در گفتوگو با جام جم آنلاین مطرح شد
به گزارش جامجم آنلاین، متروی تهران اکنون ۷ خط فعال و ۱۶۳ ایستگاه دارد، اما چشمانداز توسعه شبکه، رسیدن به ۳۱۵ ایستگاه و حدود ۵۲۰ کیلومتر مسیر ریلی ـ تونلی است. به این ترتیب، شبکه فعلی از نظر تعداد ایستگاه، ۱۵۲ ایستگاه با شبکه هدف فاصله دارد.
قرار است بخش قابلتوجهی از این توسعه با احداث خطوط ۸ تا ۱۱ انجام شود و حدود ۱۳۰ ایستگاه در این چهار خط ساخته شود. تکمیل این خطوط میتواند دسترسی ریلی بخشهای بیشتری از پایتخت را فراهم کند و بخشی از فشار موجود بر شبکه فعلی را کاهش دهد.
البته توسعه مترو فقط به افزایش تعداد ایستگاهها محدود نمیشود. محل احداث ایستگاه، ارتباط خطوط با یکدیگر و اتصال مترو به سایر شیوههای حملونقل عمومی نیز در میزان اثرگذاری شبکه بر سفرهای روزانه شهروندان نقش دارد.
همه مناطق تهران سهم یکسانی از مترو ندارند
نگاهی به پراکندگی ایستگاههای فعال مترو در مناطق ۲۲گانه نشان میدهد دسترسی به این شبکه در سراسر تهران یکسان نیست.
مناطقی مانند ۶، ۱۲، ۲، ۱۱ و ۵ و همچنین مناطق ۴ و ۷، از ایستگاههای بیشتری برخوردارند؛ در مقابل، مناطق ۱۸، ۱۷، ۲۰، ۹، ۱۶ و ۱۵ با توجه به جمعیت ساکن از پوشش کمتری برخوردارند. منطقه ۲۱ نیز در شرایط فعلی فاقد ایستگاه مترو است.
البته برخی ایستگاهها در مرز مناطق قرار دارند و به شهروندان بیش از یک منطقه خدمات میدهند. با این حال، اختلاف سطح دسترسی در بخشهای مختلف پایتخت نشان میدهد توسعه شبکه باید متناسب با پراکندگی جمعیت و نیازهای جدید شهر ادامه پیدا کند.
فاصله تا ایستگاه، بخشی از سفر روزانه مردم
برای بسیاری از شهروندان، سفر با مترو از زمانی آغاز میشود که باید خود را به نزدیکترین ایستگاه برسانند. در مناطقی که پوشش مترو کمتر است، این مرحله میتواند به استفاده از اتوبوس، تاکسی یا خودروی شخصی و طیکردن مسیر بیشتری برای رسیدن به شبکه ریلی منجر شود.
این مسئله در شهری مانند تهران که بخش قابلتوجهی از سفرهای روزانه آن با هدف دسترسی به مراکز اداری، تجاری، آموزشی و خدماتی انجام میشود، اهمیت بیشتری پیدا میکند. هرچه دسترسی به ایستگاه آسانتر و شبکه گستردهتر باشد، امکان استفاده از حملونقل عمومی نیز افزایش پیدا میکند.
ساعات اوج؛ آزمون ظرفیت مترو
گسترش شبکه از سوی دیگر میتواند به توزیع بهتر تقاضای سفر کمک کند. در حال حاضر، برخی خطوط و ایستگاههای پرتردد در ساعات آغاز و پایان فعالیت روزانه شهر با حجم بالای مسافر مواجه هستند.
ازدحام در سکوها و واگنها، افزایش زمان انتظار و دشواری جابهجایی میان خطوط از جمله مسائلی است که مسافران در ساعات اوج تجربه میکنند. بخشی از این فشار به حجم بالای تقاضا مربوط است و بخشی نیز به ظرفیت و گستردگی شبکه بازمیگردد.
در چنین شرایطی، توسعه خطوط جدید میتواند علاوه بر ایجاد دسترسی برای مناطق فاقد پوشش مناسب، مسیرهای تازهای برای جابهجایی شهروندان ایجاد کند و توزیع مسافر در شبکه را متوازنتر سازد.
چهار خط جدید، چهار مسیر برای توسعه شبکه
تکمیل بخشهای توسعهای خطوط ۲، ۴، ۶ و ۷ میتواند بخشی از کاستیهای موجود را جبران کند، اما توسعه خطوط جدید نیز برای رسیدن به شبکه هدف اهمیت دارد.
خطوط ۸، ۹ و ۱۱ قرار است بهطور ویژه بخشهایی از جنوب، جنوبغرب و جنوبشرق تهران را پوشش دهند؛ مناطقی که امروز در بخشهایی از آنها دسترسی به مترو متناسب با نیاز جمعیت نیست.
در سوی دیگر، خط ۱۰ با امتداد شرقی ـ غربی خود، ظرفیت ایجاد دسترسی ریلی در مناطق غربی تهران و بهویژه منطقه ۲۲ را دارد. بنابراین توسعه این خطوط فقط به معنای افزایش طول شبکه نیست؛ بلکه میتواند نقشه دسترسی شهروندان به مترو را نیز تغییر دهد.
۱۵۲ ایستگاه تا مقصد
فاصله ۱۶۳ ایستگاه فعلی با ۳۱۵ ایستگاه پیشبینیشده، تصویری روشن از مسیر پیشروی متروی تهران ارائه میکند. البته رسیدن به شبکه مطلوب تنها با افزایش تعداد ایستگاهها محقق نمیشود و توسعه ناوگان، افزایش ظرفیت خطوط، تکمیل دسترسیهای محلی و اتصال مناسب مترو به اتوبوس و تاکسی نیز اهمیت دارد.
با این حال، گسترش شبکه ریلی یکی از مهمترین ابزارهای پایتخت برای پاسخ به نیاز روزافزون سفرهای شهری است. تهران برای آنکه حملونقل عمومی بتواند سهم بیشتری از سفرهای شهروندان را برعهده بگیرد، به شبکهای نیاز دارد که متناسب با جمعیت و توسعه جغرافیایی شهر شکل گرفته باشد.
در نهایت، ۱۵۲ ایستگاه فاصله میان شبکه امروز و افق هدف است؛ عددی که پشت آن نه فقط کیلومترها ریل و تونل، بلکه مسیر روزانه میلیونها شهروند برای رسیدن به محل کار، تحصیل، خدمات و خانه قرار دارد.
دبیر شورای راهبردی روابط خارجی در گفتوگوی تفصیلی با روزنامه «جام جم» تاکید کرد
در گفتوگو با جامجم آنلاین عنوان شد
در پاسخ به جامجم آنلاین مطرح شد
