افزایش منزلت زبان فارسی
گفت‌وگوی «جام‌جم» با رئیس شورای پاسداشت زبان فارسی معاونت صدا

افزایش منزلت زبان فارسی

نام تو را بر صخره‌ای بی‌مرگ کندند

نام تو را بر صخره‌ای بی‌مرگ کندند
بودن و نبودن ایران از دوره تمدن‌ های کهن باستان تا دوران ورود اعراب به سرزمین ایران و شکل‌گیری تمدن اسلامی با اندیشه «ایرانی مسلمان» مسأله مهم و وجهه همت ایرانیان از یک سو و کینه دشمنان ایران از دیگرسو بوده است‌؛ در زمان‌هایی دشمنان گمان می‌کرده‌اند کار ایران با کشتن و سوزاندن تمام می‌شود، آن‌‌گونه که اسکندر با ایران و مظاهر فرهنگ و تمدن ایرانی کرد‌ اما ایرانیان با پایداری بر ماندن نام «ایران» نشان داده‌اند که ملتی صاحب تمدن هستند که می‌خواهند بمانند و مانده‌اند‌؛ جلوه‌های اراده‌ «ماندن ایران و ایرانی‌ماندن» آن‌چنان صفحات تاریخ را پر کرده است که ایران فراتر از خاک، به حقیقتی در همه عصرها و نسل‌ها تبدیل شده و دامنه نفوذ معنوی آن زیر نام و در گستره‌ «ایران فرهنگی» در جهان آوازه یافته است.
کد خبر: ۱۵۰۸۰۸۶
نویسنده محمدجعفر محمدزاده | پژوهشگر تاریخ ادبیات و فرهنگ ایران

ایران سرزمینی آکنده از خداباوری، خردورزی، نیک‌نامی و شادکامی و سرتاسر نور است و همین‌ها ایران را متمایز و سرفراز و جاودانه‌ تاریخ کرده است؛ همین‌هاست که ایران را در صف مقابل اهریمنان قرار داده است. تحمل این حجم متراکم از معنویت و فرهنگ برای دنیاطلبان سخت است و آن را برنمی‌تابند و از همین‌روست که همواره با آن در ستیز بوده‌اند و این ستیز در هر زمان به‌گونه‌ای آشکار شده و هم‌چنان ادامه دارد و به‌تعبیر مولانا جلال‌الدین بلخی: 
رگ رگ است این آب شیرین آب شور/ در خلایق می‌رود تا نفخ صور. 

آنچه این‌روزها رخ نموده و ایران را مسأله نخست رویارویی جهان سلطه و مستضعفان جهان کرده، امتداد خط تاریخی هجوم برای «نابودی» و ایستادگی برای «بودن» است. 

خدای جهان‌آفرین، حافظ ایران است و به یاری ایران خواهد آمد تا نام ایران همچنان پرشکوه در دفتر زمانه بماند. 

دریغی که از زبان حکیم فرزانه توس، فردوسی بزرگ به گوش جان‌ها رسیده و بیش از هزارسال نجوای عاشقانه ایران‌دوستان است، از همین علقه عمیق برخاسته است:

دریغ است ایران که ویران شود/ کنام پلنگان و شیران شود/ که ایران چو باغی است خرم‌بهار/ شکفته همیشه گل کامگار. 

ایران زنده‌ همیشه‌ تاریخ است و تا بشریت به‌یاد دارد، ایران بوده و امروز هم هست و زین‌پس هم خواهد ماند و چه‌زیبا زنده‌یاد حسین منزوی در غزلی به زیبایی به آن پرداخته است:

ایرانم ‌ای از خون یاران لاله‌زاران!/‌ ای لاله‌زار بی‌خزان از خون یاران/ ایرانم‌ ای معشوق ناب، ‌ای ناب نایاب!/ وی عاشقانت بی‌شمار بی‌شماران/ نام تو را بر صخره‌ای بی‌مرگ کندند/ ایران من! ‌ای یادگارِ یادگاران!

newsQrCode
ارسال نظرات

نیازمندی ها