قناعت کشتی فرنگی به 5 سهمیه المپیک‌

کشتی فرنگی ایران که طی 2 دوره گذشته مسابقه‌های قهرمانی آسیا، اقتدار و آقایی خود را به رخ تمامی حریفان قاره کشیده است، در کسب سهمیه المپیک نشان داد فاقد توانمندی و کارایی لازم در همه اوزان هفتگانه است. به عبارتی، تیم ملی کشتی فرنگی در ترکیب خود یک دوگانگی محسوس دارد که نشانگر نوعی اختلاف سطح کیفی و فنی میان ملی‌پوشان فرنگی‌کار است.

کشتی فرنگی در شرایطی که در آوردگاه سخت و دشوار جهانی باکو با کسب 3 سهمیه حتی از کشتی آزاد هم پرتوان‌تر و کارسازتر نشان داد، در رقابت‌های گزینشی به دلیل عملکرد ضعیف دیگر نفرات، نتوانست برتری سهمیه‌ای خود را نسبت به کشتی حفظ کند.

دستیابی فرنگی‌کاران ایرانی به 3 مدال جهانی مسابقه‌های 2007 باکو غیر از آن که نشان‌دهنده عملکرد موفق و رضایت‌بخش کشتی فرنگی در مبارزات جهانی است، واقعیتی ملموس را به رخ کشید که موجودیت کشتی فرنگی از 2 سطح کیفی متفاوت برخوردار است که این فاصله کیفی باعث می‌شود در رقابت‌های تیمی و بخصوص کسب سهمیه، کشتی فرنگی کشورمان همواره مطمئن و مقتدر ظاهر نشود.

کشتی فرنگی ایران طی 18 دوره برگزاری رقابت‌های قهرمانی آسیا 6 بار عنوان قهرمانی را به خود اختصاص داده است و با آن که در آخرین آوردگاه آسیایی هم 3 مدال طلا به دست آورد و با اختلاف 5 امتیاز نسبت به تیم قزاقستان بر سکوی اول آسیا ایستاد؛ اما در سهمیه‌بندی المپیک پشت سر تیم قزاقستان  که فقط یک طلا به دست آورد  قرار گرفت.

گرچه افزایش کمی نفرات شرکت‌کننده نمی‌تواند صرف یک نتیجه عالی و ایده‌آل برای کشتی فرنگی محسوب شود و با همین تیم 5 نفره، امید بسیاری به افتخار‌آفرینی و کسب مدال المپیک پس از 36 سال ناکامی و بی‌مدالی در بازی‌های 2008 پکن وجود دارد، اما نکته مهمی که باید کادرفنی کشتی را متوجه آن بکنیم برنامه‌ریزی و چیدمان نه چندان منطقی نفرات با تجربه در کمیته فنی و مربیان تیم ملی کشتی فرنگی است که اگر به درستی و با تناسب اهمیت و کیفیت مسابقه‌های پشت‌سر گذاشته در کره‌جنوبی، ایتالیا و صربستان، نفرات مورد گزینش قرار می‌گرفتند چه بسا کشتی فرنگی با سهمیه‌ای بیش از 5 نفر و در حد تیم قهرمان آسیا و بالاتر از قزاقستان در المپیک پکن صف‌آرایی می‌کرد.