دفاع مردم از همافران‌

در آن مقطع، ارتش و نیروهای نظامی تنها و آخرین سنگر دفاع از موجودیت رژیم پهلوی محسوب می‌شدند که علی‌‌الظاهر مقرر بود با حمایت از دولت بختیار و در هماهنگی با آن، مانع از سقوط نهایی حکومت شوند. با این حال بزودی آشکار شد که در درون ارتش هم مخالفت با رژیم پهلوی گسترش پیدا کرده و بالاخص سطوح میانی و پایین‌تر آن با انقلابیون همدلی بیشتری نشان می‌دهد.

در این میان شرکت گروه قابل‌توجهی از همافران و درجه‌داران نیروی هوایی ارتش در تظاهرات و راهپیمایی‌های مردمی به طرفداری از انقلاب، وضعیت را برای حاکمیت بیش از پیش وخیم ساخت. جالب توجه‌تر از همه، اعلام همبستگی همافران با امام خمینی در 19 بهمن 57 و حضور جمع گسترده‌ای از آنان در اقامتگاه ایشان بود که خبر آن در رسانه‌ها و نشریات داخلی و خارجی انعکاسی وسیع پیدا کرد. به دنبال آن در روز 20 بهمن 57 گارد شاهنشاهی مستقر در نیروی هوایی به همافران و درجه‌داران حمله کرد و درگیری‌های خونینی میان طرفین روی داد.

همزمان با این قیام، گروه قابل توجهی از انقلابیون هم به طرفداری از همافران با گارد شاهنشاهی درگیر شدند و حمله به پادگان‌ها و مقرهای ارتش فزونی یافت و با باز شدن درب اسلحه‌خانه‌ها به سوی مردم، درگیری نظامی گسترده و سرنوشت‌سازی میان افراد گارد و ارتش با انقلابیون شکل گرفت که تا پیروزی نهایی انقلاب اسلامی در 22 بهمن 1357 ادامه داشت.

اعلام همبستگی پرسنل نیروی هوایی با امام خمینی نقش قابل اعتنایی در فروپاشی سازمان ارتش و نیروهای نظامی حکومت و پیروزی انقلاب اسلامی ایفا کرد.

منبع: غلامرضا نجاتی، تاریخ سیاسی 25 ساله ایران، 2/ 379  387.