زندگی نیکول از زبان خودش
پدر من در طرح معروف ترومن شاغل بود و شخصی به نام حسین شریفی هم متصدی عکاسی اصل چهار بود. او گاهی از من میخواست در خشککردن عکسها کمکش کنم.
در آن چهاردیواری تاریک، تمام عشق و علاقه من به عکاسیزاده شد. بعد از مدتی با اصرار از حسین آقا خواستم اجازه دهد عکاسی کنم. ابتدا مخالفت کرد و گفت: تو عکاسی بلد نیستی. راست میگفت بلد نبودم، اما قول دادم زود یاد بگیرم.
همان ابتدای کار یکی از دوستان پدرم به نام سمبات که نقاش آبرنگ بود به دیدار ما آمد. عکسهای مرا که به در و دیوار آویزان کرده بودم، دید و از عکاس آنها سوال کرد. وقتی پدر گفت آنها را من گرفتهام، سمبات سفارش کرد که موضوع را سرسری نگیرد و روی من سرمایهگذاری کند.
این موضوع را مرحوم سهرابی عکاس زرتشتی دهه30 هم به پدرم گفته بود. او در آن سالها در خیابان شریعتی (شاپور فعلی در کرمان) مغازه داشت.سفارش اطرافیان باعث شد پدرم 2 حلقه فیلم رنگی نگاتیو آگفا از مؤسسه آگفا در تهران که تازه کار رنگی را آغاز کرده بود بیاورد و من با وسواس، آنها را از آثار و طبیعت کرمان و اطراف آن پر کردم. بعد آنها را به فرودگاه بردم و به افسری که با هواپیمای نظامی به تهران میرفت دادم و گفتم بیزحمت آنها را به فروشگاه آگفا در چهارراه استانبول برسانید.
پس از مدتی، یک روز به دفتر پدرم رفتم و عکس رنگی امامزاده دهستان (اختیارآباد، 18 کیلومتری کرمان) را روی میزش دیدم. گفتم این عکس را من گرفتهام. گفت نه. این عکس را یک امریکایی گرفته و به من داده که روی میزم بگذارم. گفتم مطمئنم این عکس را من گرفتهام. این دوربین من است. از همین زاویه. همین موقع روز خودم با دوچرخه رفته بودم.
بالاخره پدرم کشوی میزش را باز کرد و تمام عکسهایی را که من گرفته بودم و چاپ شده بود بیرون آورد و به من داد. با ولع آنها را نگاه کردم. به خانه رفتم و آنها را به مادرم نشان دادم. روز بعد هم عکسها را به دبیرستان بردم و به مدیر دبیرستان نشان دادم. او هم دستور داد که آنها را روی پانل زیر ویترین تابلوی اعلانات مدرسه بگذارند. آن روز بهترین روز عمرم بود.
گفت و گو
