حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
بحران شورشی ها در اتیوپی پایانی ندارد کلاف درهم پیچیده
دولت اتیوپی که از جمله متحدان کلیدی ایالات متحده در شمال شرق آفریقا است با کاهش نیروهای جوان برای تامین منابع انسانی مورد نیاز ارتش خود اقدام به اعزام
سال هاست که دولت اتیوپی در حال جنگ با شورشیان متعدد کشور است اما طی ماه های اخیر که ده ها هزار تن از نیروهای این کشور درگیر مداخله در جنگ داخلی سومالی بوده و واحدهای متعددی در نواحی مرزی با اریتره استقرار یافته اند که از تهاجم احتمالی سربازان اریتره به خاک این کشور جلوگیری کنند ارتش برای سرکوب شورشیان داخلی با کمبود نیرو مواجه شده است.
براساس گزارش های اخیر نهادهای بین المللی دولت اتیوپی باتوجه به شرایط جاری برای تامین سرباز به اعزام اجبار کارمندان دولت به سربازخانه ها و استفاده از آنان به عنوان سرباز روی آورده است. به ظاهر این هدف با ایجاد کمیته های دفاعی در شهرها و روستاها دنبال می شود.
این کمیته ها هر کس که توانایی به دست گرفتن سلاح را داشته باشد مجبور به پیوستن به ارتش می کنند.
دولت اتیوپی ادعا دارد شورشیان تروریست هستند و مردم به خواست خود به صفوف نیروهای دولتی می پیوندند اما به ظاهر واقعیت انطباق چندانی با این ادعا ندارد.
در شهرهای کوچک فهرست افرادی که باید به ارتش بپیوندند در اماکن عمومی نصب می شود و هر کس از دستور عضویت در ارتش سرپیچی کند به زندان می افتد.
در شهرهای بزرگ وضع از این هم بدتر است و پلیس و دژبان نظامی اقدام به سربازگیری در خیابان ها می کنند. آنچه شرایط را بدتر می کند این که ارتش بدون ارائه آموزش های کافی نیروهای تازه وارد را به کارزار جنگ می فرستد. همین مساله موجب شده آمار کشته های نیروهای دولتی در مواجهه با واحدهای شورشیان که به دلیل سال ها جنگ کارآزموده شده اند بشدت افزایش پیدا کند. حسن عبدی ، سرحسابدار سابق یکی از ادارات دولتی اتیوپی در اوگادن که مدتی است از ترس اعزام اجباری به خدمت نظام از کشور گریخته و به کنیا پناهنده شده است، می گوید: همه کارمندان دولت ملزم به پیوستن به ارتش شده اند. می افزاید: من کشور را ترک کردم چون نمی خواستم بی دلیل جانم را از دست بدهم.
سازمان های امدادرسان فعال در اتیوپی نسبت به احتمال بروز بحران انسانی در این کشور هشدار داده اند.
اوایل تابستان سال جاری بود که ارتش اتیوپی اقدام به بستن گذرگاه های ارتباطی بین اوگادن و مناطق همجوار کرد تا مانع از ارسال کمک های غذایی و تسلیحاتی برای شورشیان شود. مشکل اینجا بود که با این اقدام غیر نظامیان ساکن اوگادن هم در معرض قحطی و گرسنگی قرار گرفتند.اگر چه ارتش اتیوپی تحت فشار غربی های تا حدودی از دامنه این محاصره کاست اما به ادعای گروه امداد رسانی انگلیسی «کودکان را نجات دهید» سوئ تغذیه کودکان در اوگادن به سطحی خطرناک و نگران کننده رسیده و وضعیت بهداشتی مردم اوگادن از شرایط ساکنان کشورهای بحران زده ای چون سومالی و منطقه دارفور سودان هم بدتر است.
اواسط ماه نوامبر بود که جان هولمز، عالی ترین مقام سازمان ملل متحد در امور بشردوستانه راهی اوگادن شد تا شرایط را از نزدیک مورد بررسی قرار دهد.
او در ضمن اقامت در اوگادن شاهد فعالیت واحدهای نظامی ارتش اتیوپی بود که اعضایش را سربازان آموزش ندیده و فاقد مهارت های نظامی تشکیل می دادند.
مقامات اتیوپی اتهام اعزام اجباری کارمندان دولت به خدمت نظام را رد می کنند.
نور عبدی محمد، سخنگوی دولت می گوید: نهادهای بین المللی و رسانه های غربی در این مورد بزرگنمایی می کنند. می افزاید: ما در اوگادن با مشکل کمبود غذا و سوئتغذیه ساکنان این منطقه مواجه نیستیم. محمد ادعا دارد آنچه در اوگادن در حال وقوع است چیزی جز تشکیل واحدهای شبه نظامی متشکل از داوطلبان برای مقابله با شورشیان جبهه آزادی بخش ملی اوگادن (ONLF) نیست. او می گوید مردم برای صیانت از زندگی خود اقدام به تشکیل واحدهای شبه نظامی مردمی کرده اند و هیچ اجباری برای پیوستن آنان به ارتش در کار نبوده است.
به اعتقاد پاره ای از کارشناسان، دولت اتیوپی به عمد کارکنان دولت را به مصاف شورشیان می فرستد تا به نارضایتی عمومی از ادامه فعالیت گروه های شورشی و درصدر آنها ONLFدامن بزند.
دولت که رغبتی به مداخله خارجی ها در نحوه مدیریت بحران اوگادن ندارد اندکی قبل کارکنان صلیب سرخ را به اتهام جاسوسی از این منطقه اخراج کرد.
گفته می شود ارتش حتی از تامین مایحتاج اولیه نیروهای تازه نفس خود نیز عاجز است.
علی محمود، معلمی که توسط نیروهای دولتی از کلاس درس به پادگان برده شد تا دوره آموزش کوتاهی را پشت سر بگذارد، می گوید: واقعا وحشتناک بود. می افزاید: در اولین مواجهه با شورشی ها بود که شاهد بودم نیروهای آموزش ندیده چون برگ درختان در خزان به زمین می افتند و اگر سعی می کردیم فرار کنیم توسط سربازان دولتی هدف قرار می گرفتیم.
این شرایط موجب شده افراد تحصیلکرده و نخبه اتیوپی از ترس اعزام به جبهه جنگ از کشور بگریزند و به کشورهای همسایه پناهنده شوند.
صدیق محمدحاج نور، پزشکی است که در سودان تحصیل کرده و تا همین اواخر در بیمارستانی کوچک در ناحیه ای دور افتاده مشغول به کار بود که با افزایش احتمال اعزامش به جبهه تصمیم گرفت کشور را ترک کند.با وجود اوضاع بحرانی اتیوپی دولت جورج بوش، رئیس جمهور ایالات متحده که آدیس آبابا را متحد کلیدی خود در شاخ آفریقا می پندارد و سالانه به طور متوسط 500 میلیون دلار کمک بلاعوض در اختیار این کشور قرار می دهد ترجیح داده تا این مقطع در سکوت کامل از کنار اتهاماتی که به زمامداران اتیوپی وارد آمده است، بگذرد.
فرماندهان ارشد ارتش ایالات متحده می گویند اطلاعاتی که دولت اتیوپی در اختیار آنها قرار دادند کمک شایان توجهی به سرکوب افراطیون سومالی کرد و از این جهت نقطه اتیوپی در مبارزه با تروریسم در شمال آفریقا غیرقابل انکار است.
دیده بان حقوق بشر می گوید شواهدی در دست دارد که موید نقض گسترده حقوق بشر در اوگادن توسط نظامیان اتیوپیایی است که مواردی چون تعرض به زنان بومی، سوزاندن روستاها و آنچه از آن تحت عنوان کشتار نمایشی قطع کردن سر افراد و اعدام با چوبه دار یاد می شود را در بر می گیرد.دولت اتیوپی د ر برابر همه این اتهامات سکوت پیشه ساخته است.
ملسی زناوی، نخست وزیر اتیوپی اخیرا در واکنش به گزارش هایی که از نقض حقوق بشر در اوگادن حکایت دارد، گفته بود چنین ادعاهایی دروغ محض است چون دولت به حقوق بشر احترام می گذرد و می داند چطور باید به مقابله با شورشیان برود.
آنچه او فراموش کرد توضیح دهد این که سرکوب شورشیان توسط نیروهای دولتی به چه شکلی انجام می شود.
نقل قول های سربازان فراری گاه آنچنان وحشت آور است که در تناقض کامل با ادعاهای دولتی ها قرار دارد.
احمد محمد 24 ساله که متولد اوگادن است و تا پیش از گریختن به کنیا دوسال در ارتش اتیوپی خدمت کرد از موردی می گوید که واحد او منطقه ای را در اوگادن محاصره کرده بود. وقتی راننده یک کامیون سعی کرد به داخل منطقه محاصره شده نفوذ کند به دام نیروهای دولتی افتاد. سربازان راننده این کامیون را کشان کشان نزد فرمانده واحد بردند که با چاقویی 30 سانتی سر او را از بدن جدا کرد.
سخنگوی دولت اتیوپی این گونه نقل قول ها را رد می کند و ادعا دارد پناهجوها برای جلب حمایت سازمان ملل قصه پردازی می کنند.
این در حالی است که سربازان جلای وطن کرده قصه های از این دست زیاد دارند.
امیر نریمیسا
گفت و گو
