«نذر پرچم»؛ روایت یک هزار خاطره

به گزارش خبرنگار جام جم آنلاین، مدت هاست که تجمعات شبانه به بخشی جدایی ناپذیر از زندگی اجتماعی مردم ولایت مدار سراسر کشور تبدیل شده است؛ شرایطی که هرچند بی مقدمه پیش آمد اما خودش مقدمه اتفاقات کوچک و بزرگی شد حتما در حافظه تاریخ، خوش نقش می‌بندد.

هر پرچمی یک قصه دارد. بیشتر که بخوانید پی خواهید برد که انگار پرچم‌ها گشته اند صاحبان خودشان را پیدا کرده اند. از کودکی که آخر شب پشت در بسته‌ی مغازه‌ها بهانه‌ی پرچم می‌گرفت تا پیرمردی در شهر‌های اطراف که دلش می‌خواست سر در مغازه‌اش، پرچمی آویخته باشد. 

در همین شب‌ها، که همه زیر سایه پرچم و حول محور کلام امام امت، حضرت آیت الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای (مدظله العالی) گرد هم آمدند، همه‌ی مردم از کوچک و بزرگ و پیر و جوان، دلشان پر می‌زد که پرچمی به دست داشته باشند و آن را بالا ببرند؛ بگردانند و از به اهتزاز درآمدنش، از پیچیدن باد در تار و پودش احساس غرور کنند. 

کمبود پرچم در بازار محسوس بود و همین نیاز پر شوق، چراغ یک ایده ساده اما مهم را در قرارگاه جهاد و دفاع مردمی شهرستان بروجن روشن کرد؛ «نذر پرچم».

با آغاز جنگ و حضور مستمر و بی‌سابقه مردم در میادین، نیاز به پرچم افزایش پیدا کرد در حالی که چالش‌ها فراوان بود؛ موجودی پرچم فروشگاه‌ها کفاف نیاز میدان را نمی‌داد و البته همه هم شرایط خرید پرچم را نداشتند. از کودکی که شب میان تجمعات بهانه‌ی پرچم داشتن می‌گرفت تا گروه‌های فرهنگی، همه و همه نیازی فراتر از ظرفیت بازار داشتند.

حالا باز هم با همت خیرین، نیاز مردم بی پاسخ نماند و این‌بار با اهدای مبالغی از سمت خیرین، چراغ جریانی در دل تجمعات افروخته شد که هنوز هم روشنی بخش است. 

با کمک‌های خیرین در مرحله نخست، پارچه‌ها به‌صورت طاقه‌ای و در متراژ ۵۰ متری تهیه شد. پارچه‌هایی که پهن می‌شد، بریده می‌شد و به دست بانوان دوخته می‌شد تا همین تولیدات ابتدایی، بن‌مایه شروع کار بزرگی باشد که حسابی هم برکت داشت.

مسئولان طرح تأکید می‌کنند که این فعالیت به معنای وجود یک کارگاه تولیدی رسمی در شهرستان بروجن نیست؛ همه چیز دلی و خدایی بود. کار که جلو‌تر رفت، با توزیع پرچم‌ها به صورت نذر، برخی رایگان توزیع شد و برخی با مبلغ دلخواه متقاضیان به فروش رفت. یک نفر پرچم رایگان نیاز داشت و یکی دلش می‌خواست، چند برابر مبلغ را به عنوان کمک بپردازد. 

دور اول توزیع پرچم‌ها خوب پیش رفت. این کار خیر با خودش برکت آورده بود و می‌توان گفت سرمایه اولیه هرچه می‌رفت، به نحوی باز می‌گشت و باب ادامه کار را باز نگه می‌داشت.

با مبلغ خوبی که در دور اول جمع شد، حالا دیگر پرچم‌ها به‌صورت مستقیم خریداری می‌شدند. با این حال، هر زمان که کمبود وجود داشته، اعضای قرارگاه باز‌هم پای کار می‌آمدند و زحمت دوخت پرچم‌ها را می‌کشیدند. 

البته خرید پرچم پایان کار نبود و وقت‌هایی که پرچم به‌صورت خام خریداری می‌شد، باید دسته‌ها به‌صورت جداگانه آماده می‌شدند؛ برای همین خرید چوب از نجاری‌ها یا استفاده از لوله‌های برق موجود در فروشگاه‌ها هم بخشی از کار بود که خریداری و برش داده می‌شدند تا برای استفاده آماده شوند.

بنای کار از اول نذر پرچم بود و همین‌طور هم شد. تصمیم گرفته شد که پرچم‌ها نه صرفاً به‌صورت رایگان و نه با قیمت ثابت، بلکه با شیوه‌ای متفاوت توزیع شود. همین هدف بود که طرح «نذر پرچم» را شکل داد و باعث شد هر فرد متناسب با توان مالی خودش مشارکت کند؛ کسی از تقاضای پرچم رایگان خجالت نکشد و کسی هم اگر خواست، با هر مبلغی که توانست بخرد. همین مبالغ دلخواه مردم است که هنوز چراغ کار را روشن نگه داشته است. 

سرمایه اولیه اهدایی خیرین چیزی نزدیک به ۲۰ میلیون تومان بوده که به قولی می‌توان گفت، حسابی برکت کرده است. مبلغی که گشته و گشته و آن‌قدر در خلال توزیع نذر پرچم و تهیه پرچم جدید رفته و باز گشته که حالا یک گردش مالی ۸۰ میلیون تومانی را رقم زده است.

برآوردهای مسئولین نشان می‌دهد گردش مالی طرح «نذر پرچم» تاکنون حدود ۸۰ میلیون تومان بوده است. با این حال، چون تمرکز قرارگاه تنها بر پاسخ به نیاز مردم بوده و قصد سود آوری وجود نداشته است، موجودی فعلی قرارگاه رقم بالایی نیست و تنها حدود ۵ میلیون تومان برای تداوم تهیه پرچم باقی مانده است. 

مسئولان طرح در گفت و گو با خبرنگار جام جم توضیح دادند که در بسیاری از موارد، هزینه اولیه تهیه پرچم‌ها بیش از مبالغی بوده است که از مردم دریافت می‌شده و همین موضوع نشان می‌دهد هدف قرارگاه، صرفاً پاسخ‌گویی به نیاز تجمعات بوده است، نه کسب درآمد.

به گفته مسئول قرارگاه، تاکنون نزدیک به هزار پرچم در قالب طرح نذر پرچم تهیه و توزیع شده است. رقم شگفت انگیز که نه‌تنها توانسته است نیاز تجمعات مردمی در شهر بروجن را برآورده کند، بلکه دیگر شهرهای شهرستان از جمله بلداجی، گندمان و امام‌قیس نیز از این فرصت بی‌بهره نماندند.

در خلال شنیدن صحبت هایشان مدام فکر می‌کردی هر پرچمی از همان ابتدا، هرجایی که تولید شده، دقیقا برای یک نفر بوده است. پرچم‌ها صاحبان داشتند پس می‌گشتند و می‌گشتند و صاحب شان را می‌یافتند. مردم هم همه چشم به راه بودند و عاشق رزقی که این شب‌ها برایشان مقدر شده؛ تا در جشن پیروزی نهایی هم آن‌را به دست بگیرند و اصلا شاید سال‌های بعد، هنوز هم آن‌را به عنوان یک یادگار از شب‌های مقاومت معرفی کنند. 

با این تفاسیر چیزی که شنونده را حتی بیش از مردم سر شوق می‌آورد، این است که واقعا کدام پرچم برای کیست؟ مثلا پرچم‌های مقاومت حالا در خانه‌ی چه کسی هستند و پرچم‌های ایران کجا رفته اند؟ آن‌ها را به سردر خانه آویخته‌اند یا از ذوق، هر روز در کنجی امن نگه شان می‌دارند تا شب بعد باز به خیابان ببرند و بگردانند؟ 

پرچم‌های توزیع‌ شده شامل پرچم جمهوری اسلامی ایران و پرچم‌های مقاومت، از جمله پرچم حزب‌الله لبنان هستند. پرچم‌ها در ابعاد مختلف حدود ۱×۱.۲۰ متر تا ۱×۱.۳۰ متر تهیه و توزیع شده‌اند تا پاسخگوی نیازهای مختلفی باشند. 

میان این‌همه هیاهو و همت، مسئولین طرح، اوج ارزشمندی این کار را نه در آمار و ارقام بلکه در روایت‌های میدانی می‌بینند؛ آن را در شوق کودکی توصیف می‌کنند که حوالی ساعت ۱۱:۳۰ شب، در موکب قشقایی‌ها در میدان امام، با خانواده اش مراجعه کرد.

 کودک بی‌قرار بود و پرچم می‌خواست. خانواده به‌دنبال تهیه پرچم برای او بودند که به اعضای قرارگاه رسیدند. با دریافت پرچم، ذوق کودک و آرامش خانواده، صحنه‌ای ساخت که به گفته عوامل طرح، بارها و بارها تکرار شده است و هر بار همه را سر شوق آورده و خستگی را از تن شان بیرون کرده است؛ صحنه‌هایی ساده، اما عمیق و ماندگار.

در کنار اجرای طرح نذر پرچم، قرارگاه جهاد و دفاع مردمی شهرستان بروجن، اقدام به ثبت و روایت‌گری اتفاقات و فعالیت‌های بیش از چهل شب حماسه حضور مردم کرده است. این روایت‌ها به‌صورت صوتی و مکتوب توسط اعضا جمع‌آوری می‌شود و قرار است در آینده، در قالب یک کتاب منتشر شود.

طبق تاکید مسئولان قرارگاه، این روایت‌ها بدون برجسته‌سازی افراد و به‌صورت جمعی منتشر خواهد شد؛ چرا که اعضای قرارگاه ترجیح می‌دهند ناشناس بمانند و آنچه دیده می‌شود، خودِ روایت میدان و اقدامات مردمی باشد.

از گفت و گوی خبرنگار جام جم با مسئول قرارگاه چند روزی می‌گذرد؛ همان مردی که اجازه نداد از او نام ببریم و اعضای قرارگاه‌هم با او هم نظر بودند. دوست داشتند گم‌نام بمانند. تقریبا هیچ کدام را نمی‌شناسیم و تنها نشانی ما از آن‌ها، شاید همین پرچمی باشد که در تجمعات به دست می‌گیریم و نمی‌دانیم اثر دست کدام یکیست.