سازمان ملل بی‌بدیل نیست

این نام فی‌حد ذاته نشان‌دهنده یک نیاز جهانی است، هرچند ساختار شکل‌گرفته تحت این عنوان، بیشتر به ایجاد سیستمی بین‌المللی برای تداوم سلطه و اعمال محدودیت بر آزادی ملل انجامیده است. غرب بدترین عملکردها را با بهترین عبارت‌ها می‌پوشاند و بهترین عملکرد رقبا را با بدترین عبارت‌ها تحریف می‌کند. امروزه سازمان ملل متحد، نام یک دولت مستبد جهانی است که غرب به رهبری آمریکا آن را تاسیس کرده و از آن برای رسمیت بخشیدن به دخالت‌های ناروای خود در امور زندگی مردم و اعمال تبعیض در جهان، استفاده می‌کند. ولی این نام اشاره به یک نیاز مبرم جهانی دارد. انقلاب صنعتی و پیامدهای آن، افزایش جمعیت جهان و محدودیت‌های طبیعی در منابع حیاتی، مسأله محیط‌زیست، آلودگی هوا و دریا و هزاران مسأله دیگر از قبیل حمل‌ونقل دریایی، هوایی و زمینی، گرسنگی جنوب، چاقی و فربهی شمال، تمرکز ثروت جهان در دست یک اقلیت ناچیز و... ایجاب می‌کند یک سازمان جهانی برای ساختن دنیایی امن‌تر با معیارهای عادلانه‌تر و برای زندگی بهتر مردم بسازد. سازمان ملل کنونی نمایی فریبنده و نهادی وحشت‌انگیز و دلهره‌آور دارد. این سازمان از دو جزء اصلی تشکیل شده‌: مجمع عمومی (United   Nations General Assembly) و شورای امنیت (United Nations Security Council). در مجمع عمومی، رأی اکثریت معیار تصمیماتی است که ضمانت اجرایی ندارند. این اکثریت نیز به معنی هر کشور ریز و درشت با حق یک رأی است. یعنی چین با یک میلیارد و 500میلیون نفر جمعیت یک رأی دارد و تایوان که بخشی از سرزمین مادری آن است با 23 میلیون نفر جمعیت نیز یک رأی دارد. به عبارت دیگر هر شهروند تایوان که تحت اراده آمریکا قرار دارد رأیش 65 برابر یک شهروند چینی در مجمع عمومی سازمان ملل تأثیر‌گذار است. همچنین در مجمع عمومی سازمان ملل، ایران با 90 میلیون نفر جمعیت یک رأی دارد و بحرین که پاره‌ای از تن کشورمان بوده و به‌وسیله غرب از ما جدا شده نیز یک رأی دارد. با توجه به این‌که در بحرین دموکراسی وجود ندارد و بین حکومت و مردم رابطه تعریف شده‌ای از جهت تحقق اراده عمومی دیده نمی‌شود بنابراین رأی حکومت بحرین در مجمع عمومی سازمان ملل با یک میلیون نفر جمعیت [یک‌نودم جمعیت ایران] با رأی دولت مردمی ایران برابر است هرچند که مصوبات مجمع عمومی سازمان ملل بیشتر تشریفاتی است و هیچ تغییرات محسوسی در عرصه سیاست بین‌الملل ایجاد نمی‌کند. در شورای امنیت سازمان ملل که در حقیقت یک دولت جهانی است که برای پاسداری از منافع الیت قدرت جهانی، حفظ ثبات و صلح به‌نفع همان الیت، اعزام نیروهای نظامی به نقاط مختلف جهان، تصویب تحریم دولت‌ها و اعطای اجازه استفاده از نیروهای نظامی علیه کشورها تاسیس شده، تصمیم‌گیری ناعادلانه‌تر از مجمع عمومی است. اولا این شورا دارای پنج عضو دائم است که عبارتند از انگلیس، آمریکا، فرانسه، روسیه و چین. چهار پنجم اعضای دائم شورای امنیت از کشورهای اروپایی و آمریکای شمالی هستند و سه پنجم اعضای دائم شورای امنیت عملا به‌وسیله یک الیت قدرت اداره می‌شوند و به همین دلیل این سه کشور در مسائل جهانی معمولا رویه واحدی را در پیش می‌گیرند. ثانیا اعضای دائم شورای امنیت دارای حق وتو هستند، یعنی هیچ تصمیمی برخلاف میل و نظر مثبت آنها جنبه قانونی پیدا نمی‌کند. ثالثا به نظر می‌رسد اعضای غیردائم نیز بدون رأی و نظر مثبت اکثریت اعضای دائم شورای امنیت، انتخاب نمی‌شوند. به همین دلیل در حال حاضر کشورهایی نظیر استونی با جمعیتی در حدود یک میلیون و 300 هزار نفر و اسلوونی با جمعیتی در حدود دو میلیون نفر و سنت وینسنت و گرنادین‌ها با جمعیتی در حدود صد هزار نفر عضو شورای امنیت سازمان ملل هستند، ولی جمهوری اسلامی ایران با 90میلیون نفر جمعیت در طول بیش از نیم قرن گذشته یعنی از سال 1956 تاکنون (یعنی 70 سال) هیچ‌گاه عضو شورای امنیت نبوده است. سازمان ملل با ساختار کنونی‌اش قادر به تأمین صلح عادلانه در جهان نیست و از طرف دیگر جهان بدون یک سازمان بین‌المللی برای تأمین صلح و امنیت به‌نفع مردم جهان و نه‌فقط به‌نفع یک الیت قدرت که بخش عظیمی از ثروت جهان را در اختیار گرفته است، به حیات خود ادامه دهد و به‌ناچار در گوشه و کنار جهان مثل آسیای غربی، آفریقا، آسیای جنوب‌شرقی و آمریکای لاتین، پیوسته شاهد بحران‌های کوچک و بزرگ خواهیم بود. کشورهای مستقل و آزاد جهان اگر تصمیم بگیرند می‌توانند یک سازمان بدیل را تاسیس کنند. من پیش از این تاسیس ملل مسلمان با مشارکت کشورهایی که اکثریت مطلق جمعیت آنها مسلمانند یا اقلیت‌های بزرگی از مسلمانان در آنها زندگی می‌کنند نظیر هند، چین و روسیه، و در حقیقت به‌نوعی کشورهای مسلمان‌نشین هستند را ارائه داده‌ام. این پیشنهاد یکی از طرح‌های بدیل سازمان ملل است، ولی نه تنها گزینه؛ می‌توان جایگزین‌های دیگری نیز در اندیشه داشت. مهم این است که اندیشه تاسیس سازمان ملل آزاد که واقعا متعلق به ملل جهان باشد، در ذهن نخبگان و روشنفکران جهان نقش ببندد تا به‌تدریج در این مسیر حرکت‌هایی صورت پذیرد. البته یکی از طرح‌های بدیل می‌تواند اصلاح وضع غیردموکراتیک سازمان ملل کنونی باشد. وزارت امورخارجه به‌ویژه شخص وزیر امورخارجه که دیپلماتی انقلابی و خردورز است اگر در این راه پیشقدم شود، می‌تواند نام نیک و کم مانندی از خود در تاریخ دیپلماسی ایران و جهان بر جای بگذارد.