راز اعتماد به نفس راهبردی ایران

چنین ایستادگی‌ای حکایت از اعتمادبه‌نفس بالای این کشور دارد. این اعتمادبه‌نفس نیز پشتوانه‌هایی دارد و متکی به عواملی است که باعث می‌شود ایران در مقابل تهدیداتی به این بزرگی ایستادگی کند؛ تهدیداتی که به‌تعبیر طرف مقابل، از سوی بزرگ‌ترین و قوی‌ترین ارتش تاریخ بشر مطرح شده است. 
نخستین پشتوانه اعتمادبه‌نفس ایران این است که ماه‌ها پیش از آن‌که قدرت کنونی را داشته باشد -زیرا اکنون قدرت ایران بیشتر از زمان مذاکرات اسلام‌آباد یا آغاز جنگ است- توانست، ولو روی کاغذ، همین هفت شرطی را که امروز مطرح کرده است، در مذاکرات اسلام‌آباد به طرف مقابل بقبولاند. اگر ایران توانسته آن‌زمان چنین‌کاری انجام دهد، چرا امروز نتواند؟ این شاید نخستین نکته‌ای باشد که به ایران اعتمادبه‌نفس می‌دهد. 
دومین پشتوانه اعتمادبه‌نفس ایران، ملت بصیر و شجاع ایران است که از همان شب‌های اول تهاجم دشمن با حضور در میادین و خیابان‌ها پشتوانه مردمی نظام را به رخ دشمن کشیدند. به این ترتیب نظام سیاسی ایران امروز پشت‌گرم به حمایت قاطبه ملت ایران است. 
در آغاز جنگ یا روز‌های پیش از آغاز آن، فضای روانی بسیار سختی علیه ایران، نظام سیاسی ایران و جمهوری اسلامی شکل گرفته بود. تصور بر این بود، یا این‌گونه القا می‌شد که جمهوری اسلامی ایران بی‌پشتوانه‌ترین نظام سیاسی در جهان است. 
اما وقتی حمله‌ای به بزرگی حمله آمریکا و اسرائیل اتفاق افتاد، ایستادگی و مقاومت مردم ایران، ایران و نظام سیاسی آن را به یکی از باپشتوانه‌ترین نظام‌های سیاسی جهان تبدیل کرد؛ نظامی که توسط مردمش حمایت می‌شود و حضور پرشور مردم ایران پشت جمهوری اسلامی محاسبات را عوض کرده است. امروز جمهوری اسلامی به‌حق پاسدار حریم ایران است و متقابلا هم ایران نیز محافظ جمهوری اسلامی است. جمهوری اسلامی امروز با پشتوانه این ملت ایستاده است. 
سومین منشا اعتمادبه‌نفس ایران، اعتماد به نیرو‌های نظامی خود است. این نیرو‌های نظامی در جریان سه جنگ اخیر، یعنی جنگ ۱۲روزه، جنگ ۴۰روزه و جنگ رمضان و جنگ هرمز، امتحان بسیار خوبی پس داده‌اند. 
همه اینها نشان داد که ایران از قدرت نظامی قابل‌توجه، قابل اتکا و قابل اعتمادی برخوردار است. در واقع لایه سیاسی و حکومتی و مردم ایران مطمئن هستند امکانات و تسلیحات و نیرو‌های انسانی کارآمد و لازم برای سر جای خود نشاندن دشمنان از طریق واردکردن ضربات دردناک به آنها را دارند. 
این تسلیحات با فناوری بالا، که برخی از آنها نیز امتحان خود را پس داده‌اند، اعتمادبه‌نفس ایجاد می‌کنند و نیرو‌های ایرانی هر روز در حال ارتقای این دستاورد‌های نظامی هستند و از همین‌رو است که رهبران سیاسی ایران با تکیه به یک توانایی نظامی امتحان پس داده، بر اصول و شروط خود پافشاری می‌کنند. 
علاوه بر اینها، رهبرمعظم‌انقلاب نیز با اتکا به همین پشتوانه‌ها فرمودند که ایران با محاسبات الهی، اولین قدرت جهان است. ایران از لحاظ معنوی و ایرانیان نیز دلگرمی و پشت‌گرمی بسیار بالایی به خداوند سبحان و سپس اولیای الهی، که ایران منتسب به آنهاست، دارند و این نیز اعتمادبه‌نفس بالایی ایجاد می‌کند. 
در همین راستا، مورد دیگری که به‌هر‌حال به ایران اعتمادبه‌نفس می‌دهد، این است که فردی مانند ترامپ، که میلیارد‌ها دلار ثروت دارد و با وجود این‌که ۸۰ سال از عمرش می‌گذرد به‌دلیل چسبندگی زیاد به دنیا از مرگ می‌ترسد، و همین‌طور سربازان او عاری از ایمان الهی در مقابل مردمی قرار گرفته‌اند که براساس آموزه‌های اسلامی و شیعی، آماده جان‌فشانی و فداکاری هستند. 
مردم، از نظامیان و رهبران سیاسی گرفته تا توده‌های مردم، کوچک و بزرگ، همه آمادگی دارند؛ زیرا کشته‌شدن در چنین مسیری، یعنی مقاومت در مقابل ظلم، زور، ستم و خودکامگی ترامپ را رستگاری می‌دانند و انتقال از این جهان به جهانی که اصلا قابل مقایسه با جهان مادی موجود نیست می‌دانند و طرف مقابل فاقد عنصر شهادت‌طلبی و ایثار است. 
مضاف بر اینها، باید توجه داشت که ما با طرفی روبه‌رو هستیم که شگرد‌های خاص خود را در مذاکره و امتیاز‌گرفتن دارد. اگر ایران به‌هر‌دلیل اندکی کوتاه بیاید، نه این‌که در مذاکره چیزی ندهد و چیزی نگیرد؛ کمااین‌که همین کار را در اسلام‌آباد انجام داد و مذاکره کرد، چیزی داد و چیز‌هایی گرفت. 
اما سبک ترامپ این‌گونه است که تلاش می‌کند در سایه تهدید امتیاز بگیرد. انتظار او این بود که وقتی ناوهایش از ایالات متحده به‌سمت منطقه حرکت کردند، ایران سفره بیندازد و هر آنچه را که او می‌گوید، بپذیرد. به‌قول خودش که می‌گفت همان چیزی را که من می‌گویم امضا کنند. 
اما ایرانی‌ها تسلیم او نشدند و اکنون ضربه‌شستی که ایران در جنگ به طرف مقابل نشان داده، باعث شده است او بخواهد عین همان سناریو را تکرار کند؛ یعنی با تهدید به فروپاشی اقتصاد، تهدید به حمله -که در عقل نمی‌گنجد- و تهدید به نابودی و تجزیه ایران، به‌رغم همه صدماتی که به ملت ما، منطقه، بشریت، اخلاق، انسانیت و کرامت انسانی وارد کرده، می‌خواهد به همان نتایجی که در ابتدا دنبال می‌کرد، همچنان اصرار کند و به آنها برسد. 
باید به این نکته توجه داشت که ما با طرفی مواجه هستیم که در نهایت درنده‌خویی و حیوانیت قرار دارد و بویی از انسانیت، اخلاق، وجدان، قول و شرف و اینها نبرده است. عقل و دین حکم می‌کند که در مقابل انسان‌های بی‌وجدان و بی‌شرف، آنچه کارساز است، صرفا ایستادگی و مقاومت است. 
موضوع دیگری که به ایران اعتماد می‌دهد، این است که ایران در این مرحله بسیار حساس، از تاب‌آوری برخوردار است و به‌دلیل اشراف اطلاعاتی‌ای که دارد، مطمئن است آبی که در لانه مورچه ترامپ، به‌مثابه مورچه و مورچه‌های دیگر، افتاده است، در حال نتیجه‌دادن است. 
به‌رغم این‌که او به ما فشار می‌آورد، فشاری که ما به او وارد کرده‌ایم، کارسازتر است و در آستانه نتیجه‌دادن قرار دارد. 
یکی از علل این‌که ترامپ به تهدیدات این‌چنینی متوسل شده، این است که اگر ایران تمکین نکند و با همین فرمان ادامه دهد، مساله فقط این نیست که ایران تسلیم نشده است؛ بلکه این تسلیم‌نشدن ایران، تبعات و ضرر‌هایی را در داخل ایالات متحده آمریکا برای ترامپ و در منطقه برای متحدان او ایجاد می‌کند که بعدا پیامد‌های آن قابل جمع‌کردن نیست. 
کافی است تصور کنیم که علت بسته‌شدن هرمز، حضور نیرو‌های آمریکایی و ناامن‌کردن تنگه هرمز توسط آنهاست. اگر نیرو‌های آمریکایی از منطقه خارج شوند، اعم از تنگه هرمز و حلقه محاصره‌ای که علیه ایران ایجاد کرده‌اند، تنگه هرمز به حالت طبیعی خود بازمی‌گردد. 
اینجا منطقه «جک و جیم دونالد» نیست. اینجا منطقه هرمز و حسین و علی و آریوبرزن و رستم است. این منطقه، سابقه باستانی دارد. او آمده و در اینجا مزاحمت ایجاد کرده است. اگر مزاحمت خود را برطرف کند، همه‌چیز به حالت عادی خود بازخواهد گشت.