کیفیت فدای کمیت

تاکید کردیم که لیگ برتر فاقد پتانسیل و ظرفیت مناسب است و کاستی های فعلی ، آنچنان است که باشگاه ها ، فدراسیون فوتبال و تماشاگران را دچار سردرگمی کرده است. از فرسایشی شدن لیگ برتر و دیگر مشکلات و کاستی ها که بگذریم باید به این نکته مهم اشاره کنیم که زمینهای غیر استاندارد صدای همه را به آسمان رسانده است.
زمینهای ناهموار و فقر امکانات ، برکیفیت لیگ برتر اثر منفی گذاشته و باعث شده این مسابقه ها از نظر بار فنی در سطح نازلی باشد.
بازی کردن در شیراز ، اهواز ، انزلی ، کرمان ، تهران (ورزشگاه اکباتان) دل شیر می خواهد و هر لحظه بیم آن می رود که بازیکنان در زمینهای یکدست نامساعد دچار آسیب دیدگی جدی شوند.
این زمینها آنقدر اسفبار و غیرقابل تحمل است که حتی تماشای آن ، دل هر بیننده ای را به درد می آورد.
مراد ما از نوشتن این نقاط تاریک منفی بافی نیست ، بلکه قصد داریم با تاکید براین کاستی ها، مسوولان را از لاک بی مهری خارج کنیم.
وقتی می شنویم و می بینیم که رختکن باشگاه ریشه داری چون استقلال در یک وانت بار خلاصه می شود یا تیم پرطرفدار پرسپولیس برای تمرین های آماده سازی خود به این در و آن در می زند و در به در به دنبال زمین تمرین است ، افسوس می خوریم.
وقتی مشاهده می کنیم که بازیکنان شب قبل از بازی دست به دعا برمی دارند که هنگام بازی در زمینهای یاد شده مصدوم و خانه نشین نشوند ، متاسف می شویم.
وقتی ، وقفه های پیاپی و تعطیلات مکرر صدای مربیان را به آسمان هفتم می رساند ، دلمان می سوزد که چرا اینچنین می کنیم آیا با چنین شرایطی که به طور صریح آوردیم ، افزایش تعداد تیمها با عقل سلیم همخوانی دارد؛