روایت یک فریب

 این روزها درحالی‌که شاهد تنش‌ها میان ایران و آمریکا هستیم، ماشین جنگی رسانه‌های جریان سلطه، با تمام قوا در حال معکوس‌سازی جایگاه «جلاد» و «قربانی» است. آنها می‌خواهند چنین القا کنند که جمهوری اسلامی ایران آغازگر مجدد دور جدید درگیری‌هاست. اما مرور «گاهشمار وفای به عهد»، بهترین قاضی برای افکارعمومی است. بیایید حافظه تاریخی‌مان را بازخوانی کنیم:

توافق ۲۸ خرداد، نه یک امتیاز، که یک تعهد دوجانبه برای «پایان فوری و دائمی جنگ» بود. اما هنوز جوهر این یادداشت تفاهم خشک نشده بود که ماشین جنگی رژیم‌صهیونیستی ــ به‌عنوان بازوی عملیاتی غرب ــ در ۲۹ و ۳۰ خرداد با بمباران جنوب لبنان، آشکارا بر این تفاهم دهن‌کجی کرد. آیا وقتی طرف مقابل، اولین بند تفاهم‌نامه را با خون غیرنظامیان می‌شوید، انتظار سکوت از کشوری که به دنبال امنیت پایدار است، منطقی است؟
در تمام روزهای پس از آن، الگوی رفتاری ایران «واکنش متناسب و دفاعی» بود و الگوی رفتاری طرف مقابل، «نقض سیستماتیک». از بستن تنگه هرمز پس از نقض‌های مکرر گرفته تا پاسخ به اقدامات غیرقانونی آمریکا در مسیرهای دریایی و تلاش برای بازگشایی زورمدارانه مسیرهای غیرمجاز؛ هر حرکت ایران، واکنشی بود به یک کنش تجاوزکارانه.

نقطه اوج این سناریوی فریب، در ۱۶ و ۱۷ تیرماه رخ داد. لغو یکجانبه‌ مجوز فروش نفت و حملات گسترده به خاک ایران، آن‌هم درحالی‌که ایران تلاش داشت مسیرهای دیپلماتیک را باز نگه‌دارد، نشان‌داد که «اراده برای جنگ» نه در تهران، بلکه در کاخ‌سفید آمریکا نهفته است. تهدید اتمی کلامی ترامپ و اعلام رسمی لغو تفاهم‌نامه، پرده‌ها را کامل کنار زد؛ آنها نه صلح، که «تسلیم» و «تصاحب» می‌خواستند.

امروز در رادیوفرهنگ، وظیفه ما در برنامه‌هایی چون «وطنم ایران»، «صبح به وقت فرهنگ» و سایر بازوهای رسانه‌ای‌مان، بازخوانی این پرونده برای مخاطبان است. مخاطب باهوش ایرانی باید بداند که «جمهوری اسلامی» هیچ‌گاه آغازگر جنگ نبوده است؛ بلکه سدی بوده در برابر قلدری که می‌خواهد با ادبیات «گروگان‌گیری دیپلماتیک» و «نفت‌خواری استعماری»، مسیر تاریخ را به نفع خود تغییر دهد.

ما در شبکه رادیویی فرهنگ، با تکیه بر تحلیل‌های دقیق و مستند، از مخاطبان‌مان می‌خواهیم که «روایتگری دشمن» را نپذیرند. حقیقت این است که آتش‌بس توسط ایران «پاسداری» شد و توسط دشمن «سوزانده». جای جلاد و شهید عوض نمی‌شود؛ حتی اگر رسانه‌های جهانی بخواهند حقیقت را در هیاهوی تیترهای زرد دفن کنند. قضاوت با شماست؛ آیا کشوری که به تعهداتش پایبندی نشان می‌دهد مقصر است، یا آن‌که با هر حرکتش، بندهای صلح را پاره می‌کند؟ پاسخ، در همین تاریخ کوتاه اما گویا نهفته است.