اشتباه در محاسبه کار دست حیدری داد

البته امیدواریم آسیب‌دیدگی کتف عیرضا حیدری سطحی باشد و نه عمقی؛ چرا که در غیر این صورت قهرمان دوست‌داشتنی کشتی هرچند هم که بخواهد برای در صحنه ماندن بکوشد،‌ نمی‌تواند آرزوهایش را عملی کند.

در شرایط حاضر، عارضه حادث شده برای حیدری،‌ نیاز به درمان دارد که به طور طبیعی قهرمان را برای مدتی از تمرینات دور نگه‌ می‌دارد.

همین مساله کافی است تا او که پیش‌تر گفته‌ است می‌خواهد با مسابقه انتخابی به پیراهن تیم ملی برسد و حق کشتی‌گیری را ضایع نکند، حضور در رقابت‌های جام تختی (خردادماه)‌ را از دست بدهد.

آنچه مسلم است، کمیته فنی کشتی نمی‌تواند به صرف آسیب‌‌دیدگی حیدری و دور بودنش از تمرینات و آمادگی‌ لازم، برای وی استثنا قائل شود و به نوعی مسابقه‌های انتخابی دیگری را برای این قهرمان در نظر بگیرد. تازه اگر فرض را بر این بگیریم که حیدری کلیه حریفان داخلی‌‌اش را شکست دهد، باید گفت او چگونه می‌‌خواهد بدون دورخیز لازم و هماوردی با حریفان جهانی،‌ مهیای حضور در المپیک پکن شود.

یقینا حیدری صرف حضور در المپیک را نمی‌خواهد. او که در آتن صاحب برنز المپیک شده خیلی دیر طعم مدال از این بازی‌ها را چشید تا امروز با نگاهی به عقب افسوس فرصت‌های از دست رفته را بخورد.

بویژه فرصت مدال گرفتن در المپیک 2000 سیدنی که حتی می‌توانست با حضور در فینال، مدال خوش‌رنگی را برای خود دست و پا کند، اما تاکتیک اشتباه در مواجهه با «الدار کورتانیدزه» و قبول شکست صفر  یک، به حذف حیدری از صحنه رقابت‌ها انجامید، تا این نکته دیگربار در کشتی ما قبل فینال المپیک 2004 نیز و در برخورد با کشتی‌گیر جوان ازبک (محمد ابراهیم‌اف)‌ تکرار شود و رنگ مدال قهرمان رعنای کشتی ایران را عوض کند.

حتی حیدری اگر برای چند لحظه از بی‌تفاوتی خارج نمی‌شد، چه‌بسا ممکن بود برنز المپیک را نیز تقدیم کشتی‌گیر سیاهپوست امریکایی کند.

بی‌شک همین مدال‌های گمشده المپیکی حیدری است که او را دیگربار به هوس انداخته است تا  دل‌ به دریا بزند و برای حضوری دیگر، بختش را بیازماید، اما حیف که حیدری برای المپیک پکن دیر استارت زد و دیر به صحنه آمد. شاید اگر او از مدت‌ها قبل دورخیز می‌کرد و در قواره یک کشتی‌گیر در رقابت‌های مختلف به میدان می‌آمد، مجبور نمی‌شد فشار مضاعفی را در مدتی محدود به خود وارد کند و بدنش را درمعرض آسیب‌دیدگی قرار دهد.

باید این نکته را در نظر گرفت که منهای موارد استثنایی، بدن در شرایط ناآماده بودن آسیب می‌بیند. حیدری به عنوان قهرمانی باتجربه نباید خود را گول بزند. او از یک طرف فشار زیادی را به بدن ماه‌ها استراحت‌کرده خود وارد آورده و از طرفی چندین کیلو از وزن بدنش کاست تا این نکته احتمال آسیب‌دیدگی‌اش را دوچندان کند؛ مساله‌ای که برای حیدری در جام علی‌اف رخ داد تا او که می‌خواست از این جام برای المپیک دورخیز کند معادلاتش به‌هم بریزد و شرایط را برای خود سخت و سخت‌تر ببیند. جالب‌ آن که الدار کورتانیدزه با شرایط سنی 4، 5 سال بزرگ‌تر از حیدری در همین جام علی‌اف به مدال برنز وزن 120 کیلو رسید تا نشان دهد هنوز از عرصه قهرمانی دور نشده و تمریناتش را بخوبی دنبال کرده است.

شاید موضوع دوباره کشتی گرفتن دیوید موسل‌بز روس و دارنده مدال‌های طلای جهان و المپیک در سنگین‌وزن نیز درس خوبی برای کشتی‌گیرانی باشد که در آستانه مسابقات مهمی چون المپیک می‌خواهند به دنیای قهرمانی بازگردند.

موسل‌بز با وجود حضور در کادر فنی تیم ملی کشتی آزاد روسیه در سال‌های پس از دنیای قهرمانی، هیچ‌گاه از تمرینات فاصله نگرفت تا با وجود مانع‌تراشی روس‌ها در راه بازگشتش، توانمندی‌اش را روی تشک مبارزه به اثبات رسانده و با حضور موفق در رقابت‌های گزینشی با پرچم کشور اسلواکی، دیگربار حضور در عرصه بازی‌های المپیک را برای خود معنا کند.

به هر حال، هیچ کس نمی‌تواند مانع از بازگشت قهرمانان شود و به نوعی کشتی ایران نیز از بازگشت علیرضا حیدری استقبال می‌کند؛ اما ای کاش قهرمان پرافتخار کشتی ما محاسباتی دقیق‌تر را در راه بازگشت مورد توجه قرار می‌داد تا امروز مجبور نباشد کتف آسیب‌دیده را وبال گردن خویش ببیند. در هر صورت، برای این قهرمان ارزنده کشتی آرزوی سلامتی و بهروزی داریم.

حجت‌الله اکبرآبادی‌