارند... فکر میکنم یکی از دلایلش این است که من عاشق همه هستم و سعی میکنم این عشق و محبت را انتقال دهم. حالا نمیدانم تا چه حد موفق بودهام...
این حس هنگام اجرا نیز به شنونده منتقل میشود؟
خب من فکر میکنم همیشه خودمانی بودن و سادگی در مفهوم مثبتش راحتتر انتقال پیدا میکند، علتش شاید به دلیل عشقی باشد که به آدمها دارم، البته فکر میکنم این حالت کمی ذاتی است و تا حدودی در دخترم هم وجود دارد، اما خوشحالم که اینچنین است.
از دخترتان گفتید... چقدر در حضور او به عنوان گوینده و مجری در رادیو نقش داشتید؟
تنها کاری که من برای دخترم انجام دادم، سعی کردم در وهله اول خیلی زود راه نیفتد، چون سعی داشتم ریشهاش در کار محکم شود. دختر من از 17 سالگی در رادیو کار میکند، منتها ابتدا در گروه نمایش مشغول به کار شد و بعد از آن حدود 9 سال است که گویندگی میکند. در این مدت، کارهای زنده نیز به او پیشنهاد میشد، ولی من اجازه ندادم. سعی کردم چند سالی کار تولید انجام دهد تا ریشهاش محکم شود و بعد پشت میکروفن زنده بنشیند و در حال حاضر، فکر میکنم که موفق است.
و این مشکل برای خیلی از دانشجویان فعال در رشته گویندگی نیز وجود دارد، چون میخواهند به محض اینکه مدرکشان را گرفتند پشت میکروفن زنده بنشینند و این خیلی بد است، چون مشکل پیش میآورد. خیلی از کسانی که الان حتی اسمی نیز دیگر از آنها برده نمیشود، خیلی توانمند بودند و میشد از آنها استفاده کرد، ولی به این دلیل که فوری میکروفن زنده در اختیارشان قرار گرفت، لطمه خوردند.
این مشکل، کنار رفتن است یا کنار گذاشتهشدن؟
عموما کنار گذاشته میشوند. علتش هم این است که بچهها هنوز ریشههایشان قوی نشده است و آن توانایی لازم را به دست نیاوردهاند.
در گویندگی صدا بهتر است یا بیان؟
فکر میکنم در گویندگی نحوه بیان حرف اول را میزند و صدا حرف دوم را.
این در انتخاب افراد برای حضور در کلاسهای گویندگی اعمال میشود؟
خیر. در چنین انتخابی عکس این قضیه اتفاق میافتد. باید ببینند که افراد دارای صدای خوبی هستند، بعد نحوه بیانشان را میسنجند چون به هر حال روی بیان میشود کار کرد ولی صدا را نمیشود تغییر داد.
آزاده خواجهنصیری
گفت و گو
