قحطالرجال در خط حمله تیم ملی

تیم ملی فوتبال کشورمان در چهاردهمین دوره جام ملتهای آسیا طی 4 دیداری که انجام داد به 6 گل دست یافت. وقتی نگاهی به گلزنان تیم ملی می اندازیم نامی از مهاجمان ما در آن دیده نمی شود.

کد خبر: ۱۴۱۹۶۴

واقعیت خنده دار یا تاسف برانگیزی در تاریخ فوتبال اتفاق افتاد و مهاجمان تیم ملی طی 390 دقیقه نتوانستند تور دروازه رقیبان را به لرزه درآورند.
وحید هاشمیان ، رضا عنایتی ، علی کریمی و رسول خطیبی مهاجمان ارزنده فوتبال ایران در یک تورنمنت بین المللی و بزرگ سرافکنده و ناکام ماندند.

باید این واقعیت را پذیرفت که نسل تمام کننده های تیمهای مختلف به افول رفته اند و بسیار سخت می توان مهاجمی شش دانگ و تمام عیار را برای فوتبال باشگاهی و ملی برگزید.
پس از علی دایی همان پیرمرد با انگیزه و مربی موفق فصل گذشته لیگ برتر، که تمام شدنش را بارها فریاد زدند، دیگر مهاجمی طی یک سال اخیر در تیم ملی نتوانست نظرها را جلب کند.
به نظر می رسد نسل مهاجمان گلزن و فرصت طلب در فوتبال ایران به پایان رسیده و باید در حسرت علی دایی در تیم ملی باقی بمانیم و بسوزیم.
اما چرا چنین اتفاقی در تیم ملی رخ داد؛ ما باید چوب عدم ساختارسازی باشگاه هایمان را بخوریم که بنا به علم روز و مدیریت پیشرفته اداره نشدند و تیمهای پایه در پایین ترین اولویت های کاری و با کمترین امکانات و تجهیزات به راه افتاد و هیچ برنامه ریزی درستی برای آن صورت نپذیرفت.
کمبودهای سرسام آور مادی موجب شد که مربیان بزرگ و بازیکن ساز قید حضور در تیمهای پایه را بزنند و آنها که به هر علتی ماندند، انگیزه ای برای تمرین ، ساختن و سازماندهی ندارند.
در فوتبال ایران وضعیت بدتر است. نتیجه گرایی محض مدیران ، مربیان را مجاب کرده تا برای پیروزی همه کار انجام دهند و وقتی برای پرداختن به رفع اشکالات حرکتی و کوشش برای ساختن مهاجمانی تصویرساز و خلاق و تمام کننده نداشته باشند.
آنها با چینش سیستمی تدافعی ، حتی از مهاجمان شان هم جنگندگی و مبارزه در خط آتش را می خواهند و بدون برنامه ریزی صحیح و انجام حرکات از پیش تعیین شده در اکثر تیمها، فقط به دنبال استفاده از موقعیت هایی هستند که باد آورده نصیب آنان می شود.
فوتبال مبتنی بر قدرت بدنی و دوندگی که در آن درصد صحیح پاسهای سالم اندک و رگه های تاکتیکی بسیار نامحسوس و پنهان ، موردنظر قرار می گیرد.

تیمهای پایه در پایین ترین اولویت های کاری و با کمترین امکانات و تجهیزات به راه افتاد و هیچ برنامه ریزی درستی برای آن صورت نپذیرفت

در سایه همه این مسائل بحث روبنایی دیگری هم باید مورد توجه قرار گیرد که عده بسیاری علی دایی و حضور صرف او در ترکیب تیم ملی را عامل دیگری ، برای کشته شدن استعدادهای موجود می دانند، اما به نظر می رسد این فرضیه چندان درست نباشد یا عاملش بسیار کمرنگ و حتی کم رمق است.
موضوع علی دایی را باید با توجه به شرایط موجود آن مقطع سنجید که راه را برای متوقع نمودن او آماده کرد.
مدیریت ضعیف در تیم ملی که طی یک سال اخیر بدون رئیس فدراسیون به پیش می رود، فضای مناسب را در اختیار امیر قلعه نویی قرار نداد تا با اطمینان خاطر بیشتر به نقاط ضعف تیم ملی که همانا خط آتش آن بود، بپردازد.
ضعف سازماندهی و برنامه ریزی و عدم مدیریت منسجم و مستقل موجب شده که بجز در دوران صفایی فراهانی ، برنامه ای برای آموزش مربیان و استفاده از قابلیت و ظرفیت علم آموزی نسل جدید مربیان که بتازگی از سطح ملی خداحافظی کرده اند صورت نپذیرفت.
نسلی که بیش از هر نسل دیگری به علم اعتقاد یافته اند و بسیار مشتاقند که با حضور در کلاسهای متعدد مربیگری بر سطح معلومات و تجربیاتشان بیفزایند. هرچند ممکن است باشند افرادی که حتی در جریان این دوره ها به اصل موضوع اعتقاد نداشته باشند، اما از یاد نبریم راه موفقیت همه کشورهای صاحب فوتبال از این کانال گذشته و چشم بستن بر این واقعیت ها و تکیه بر روزمرگی هیچ چیزی را برای فوتبال ایران افزون نخواهد نمود.
قحطالرجال در خط آتش فوتبال ایران تنها یک معلول ساده و مهم است و پرداختن به علتهای آن در دست مدیران عالی ورزش و فوتبال کشور است. نیروهای باتجربه امروز فوتبال باید به گونه ای و با فراهم سازی شرایطی به کار گرفته شوند.
تاکنون چند نفر از همایون بهزادی پرسیده اند چند گل با سر به ثمر رسانده است ، چه کسی از علی دایی پرسیده که قدرت تمام کنندگی اش را در سایه چه نوع تمریناتی به دست آورده و چگونه از قدرت ، خلاقیت و تیزهوشی دیگر اسطوره های خط آتش این مملکت استفاده شده است؛ شاید باز هم حقیقتی تلخ باشد که هیچ استفاده ای نشده است!
عدم گلزنی مهاجمان تیم ملی را نباید به کادر فنی فعلی ربط داد چرا که این پایه از بن سست و لرزان بوده و باید با یک برنامه ریزی مدون و استفاده از تجربه ستاره ای بزرگ نظیر علی دایی ترمیم کرد. به امید روزی که تیم ملی شاهد حضور مهاجمی نظیر سلطان گل فوتبال جهان باشد.