چرا پرتابه های فضایی مسیرهایی غیرمستقیم را طی می کنند؛

سریعترین راه برای رسیدن به دیگر سیارات ، استفاده از موشکهای بزرگ و در پیش گرفتن مسیری مستقیم است
کد خبر: ۱۶۲۵۹
(همان روشی که فضاپیماهای وویجر در اواخر دهه 1970مورد استفاده قرار دادند) ولی سفاین فضایی بزرگ برای پرتاب و ترک مدار زمین به مقادیر زیادی سوخت نیاز دارند. این امر باعث می شود که ماموریت آنها بسیار گران تمام شود. برای کاهش مخارج ، سفاین جدید را به وسیله فضاپیماهای کوچکتری نظیر شاتلها در مدارهای پایین قرار می دهند و سپس برای ترک کشش جاذبه ای زمین از موشکهای خود این سفاین استفاده می کنند. ولی پس از این که آنها مدار زمین را ترک کردند، مصرف سوخت بسیار کم می شود و سرعت حرکت چنان کاهش می یابد که سفر آنها به فضای بیرونی منظومه شمسی ممکن است دهها سال طول بکشد. اگر قرار باشد که پرتابه را به فضای پیرامونی سیاره دیگر بفرستند، در آن صورت می توان از جاذبه سیاره مورد نظر که باعث تغییر مسیر و افزایش بسیار زیاد سرعت آن می شود، برای پرتاب «قلاب سنگی » پرتابه استفاده کرد. اتخاذ این رهیافت به معنی آن است که پرتابه های مدرن را می توان در مسیری ایستگاهی بسوی مقصد پرتاب کرد. برای مثال فضاپیمای کاسینی که از سوی ناسا برای سفر 7ساله به سوی زحل پرتاب شده است تاکنون 2بار از کنار زهره و یک بار از کنار زمین و مشتری عبور کرده است . قرار است کاسینی در سال 2004به زحل برسد.
newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها