جام جم آنلاین – ۳۶، ۳۷ ساله باشی و بدرخشی، گل بزنی و گل بسازی. خالق موقعیت باشی و از زاویه بسته و غیربسته گل بزنی. ستون یک تیم شوی و مصمم و راسخ یک تنه تیمت را جلو ببری. این همه چیزی است که رامین رضاییان در جام جهانی برای تیم ملی فوتبال ایران انجام داد. افسوس که رامین خود و تواناییهای ناب فوتبالی اش را خیلی دیر نشان داد وگرنه با این استاندارد بالای فوتبالی او میتوانست در اروپا و در یکی از لیگهای معتبر مثل لالیگا، لیگ برتر انگلیس و یا سری آ بازی کند. یا اینکه حداقل در بوندسلیگا و لوشامپیونه چشم نوازی کند. به هر حال او اکنون قهرمان تیمی است که برای صعود به مرحله بعدی جام جهانی نیاز به کلی، اما و اگر دارد.
رامین محکم ایستاد
رامین را انتقادات نزدیک بود زمین بزند، فوتبالیستی که تا دلتان بخواهد در این فوتبال حاشیه داشته است. اما او همیشه محکم ایستاده است. او یک داستان طولانی دوام آوردن است. مقابل تمام قضاوتها و تمام برچسبها ایستاد و هرگز اجازه نداد به جرم دهه شصتی بودن پایان فوتبالش را اعلام کنند. او مرد بازگشتهای بزرگ است. روزی که برانکو او را از پرسپولیس اخراج کرد و حتی اجازه نداد رامین در جشن قهرمانی پرسپولیس شرکت کند به سرعت برق و باد گذشت. همان روزها همه گمان میکردند سرنوشت رامین بهتر از سرنوشت ستارههای سوختهای مثل پیام صادقیان و علیرضا نیکبخت نخواهد بود. اما او نامی بزرگتر از این حرفها بود.
رضاییان، مدل ۲۰۲۶
جام جهانی ۲۰۲۶ جام رامین رضاییان بوده است، مردی که هم گل زد و هم گل ساخت. بازیکنی که در ۳۶ سالگی حضورش در تیم ملی فوتبال ایران توام با انتقادات و هجمههای زیادی شد، اما او نشان داد مرد روزهای سخت است.
همه چیز از بازی نخست برابر نیوزیلند آغاز شد. مسابقهای که ایران با نتیجه ۲ بر ۲ متوقف شد، اما رامین رضاییان نمایشی فوقالعاده ارائه داد. او یک گل به ثمر رساند، یک پاس گل داد و تقریباً روی هر حمله خطرناک ایران اثر مستقیم داشت. از همان مسابقه مشخص بود که رامین برای آخرین جام جهانی زندگیاش برنامه ویژهای دارد.
در دیدار دوم مقابل بلژیک اگرچه بازی بدون گل به پایان رسید، اما باز هم رامین یکی از بهترین بازیکنان زمین بود. دویدنهای بیامان، حضور مؤثر در حمله، بازگشتهای دفاعی و کیفیت فنی بالا باعث شد بار دیگر نام او در میان برترینهای مسابقه قرار بگیرد. شاید آمار آن مسابقه چیزی از او ثبت نکرده باشد، اما هر کسی بازی را دیده باشد میداند که رضاییان یکی از مهمترین مهرههای ایران بود؛ و سپس نوبت مصر رسید، جایی که دوباره رامین کاری کرد که سالهاست انجام دادنش را بلد است. گل از زاویه بسته. انگار این نوع گلها تخصص شخصی اوست؛ کاری که کمتر بازیکنی جرأت امتحان کردنش را دارد، اما رامین بارها نشان داده از همان زوایای غیرممکن هم میتواند دروازه حریف را باز کند. گل تساوی ایران مقابل مصر یک بار دیگر کیفیت بالای این مدافع راست هجومی را به نمایش گذاشت، گلی که امید را به اردوی تیم ملی برگرداند و نام او را بیش از پیش در تاریخ فوتبال ایران ماندگار کرد.
حالا دیگر میتوان گفت رامین رضاییان یکی از موفقترین و تأثیرگذارترین بازیکنان تاریخ حضور ایران در جام جهانی است. بازیکنی که در این دوره نهتنها آمار فوقالعادهای ثبت کرده، بلکه هر زمان تیم ملی به یک رهبر در زمین نیاز داشته مسئولیت را پذیرفته و قدم جلو گذاشته است.
گذشته تلخ و یک کوله بار تجربه
دوباره به یک دهه پیش برمیگردیم، زمانی که برانکو تصمیم گرفت رامین را از پرسپولیس کنار بگذارد.
شاید ارزش واقعی این موفقیتها را زمانی بهتر درک کنیم که گذشته او را به یاد بیاوریم. سالهایی نهچندان دور زمانی که برانکو ایوانکوویچ تصمیم گرفت او را از پرسپولیس کنار بگذارد. خیلیها آن روزها تصور میکردند داستان فوتبال رامین به پایان نزدیک شده است.
اما رامین رضاییان حاضر نبود تسلیم چنین سرنوشتی شود. او بزرگترین بازگشت فوتبالی سالهای اخیر ایران را رقم زد. هر تیمی که به آن رفت، به یکی از ستونهای اصلی آن تبدیل شد. در هر لیگ و هر باشگاهی که بازی کرد کیفیتش را ثابت کرد و نشان داد موفقیت اتفاقی نیست. او بارها مورد انتقاد قرار گرفت، بارها درباره شخصیت، سبک زندگی و رفتارهایش حرف زده شد، اما هیچکدام نتوانست او را از مسیرش خارج کند.
رامین محکمتر از تمام این حرفها بود.
او ایستاد، تمرین کرد، جنگید و حقش را از فوتبال گرفت. نه با مصاحبه، نه با حاشیه، بلکه با عملکرد در زمین مسابقه. شاید همین ویژگی است که او را از بسیاری از ستارههای همنسلش متمایز میکند. بازیکنی که اجازه نداد قضاوت دیگران آیندهاش را بنویسد.
در انتظار درخشش در حذفی
اگر ایران به مرحله حذفی جام جهانی صعود کند آنگاه رامین رضاییان موقعیت بسیار بیشتری برای درخشش خواهد داشت. او تا همین الان هم دوباره جایزه برترین بازیکن میدان را برده است، یک بار در دیدار با نیوزیلند و یک بار هم در دیدار با مصر. باورکردنی نیست، اما اگر درخشش رامین ادامه پیدا کند در پایان تورنمنت میتواند در جمع تیم برتر رقابتها هم قرار بگیرد. اما اینها رویاهایی طولانی است که تحقق آن بستگی به بازیهای امشب و فردا شب دارد، جایی که صعود ایران در گرو دیگر نتایج است.
این جام جهانی آخرین جام جهانی رامین رضاییان خواهد بود. در ۳۶ سالگی بعید است چهار سال دیگر دوباره فرصت حضور در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان را پیدا کند. اما شاید دیگر هم نیازی نباشد. او در همین جام حقانیت خودش را ثابت کرد. ثابت کرد سالها حضورش در تیم ملی اتفاقی نبوده و هنوز هم میتواند در بالاترین سطح بدرخشد.
شاید سالها بعد وقتی از بزرگترین بازگشتهای تاریخ فوتبال ایران صحبت شود اولین نامی که به ذهن میرسد رامین رضاییان باشد، فوتبالیستی که هرگز اجازه نداد دیگران برای پایان داستانش تصمیم بگیرند و در نهایت خودش بهترین پایان را برای یکی از ماندگارترین فصلهای فوتبال ایران نوشت. او متخصص رستاخیزهای چندباره است. اصلا دوست نداریم کار رامین و جام جهانی همین جا به پایان میرسد. درخشش او فرصت بیشتری را در جام جهانی میطلبد. کاش ایران در جام بماند. کاش رامین هم بماند. این بزرگترین رویاست.
مستندسازان با ثبت جزئیات آیین حماسی بدرقه با رهبری شهید، درصدد تبدیل این سوگ ملی به سندی ماندگار از آغاز یک دوران جدید هستند
