این شعر در حقیقت جاندارپنداری یک موجود بی جان، یک اتوبوس قدیمی و کار کرده بود و شاعر با استفاده از تخیل خود، به این وسیله نقلیه، شخصیت انسانی داده است. توصیف این شخصیت خیالی و سرانجام این اتوبوس، غزل «اتوبوس» را به یک شعر خواندنی تبدیل کرده است.
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....