رقص کدام پرچم قرمز یا آبی؛

ترس از نباختن مثل خوره به جان استقلال افتاده و شاید این هراس تمام ناشدنی ، موجب شده تا آبی پوشان بابت آن ، هزینه ای گزاف بپردازند.نگاهی به جدول رده بندی ، بخوبی نمودار ضعیف استقلال را نمایش می دهد و هواداران بیشمار آبی را در لاک عصبانیت فرو می برد.این واقعیتی ملموس است که در پیروزی ها ، کاستی ها پنهان می ماند، اما وقتی تیم نتیجه نمی گیرد ، مشکلات سر باز می کند.ضعفهای استقلال در 8بازی اخیر ، بکرات به چشم آمد، اما نه تنها این نقاط تاریک ، ترمیم نشد که در دیدار حساس مقابل سپاهان نیز تکرار شد. حالا سوال اینجاست که نقش کادر فنی و کوچینگ چیست؛ مگر نه این است که هنر کادر فنی یک تیم ، زمانی نمایان می شود که تکنیک های روانی خود را در مواقع بحرانی به کار گیرد ، پس چرا سهل انگاری ها همچنان تداوم دارد؛ استقلال چه در سیستم دفاع 4 نفره خطی و چه در شیوه دفاع 3 نفره ، هوشمند بازی نمی کند و تغییرات تاکتیکی نتوانسته اکسیری شفابخش باشد. عقل سلیم حکم می کند که ناصر حجازی و دستیارانش ، ابزار این تغییرات را یعنی بازیکنانی که در چارچوب دستورات تیمی ، توانایی حضور موثر در لیگ برتر را داشته باشند مهیا کنند. به باور ما ، آماده نبودن مجتبی جباری که سرعت در تصمیم گیری ، اوج هنرنمایی اوست ، دست کادر فنی استقلال را بسته است .در بازی با سپاهان ، بخوبی می دیدیم که این تیم باهوش اصفهانی به محض مالکیت توپ ، مثل فنر در عرض زمین باز می شد و در انتقال توپ به یک سوم دفاعی استقلال ، در کمترین زمان ممکن اهتمام می کرد زیرا محرم نویدکیا، ژنرال خط میانی به سبب ذکاوت بالا برای بازیخوانی و سرعت در اجرای تصمیمات تاکتیکی ، بخوبی ایفای نقش می کرد. هر چند فرهاد مجیدی در این روز قصد داشت جای خالی جباری را پر کند اما وی به دلیل این که ذاتا یک مهاجم تمام کننده است ، نمی توانست از جنس پاسهای وی استفاده کند. شاید بازگشت جباری بتواند در میدان پر التهاب یکشنبه ، حس برتری جویی آبی ها را مضاعف کند و فضای روحی ترک خورده استقلال را ترمیم نماید.اکنون شرایط به گونه ای رقم خورده که استقلال محکوم به پیروزی است تا شاید با کسب امتیازهای لازم و طلایی این دیدار ، از بحران و برزخ فعلی نجات یابد. در مبحث فنی ، باید به نکته مهم دیگری نیز اشاره کرد و آن نقش کم رنگ جناح چپ استقلال در مواقع پیشروی است .در بازیهای اخیر، بار اصلی تغذیه مهاجمان بر دوش محمد نوازی ، پیستون متحرک جناح راست بود تا وی با ارسال پاسهای مورب و پخته ، حمله وران را صاحب فرصت طلایی کند اما در قرینه این منطقه ، یعنی جناح چپ ، تحرک بایسته از جانب امیرآبادی و منیعی دیده نمی شود که این ضعف به یک عادت تبدیل شده است . شک نداریم حضور موثر در حرکات طولی از یک سو و بازیسازی جباری از سویی دیگر می تواند نسخه ای شفابخش برای پسران آبی در بازی یکشنبه باشد ، منوط به این که خط آتش استقلال بویژه آرش برهانی ، وظایف محوله را به خوبی انجام دهد و در زدن ضربات نهایی ، دقت عمل بیشتری داشته باشد.

پتانسیل بالا

می رسیم به پرسپولیس ؛ تیمی که تا اینجای کار، نتیجه گراترین تیم در لیگ هفتم است و در مقهور کردن رقبا، شگرد داشته است .افشین قطبی به عنوان استراتژیست پرسپولیس ، دوران مدرنیته را برای ارتش سرخ ، هموار کرده است .حتی در برخی از بازیها که پرسپولیس ، آن شادابی لازم را نداشته باشد (همانند بازی با ذوب آهن) اما فتح دروازه حریف و کسب اندوخته های بایسته ، تکرار می شود.دلیل این که ارتش سرخ روی خط پیروزی حرکت می کند ، قدمهای استوار و اعتماد به نفس یکایک نفرات و اندیشه های کادر فنی است که از ابتدا تاکنون پابرجا مانده است .پرسپولیس برخلاف رقیب دیرینه اش ، در خطوط سه گانه موفق تر عمل کرده ، زیرا تجربه گران نفرات قرمز باعث شده تا آنها چم و خم کار را بهتر و راحت تر بدانند.
رقابت جدی رودباریان و واعظی در دروازه ، یکی از محسنات پرسپولیس در آخرین نقطه دفاعی به شمار می آید. حیدری و نصرتی به عنوان عناصر اصلی دفاعی ، این منطقه را بیمه کرده اند و در جناحین رضایی و نوری عملکرد مثبتی داشته اند.اوج موفقیت پرسپولیس در خط میانی است ، جایی که باقری ، آقایی ، آشوبی و بادامکی یک لحظه آرام و قرار ندارند و در پیشانی خط حمله ، خلیلی و عقب تر از او، نیکبخت واحدی به عنوان یک بازیکن آزاد، عصای دست سرخ ها هستند. به این جمع ، الونگ ، خرسندی ، عبدی ، خیرخواه را هم اضافه کنید تا به پتانسیل بالای پرسپولیس ، مهر تایید بزنید. با توجه به این بک راند ، هواداران قرمز انتظار دارند که قطبی و یارانش با قدرت اخیر خود ، بتوانند گلیم خود را تا مرز برتری بر رقیب دیرینه و حتی تا مرز قهرمانی بیرون بکشند.بلوغ تکنیکی ، تاکتیکی و روانی پرسپولیس و حضور یک طیف نوگرا در کادر فنی ، قرمزها را در منظومه بزرگان قرار داده اما سوال اینجاست که آیا این فرآیند در داربی بزرگ هم تکرار خواهد شد یا این که آبی ها به شکست ناپذیری ارتش سرخ ، پایان خواهند داد.
خودباوری پرسپولیس از یک سو و تکاپوی استقلال برای جبران مافات ، از سویی دیگر نوید یک پیکار جذاب را می دهد. تا یکشنبه صبر می کنیم که ببینیم دنیا به کام پرسپولیس خواهد بود یا این که استقلال بر معادلات ، خط بطلان خواهد کشید.

رضا میرزاییان