شکست تحریم در   میدان   رشادت

این سکو پس از ماه‌ها عملیات طراحی، ساخت، حمل و آماده‌سازی، سرانجام روی جکت خود در دل خلیج فارس آرام گرفت؛ عملیاتی که به‌دلیل وزن کم‌سابقه سکو، شرایط خاص دریایی و اجرای آن به روش «فلوت‌اور» از پیچیده‌ترین پروژه‌های سال‌های اخیر صنعت نفت به‌شمار می‌رود. آنچه امروز بر پهنه آب‌های خلیج فارس دیده می‌شود، در ظاهر فقط سکویی عظیم است که بر چهار پایه استوار شده اما پشت این تصویر، هزاران ساعت طراحی و کار مهندسی و عملیات دقیق دریایی و هماهنگی کم‌نظیر میان ده‌ها گروه عملیاتی قرار دارد؛ تلاشی که قرار است فصل تازه‌ای در تولید نفت از میدان رشادت رقم بزند. 
سکوی نفتی رشادت یک‌بار در سال ۱۳۶۵ و یک‌‌بار در سال ۱۳۶۶ توسط نیروی دریایی آمریکا مورد حمله قرار گرفت و تأسیسات آن به قعر دریا فرو رفت و دو نفر از تکنسین‌های آن نیز شهید شدند. 
به گفته شاهدان عینی در آن زمان در یک روز ۱۰۰۰گلوله ۱۲میلیمتری به‌سمت سکو شلیک شد که باعث آتش‌سوزی عظیمی شد و تأسیسات آن در تاریخ ۲۷مهر ۱۳۶۶ به داخل آب‌های خلیج فارس سقوط کرد اما اکنون به‌دست مهندسان ایرانی در مجاورت همان سکوی آسیب‌دیده قبلی نصب شده و قرار است به تولید نفت ادامه دهد. حمید بورد، مدیرعامل شرکت نفت ایران در این خصوص گفت: این سکوی ۶۲۰۰تنی در نوع خود بی‌نظیر است و برای ساخت آن که تماما توسط شرکت‌های داخلی و پیمانکاران کشور انجام شده ۱۱۵میلیون یورو هزینه شده است. احمدرضا راستی، مدیرعامل شرکت نفت فلات قاره نیز گفت: تولید میدان رشادت از سال ۱۳۴۸ توسط شرکت ایتالیایی ان‌ای‌نیکو شروع شده اما از سال ۱۳۵۸ که شرکت نفت فلات قاره تأسیس شد اداره آن به مهندسان ایرانی سپرده شد. 
   
اهمیت سکوی فلات  
مدیرعامل نفت فلات قاره در مورد اهمیت این سکو گفت: حوزه فعالیت شرکت نفت فلات قاره از شمالی‌ترین نقطه خلیج فارس تا جنوبی‌ترین نقطه آن در جزیره قشم است. میدان مهم رشادت حدود ۹۰کیلومتری جنوب جزیره لاوان در خلیج فارس قرار دارد. 
تاریخ اولین برداشت نفت از این سکو در سال ۱۳۴۸ بوده است اما طی این سال‌ها‌ تولید این میدان افت کرده و چند سالی است برنامه توسعه‌ای روی میدان اجرا می‌شود و تولید صیانتی در دستور کار قرار گرفته.  راستی گفت: با حمایت وزیر نفت و مدیرعامل شرکت ملی نفت، پروژه توسعه با تامین بودجه اجرا شد که در نهایت پنج سکوی جدید در دستور کار قرار گرفت که هم پایه و جکت و هم عرشه و تاپ‌ساید آن قبلا ساخته و نصب شده بود. سکوی مشعل آن هم نصب شده و مهم‌ترین سکوی نفتی این میدان همین سکوی P۴ (پلتفرم ۴) با وزن ۶۲۰۰تن بود که توسط مهندسان ایرانی طراحی، ساخته و حمل شده بود و متأسفانه به‌دلیل جنگ رمضان نتوانستیم آن را به موقع نصب کنیم اما بعد از توافقی که انجام شد و در فرصتی که پیش آمد، در فاز دوم این سکو حمل شد و در روز اول تیرماه روی پایه‌های مربوطه با موفقیت نصب شد.  راستی همچنین گفت: با نصب سکوی پلتفرم ۴ در میدان رشادت، تولید نفت در این میدان به میزان ۳۵هزار بشکه در روز افزایش خواهد یافت. براساس آنچه در برنامه هفتم توسعه آمده قرار است تولید نفت کشور تا پایان برنامه هفتم به روزانه به چهار میلیون و ۵۸۱هزار بشکه برسد. 
وی همچنین گفت: طرح پنج پلتفرم در دو فاز تحت‌الارض و سطح‌الارض انجام می‌شود. در زمینه تحت‌الارض قرار است ۲۰حلقه چاه حفاری داشته باشیم که این حفاری‌ها ادامه دارد و هشت حلقه چاه نیز توسط پیمانکار در حال حفر است.  وی بیان داشت: در مورد سطح‌الارض هم تأسیسات جمع‌آوری شده و سکوی P۴ که به‌خاطر تحریم‌های ظالمانه مدتی طول کشیده بود و بعد از جنگ ۱۲روزه اگرچه آماده بود اما به‌خاطر جنگهای ۱۲روزه و رمضان نصب آن به تأخیر افتاد اما خوشبختانه این نصب در روز اول تیرماه ۱۴۰۵ انجام شد. حفر چاه‌های دیگر هم توسط پیمانکار و دکل حفاری دریایی سیباس در حال انجام است. یکی از سیستم‌های مورد نیاز حفاری چاه‌های افقی، سیستم حفاری هدایت‌شونده و سیستم افقی داریم، به‌نام سیستم rss است که مدت‌ها به‌خاطر تحریم دسترسی به آن نداشتیم و با تأخیر مواجه بود اما با تلاش همکاران، کارفرمایان و پیمانکاران، این سیستم هم تهیه شده و برنامه این است که تا پایان سال ۱۴۰۵ عملیات حفاری چاه‌ها در میدان رشادت به پایان برسد.  وی با اشاره به تجربه ۲۰ساله خود که روی سکوهای نفتی کار کرده است، گفت: در آن زمان در یک حوزه مشترک میدان مشترکی با کشور امارات در میدان مشترک ایرانی که در مجاورت امارات بود کار می‌کردیم، در فاصله سه‌کیلومتری، همکاران کشور همسایه را می‌دیدیم که عمدتا از نیروهای خارجی بودند اما این جای افتخار دارد که الان بگوییم همه مهندسان و تکنسین‌های سکوهای چاه‌های ایرانی از نیروهای بومی و داخلی خودمان هستند.  عملیات طراحی، ساخت و حمل و نصب سکوها و جکت‌ها توسط مهندسان ایرانی انجام می‌شود و این پیامی به کشورهای همسایه است که خودباوری داشته باشند و از نیروهای داخلی استفاده کنند.