شفای عاجل حقوق بیماران

جام جم در شماره گذشته خود، گزارش مبسوطی راجع به قربانی شدن حقوق بیماران چاپ کرده بود که جای قدردانی دارد

کد خبر: ۱۵۲۶۸۱

و یکی از بیماران یکی از بیمارستان های یکی از مناطق تهران ، دیروز قبل از آن که فوت کند؛ زنگ زد از ما تشکر کرد. بنده هم به سهم خود و بیمه خود معتقدم که بیماران به حقوق خود نمی رسند.
می گوید: خب طبیعی است که نرسند!
می گویم: این کجاش طبیعی است که ما نمی دانیم؛
می گوید: خب وقتی که طرف بیمار است ؛ طبیعتا نمی تواند و نمی رسد که زنبیلش را بردارد سر برج برود بانک ، حقوقش را دریافت کند، با وانتی چیزی بیاورد منزل . خب در این حالت اگر صدای اهل منزل هم در بیاید، درآمدنش طبیعی است ، نیست؛
احساس می کنم که این رفیق کذایی ما، حسابی حواسش پرت است. از پرت و پلا گفتنش معلوم است یا سوراخ دعا را گم کرده است یا قرص آرام بخشش را. این جور مواقع معمولا رطب و یابس زیاد به هم می بافد. خودش هم حالیش نیست.
می گویم: چه ربطی موز دارد با شقیقه؛! بحث بر سر عدم رعایت حقوق مسلم بیماران در بیمارستان هاست. فی المثل طرف با یک آپاندیس عود کرده که هر لحظه ممکن است بترکد و خواهر و مادر صاحب آپاندیس را عزادار کند، با آژانس به اورژانس بیمارستان مراجعه کرده ، آن وقت مسوولان بیمارستان در کمال خونسردی به وی می گویند که اول بفرمایید فلان مبلغ را به حساب بیمارستان واریز کنید در راه خدا، سپس بیایید دراز بکشید روی تخت بیمارستان تا شما را عمل کنیم. تو باشی ، چه عکس العملی داری؛.... در ضمن ، اینقدر هم برای من خب خب نکن !می گوید: خب که چی؛.... من هر وقت آمدم یک حرف درستی بزنم ؛ جنابعالی زدی درشتی کردی. نکن!.... درشتی و نرمی ، به هم در به است . باور کن این حرفها همه اش شایعه است و ساخته و پرداخته برخی اذهان بیمار. هیچ بیمارستانی با بیمارش بد تا نمی کند که مشتری اش را از دست بدهد. بعضا به قدری بیماران خود را تحویل می گیرند که چون طرف با وجود بهبود کامل ، دلش نمی آید از بیمارستان برود بیرون ؛ به زور از در پشتی می برندش بیرون ، تحویل خانواده اش می دهند. سر پرداخت پول هم بس که خود بیمار اصرار می کند، بیچاره بیمارستانی ها با اکراه و اجبار ازش پول می گیرند. من حتی شنیدم که در برخی بیمارستان ها روزی 3 بار بیمار را مشت و مال می دهند و برایش فیلم دی.وی.دی پخش می کنند که از تفریحات سالمش هم عقب نیفتد.
می گویم: پس می فرمایید روزنامه ها الکی می گویند که حقوق بیماران رعایت نمی شود؛
می گوید: نخیر.... سرکار، الکی دوزاریتان کج تشریف دارد. منظور همان حقوق سر برجشان است که در بالا بدان اشاره شد و دعا می کنیم شفای عاجل پیدا کند بیمار و برسد برود حقوقش را بگیرد.
می گویم: آهان!.......
می گوید: آهان و کوفت... آهان و مرض... آهان و درد.... آقا این قدر وقت باارزش ما را گرفته ؛ تازه می فرماید که آهان!... آهان و حناق... آهان و درد... آهان و مرض... آهان و کوفت... آهان و غیره!.... (در صورت نیاز، از اول تکرار نمایید).