«گلبانگ» و پخش ترانه‌هایی ‌که شما می‌خواهید

درست در چند قدمی بهار، صبح یک روز قشنگ زمستانی که گرمای روحبخش خورشید، صورتت را نوازش می‌کند و بوی بهار را استشمام می‌کنی، اینجا استودیوی شماره 23 محل ضبط برنامه «گلبانگ» کاری از گروه ایران و فرهنگ رادیو ایران!

وقتی به استودیو می‌رسم، خانم معصومه جدلی، سردبیر و تهیه‌کننده برنامه، با آرامش خاصی مشغول گذاشتن سی‌دی در دستگاه سی‌دی‌پلیر است و الهام هژبرافکن، صدابردار برنامه، مشغول تنظیم صداست. خانم مریم نشیبا که شور و شوق بچگی در صورتش هویداست، متن‌های برنامه را بررسی می‌کند. کنار نشیبای دوست‌داشتنی می‌نشینم. آرم برنامه «گلبانگ» پخش می‌شود. چراغ‌های اتاق رژی روشن می‌شود. نشیبا با طمانینه خاصی برنامه را شروع می‌کند: «به نام خالق کبوتران سپیدبال»

به نام خدا

خدا را در دلت احساس کن  و قدم‌هایت را محکم‌تر از همیشه بردار

چراکه وقتی ایمان شکست می‌خورد ترس پیروزی‌اش را در وجودت جشن می‌گیرد.

«سلام» موسیقی قشنگی پخش می‌شود. روی میز نشیبا چند مجله و دفترچه‌ای دیده می‌شود. نشیبا می‌گوید: من فقط به متن‌های برنامه اتکا نمی‌کنم. صدای تلفن‌های مردمی مبنی بر درخواست ترانه پخش می‌شود. وقتی صدای مردم پخش می‌شود، نشیبا اسامی و درخواست آنها را در دفترچه‌اش یادداشت می‌کند و از مخاطبان برنامه تشکر می‌کند. «گلپونه‌های ایرج بسطامی» پخش می‌شود، از نشیبا می‌پرسم لحن اجرا در برنامه‌های موسیقی و شاد به چه صورت است؟! می‌گوید: آنجایی که گوینده با مخاطبش در ارتباط است و می‌داند که 90 درصد موفقیت برنامه‌اش به خاطر وجود و لطف و توجه شنوندگان است باید لحن بسیار بسیار صمیمانه باشد، نه تصنعی و مصنوعی چون شنونده پی می‌برد که شما این لحن را گرفته یا نسبت به آنها  دارید. در این برنامه باید دل مجری و گوینده به دل شنونده نزدیک شود. چون این نزدیکی تداوم برنامه را به وجود می‌آورد. اگر لحن خشک و جدلی باشد برنامه دوام نمی‌آورد و شنونده پس می‌زند. در واقع پخش آهنگ و موسیقی از طریق گلبانگ یک بهانه است برای این که مردم تخلیه شوند و حرف دلشان، خواسته‌ها و مشکلاتشان را با عوامل سازنده گلبانگ در میان بگذارند.
چون خرید یک سی‌دی یا نوار برای گوش کردن خیلی راحت‌تر از گرفتن تلفن تماس برنامه است. بعد از پخش آهنگ، نشیبا متن قشنگی را اجرا می‌کند دوباره موسیقی‌ای دیگر، تلفن‌های مردم و خواندن پیام‌های کوتاه. نشیبا دقت خاصی دارد. همان طور که به مهربانی صحبت می‌کند با لطف مضاعفی هم تلفن‌های مخاطبانش را گوش می‌دهد.

نشیبا ادامه می‌دهد: من خودم را جای مخاطب می‌گذارم که چقدر صدمه خورده که با تنها شماره تلفن برنامه تماس بگیره و ابراز محبت کنه. من نمی‌توانم فقط با یک کلمه پاسخگوی مخاطبم باشم. به خاطر همین با اسمش، خانواده‌اش، این که از کجا زنگ زده؟! سر صحبت را باز می‌‌کنم.

سعی‌ام بر این است که خواسته‌اشان را تا آنجایی که وقت برنامه اجازه می‌ده برآورده کنم. من برای رساندن حسم به مخاطب از ابزار خاصی استفاده نمی‌کنم. این خود به خود منتقل می‌شود چون من ذاتا آدم‌ها را دوست دارم. از نشیبا می‌‌خواهم که از خاطراتش بگوید؛ ادامه می‌دهد: وقتی می‌‌گویم همه لحظات خاطره است کلیشه‌ای است. شما نمی‌دانید برای اجرای این برنامه با چه عشقی به رادیو می‌آیم.

واقعا برای مریم نشیبا 62 ساله (که انرژی یک جوان را دارد) کار راحتی نیست اما عشق است که او را در این مسیر هدایت می‌‌کند.

خانم نشیبا وسط اجرای برنامه بسته شکلاتش را برمی‌دارد و بین عوامل برنامه پخش می‌کند. معصومه جدلی تهیه‌کننده گلبانگ از پشت شیشه اتاق رژی اشاره می‌کند که فقط فرصت برای خداحافظی باقی است و نشیبا با خواهش می‌خواهد که این جمله را بگوید:

«با تشکر دفتر مجله امروز را می‌بندیم به امید فردا».

از نشیبا از عید می‌پرسم و می‌گوید: استقبال از عید منهای خرید (چون اهل خرید نیستم) از لحظه‌ای که قصد دارم برای اعضای خانواده، دوستان و میهمان‌هایی که به خانه می‌آیند، کادوی کوچولویی تهیه کنم، شروع می‌شود. برای من عید دو ماه است از ابتدای اسفند تا پایان فروردین، ضمن این‌که این دو ماه بهترین فصل زندگی است که در طول سال بسیار می‌دوم که به آن برسم و خیلی زود از دست می‌دهم. از زمانی که مادرم برای عید عدس سبز می‌کند، از زمانی که روی تراس‌ها و پشت‌بام‌ها، لباسها و فرش‌های شسته و پتوها آویزان است، من عشق می‌کنم و فکر می‌کنم همه مردم سلامتند. همه خوشند و در حال استقبال از سال نو و بهار زیبا هستند و آن شور و جوشش را دلم می‌خواهد در تمام ایام ببینم در این ایام حساس نزدیکی را با خداوند دارم.

می‌پرسم؛ فکر می‌کردید یک روز گوینده بشوید؟ بی‌درنگ می‌گوید: نه هیچ وقت! الان هم خودم را باور ندارم. لطف مردم است که متوجه می‌کند که داریم کاری انجام می‌دهیم.

به راستی مریم نشیبا، دبیر آموزش و پرورش که سال 57 به جرگه گویندگان رادیو و تلویزیون پیوسته است و نیازی نیست بگویم عشقش برنامه‌های «شب بخیر کوچولو» و در حال حاضر «گلبانگ» است چقدر دلنشین و شاداب و پرنشاط است. در فرصتی که پیش می‌آید باب گفتگو را با معصومه جدلی، سردبیر و تهیه‌کننده گلبانگ کسی که از اول تیرماه سال 72 به رادیو آمده است و اولین کارش را برای گروه سنی نوجوان ساخته است، باز می‌کنم.

می‌پرسم؛ در گلبانگ بیشتر از چه ترانه‌هایی استفاده می‌کنید؟ می‌گوید: ترانه‌های درخواستی مردم. البته با توجه به تازه‌هایی که به آرشیو می‌آید سعی می‌کنم که آنها را معرفی کنم که هم موجب تنوع برنامه شود، هم از تکرار و یکنواختی برنامه جلوگیری شود. روزهای پنجشنبه را به تازه‌های آرشیو اختصاص دادیم. برنامه گلبانگ هر روز از شنبه تا چهارشنبه از ساعت 15 به مدت نیم ساعت و روزهای جمعه در همین ساعت اگر آگاهی‌های بازرگانی بگذارد به مدت یک ساعت پخش می‌شود. وقتی از میزان مخاطبان برنامه می‌پرسم ادامه می‌دهد؛ خوشبختانه برنامه از مخاطب خوبی برخوردار است. آنقدر که ما شرمنده مردم می‌شویم و نمی‌توانیم خیلی سریع به درخواست آنها جواب دهیم. در نظرسنجی که اخیرا از برنامه‌های رادیو ایران شده، بعد از برنامه «جمعه ایرانی»، «گلبانگ» رتبه دوم را در بین مخاطبان و شنوندگان این شبکه به خودش اختصاص داده است. جدلی به نویسندگان برنامه زهرا معلم، مرجان محمدی و ناتاشا برادر اشاره می‌کند و ادامه می‌دهد؛ جا دارد از آقای محمدحسین کیان‌پور که مدت کوتاهی به خاطر کسالت با برنامه همکاری داشتند تشکر کنم.

جدلی در خصوص پخش برنامه گلبانگ در ایام نوروز می‌گوید: از 29 اسفند تا 13 فروردین به مدت یک ساعت پخش خواهد شد و چون شروع سال نو همزمان شده با آغاز هفته وحدت و میلاد حضرت رسول اکرم ص سعی بر این است به مقوله بهار و هم به مقوله این مولود خجسته بپردازیم. فضای شادی را در برنامه ایجاد کنیم. جدلی که تا امروز تهیه‌کننده برنامه‌های راه شب، صدای کتاب، دولت آفتاب، آفتاب همیشه بوده است، در خصوص حسش نسبت به ساخت برنامه گلبانگ می‌گوید: برنامه یک کار دلی است. ساخت این برنامه برای من حکم وظیفه را ندارد همین که مخاطب اجازه داده روزی نیم ساعت میهمان خانه‌های دلشان شویم احساس خوشحالی می‌کنیم.

تا یادم نرفته بگم برنامه «گلبانگ» فروردین ماه 9 ساله می‌شود، به امید این که همین طور که سال تازه می‌شود، روح ما آدم‌ها بانشاط شود.

 زهره زمانی‌