جام جم آنلاین – تیم ملی فوتبال ایران چیزی برای ارائه ندارد. همان است که مثل همیشه میشناختیم، بی روح و متزلزل. دیدار با عراق نیز همه این موارد را بار دیگر به فوتبال ایران نشان داد.
شاگردان امیر قلعهنویی با وجود برتری در مالکیت توپ و تعداد موقعیتها نمایش کمکیفیتی داشتند و بار دیگر مشکلات هجومی و ضعف در استفاده از فرصتها را به نمایش گذاشتند.
شروع فاجعهبار و مشکلات ساختار دفاعی
تیم ملی ایران مسابقه را با ترکیب پیام نیازمند، صالح حردانی، سامان فلاح، علی نعمتی، حسین گودرزی، سعید عزتاللهی، محمد قربانی، آریا یوسفی، امیرحسین حسینزاده، محمد محبی و دنیس درگاهی آغاز کرد. ترکیبی که با توجه به تغییرات قلعهنویی و حضور چند بازیکن جوان میتوانست فرصت مناسبی برای ارزیابی نفرات جدید باشد.
با این حال دریافت گل در ثانیههای ابتدایی مسابقه نشان داد تمرکز دفاعی ایران از همان شروع با مشکل روبهرو شده است. حسین علی در دقیقه نخست روی پاس مارکو فرجی دروازه نیازمند را باز کرد تا تیم ملی خیلی زود مجبور به تغییر برنامه مسابقه شود. این گل در ثانیه ۲۲ به ثمر رسید. یک اشتباه عجیب و غریب از سوی همه، از مدافعان گرفته تا دروازه بان و امیر قلعه نویی که روی نیمکت نشسته است.
ایران در خط دفاعی با حضور فلاح و نعمتی از نظر فیزیکی شرایط قابل قبولی داشت، اما مشکل اصلی در پوشش فضاهای کناری و بازگشت بازیکنان پس از ازدستدادن توپ بود. صالح حردانی در سمت راست بارها برای اضافه شدن به حملات پیش رفت، اما بازگشت او به خط دفاعی در برخی صحنهها با تأخیر همراه بود. عراقیها نیز با استفاده از سرعت و تحرک بازیکنان کناری توانستند از این ضعف بهره ببرند.
مالکیت بیشتر بدون کیفیت هجومی
یکی از مشکلات اصلی تیم قلعهنویی ناتوانی در تبدیل مالکیت توپ به موقعیتهای باکیفیت بود. ایران در بخش قابل توجهی از مسابقه توپ را در اختیار داشت، اما گردش توپ در میانه میدان و انتقال آن به یکسوم هجومی با سرعت و دقت لازم انجام نمیشد.
عزتاللهی و قربانی در مرکز زمین مسئولیت حفظ تعادل و انتقال توپ را برعهده داشتند. با این حال فاصله خطوط و نبود تحرک کافی میان هافبکها و مهاجمان باعث میشد تیم در بسیاری از حملات به ارسال توپ از کنارهها یا پاسهای بلند روی بیاورد.
حسینزاده که توانایی خوبی در حمل توپ و بازی در فضاهای محدود دارد نتوانست به اندازه کافی در جریان بازی تأثیرگذار باشد. محبی نیز در کنارهها با وجود تحرک و تلاش برای نفوذ نتوانست ارتباط مؤثری با مهاجم نوک برقرار کند.
در خط حمله نیز دنیس درگاهی فرصتهایی برای گلزنی داشت، اما در استفاده از موقعیتهای تکبهتک ناکام ماند. از دست رفتن چنین فرصتهایی در مسابقهای که ایران برای جبران گل زودهنگام به آن نیاز داشت هزینه سنگینی به همراه داشت.
تعویضها و تغییر چهره هجومی ایران
قلعهنویی در شروع نیمه دوم با ورود سردار آزمون، امید نورافکن و محمدامین حزباوی سه تغییر انجام داد. این تعویضها هم به افزایش تجربه خط حمله کمک کرد و هم شرایط بهتری برای بازیسازی در میانه میدان به وجود آورد.
ورود آزمون قرار بود کیفیت تصمیمگیری در محوطه جریمه و ارتباط میان خطوط را بهبود ببخشد. نورافکن نیز با توانایی در ارسال پاسهای رو به جلو و مشارکت در طراحی حملات نقش مهمی در افزایش تحرک ایران داشت.
در دقیقه ۶۳ لیموچی و افشین صادقی نیز وارد زمین شدند تا تحرک و سرعت بیشتری به حملات اضافه کنند. با این حال مشکل اصلی همچنان باقی بود. ایران در خلق موقعیت به اندازه کافی خلاقانه عمل نمیکرد و بخش زیادی از حملات به ارسال از جناحین ختم میشد.
مشکل تکراری در تمامکنندگی و تصمیمگیری
تیم ملی ایران ۵۸ درصد مالکیت توپ داشت و ۱۴ بار به سمت دروازه عراق شوت زد. در مقابل عراق تنها پنج شوت ثبت کرد. با این حال ایران فقط پنج ضربه در چارچوب داشت و نتوانست از برتری آماری خود برای رسیدن به گل استفاده کند.
مشکل هجومی تیم ملی با همین آمار مشخص است.
گل تساوی؛ حاصل یک تعویض مؤثر
گل دقیقه ۸۳ ایران حاصل همکاری دو بازیکن تعویضی بود. ارسال امید نورافکن از روی ضربه کرنر با ضربه سر محمدامین حزباوی همراه شد تا مدافع جوان تیم ملی نتیجه را به تساوی بکشاند.
به هرحال آن چیزی که از دیدار با عراق و اصلا تورنمنت بصره باقی میماند این است که تیم ملی فوتبال ایران فاقد کیفیتهای فنی بالای یک فوتبال زیباست.
مطرح کردن این موضوع هم که تیم ملی ایران «قهرمان» تورنمنت عراق شده واقعا به مثابه شوخی میماند. شاید قلعه نویی هم به این نتیجه رسیده باشد که چقدر خوب جام ملتهای آسیا یک سال به تعویق افتاد.
اولین واکنشها به تازهترین انیمیشن دیزنی:
در گفتوگو با جامجم آنلاین مطرح شد