کارتون های خوبی که دیگر پخش نمی شود

چشم هایتان را ببندید و کارتون های دوران کودکی را به یاد آورید. مطمئنا مجموعه ای از خاطرات ریز و درشت با کارتون هایی که دیگر «خاطره» شده اند مقابل ذهنتان رژه می روند.

کد خبر: ۱۵۰۵۹۵

انبوه نقشها و رنگ هایی که بعد از ظهرهای کشدار روزهای تعطیل و غیرتعطیل از جعبه جادویی یا پرده نقره ای سینما دیده می شدند، آن روزها را پرخاطره تر و ماندنی تر از قبل کرده اند.
حالا اما مدتهاست کارتون هایی که تا این اندازه «جذاب» و فوق العاده باشند، از تلویزیون کمتر می بینیم. اغلب آثار خارجی که این روزها می بینیم آثار دندانگیری نیستند و حضور حیرت انگیز ماشینیسم ، رنگ و بوی عاطفی و ذاتی این کارتون ها را بشدت کمرنگ کرده است. هرچند باید اعتراف کرد که تکنیک اغلب این آثار بسیار پیشرفته تر از آثاری است که دهه های پیش تولید و پخش شده اند.
انگار در حوزه آثار انیمیشن تلویزیونی جهانی نیز همچون دیگر اتفاقات پیرامون ما، دگردیسی های بنیادین صورت گرفته است که این گونه یکی از «اسباب» رهنمون کردن دنیای کودکان به وجوه ذاتی خودشان ، عملا وسیله ای برای هدایت آنها به دنیای خشن و خالی از مهربانی بزرگسالان شده است.
انگار که «دنیای انیمیشن تلویزیون» شیوه ای تازه برای جذب مخاطب پیدا کرده است ، شیوه ای که چندان به مذاق آنهایی که «کارتون های» گذشته تلویزیون را به یاد دارند، خوش نمی آید.
وقتی کودک دیروز با انیمیشن هایی که با تکنیک ساده اما با محتوا و داستان های بشدت انسانی سرگرم می شد و با آنها همذات پنداری می کرد و آرام آرام بزرگ می شد، کمی سخت می شود باور کرد کارتون های خارجی جدیدی که از تلویزیون پخش می شوند، همچنان بتوانند همان کارکرد و جایگاه نوستالژی را داشته باشند.
پخش این گونه آثار این ذهنیت را تشدید می کند که لزوما هر نوآوری و خلاقیتی نمی تواند جای آثار بی ادعا و ساده پیشین را بگیرد.
نگاه کنید چه حجم انبوهی از انواع و اقسام انیمیشن های تخیلی با موضوعات گوناگون ساخته و از شبکه های مختلف جهان پخش می شوند، اما همچنان که روان شناسان کودک نیز اشاره کرده اند اغلب این آثار تنها خصوصیات پرخاشگری و تهاجمی کودکان را تقویت می کنند و سهمی در ارتقای صفات شایسته کودکان ندارند.
راستی جای کارتون های جذابی مثل ماجراهای سندباد، پینوکیو، خانواده دکتر ارنست ، یوگی و دوستان ، بل و سباستین ، پلنگ صورتی ، حنا دختری در مزرعه ، دختری به نام نل ، بچه های مدرسه آلپ ، مهاجران ، پسرشجاع ، معاون کلانتر، سیلوستر، تنسی تاکسیدو و چاملی و... را چه آثاری گرفته است؛
به نظر می رسد در پخش کارتون های خارجی می توان انتخاب های به مراتب بهتری داشت و این حساس ترین بخش جامعه را با آثاری که از عاطفه ، تعقل و عمق بیشتری برخوردار باشند، آشنا کرد.