سایه‌ روشن‌های پیروزی‌

ما باید بسرعت کم و کاستی‌های دو بازی با امارات را برطرف کنیم و برای مقابله با سوریه از دو بازی قبل درس بگیریم و با تقویت نقاط قوت خود، اشتباهات را به حداقل برسانیم.

مثلا بدانیم که داشتن دو مهاجم دونده، پرتلاش و تاثیرگذار مثل خلیلی و رضایی خیلی موثر است؛ اما تغذیه کردن این دو‌مهاجم توسط هافبک‌ها وظیفه‌ای است که نباید آن را نادیده گرفت. دو مهاجم ما در برابر امارات خوب حمایت نشدند و این باید برای علی دایی و دستیارانش یک پرسش مهم باشد.

ما در خط دفاعی خوب عمل کردیم و الحق که تمام بازیکنان در انجام وظایف دفاعی از جان مایه گذاشتند، اما دفع توپ بدون تامل، مشکلی را برای ما به وجود آورده بود؛ اول آن که ما هافبک‌های خود را با این شیوه بازی عملا از صحنه خارج می‌کردیم و یکی از دلایلی که آنها نتوانستند بیش از انتظار در کارهای هجومی شرکت کنند، همین حذف ناخواسته بود.

نکته دوم سپردن توپ به شکل انفعالی به حریف بود تا دوباره به دروازه‌ها حمله کنند. سیدجلال حسینی که خوب می‌جنگید، بیشتر از بقیه مدافعان ما صاحب توپ می‌شد و مبادرت به دفع توپ در کوتاه‌‌ترین زمان ممکن می‌کرد که دشواری‌هایی را به وجود می‌آورد.

اما نقطه قوت تیم ما در درون دروازه است؛ جایی که سیدمهدی رحمتی با رشادت و واکنش‌های بموقع نقطه اتکایی برای تیم است. رحمتی بیشتر از آن که به فکر مهار توپ باشد، سعی در دفع توپ دارد که این عمل در بسیاری از مواقع خوب و در پاره‌ای از موارد دردسرساز می‌شود.

جواد نکونام و مسعود شجاعی در خط میانی خیلی تلاش کردند و در مواقعی از مهره‌های کلیدی ما به شمار می‌آمدند. شجاعی خوب دوید، خوب جنگید و با تکنیک خوبش کوشید تا یک بازیکن تاثیرگذار در میانه میدان باشد. او گاهی با تاخیر موجب ضربه‌پذیری خود می‌شد و این می‌توانست برای سلامت او مخاطراتی را به وجود آورد و دیدیم که هدف اصلی اماراتی‌ها بود و بیشتر از بقیه بازیکنان ما کتک خورد. شجاعی باید به این نکته بیشتر توجه کند تا ما در بازی بعدی بتوانیم با شکست سوریه، سرنوشتمان را خودمان رقم بزنیم.

در مجموع باید جسارت و شجاعت علی دایی را ستود. مربی تیمی که از نظر روحی تحلیل رفته بود و مرد بااراده‌ای مثل دایی می‌توانست این تیم را از بن‌بست روحی خارج کند.