فیل بزرگ هنوز انگیزه دارد

پس از فتح جام جهانی ، مربی تیم فاتح چه راهی را می رود؛ وقتی یک مربی تیمی را قهرمان جهان می کند ، انتظارات از او بالاست و اگر بخواهد در سمت خود باقی بماند ، کارش دشوار می شود.

کد خبر: ۱۲۵۸۲۲

امه ژاکه پس از آن که فرانسه را قهرمان جام جهانی 1998 کرد ، از سمت خود کنار رفت. همین کار را مارچلو لیپی پس از جام جهانی 2006 انجام داد ، اما اسکولاری در جهت مخالف حرکت کرد. به دنبال موفقیت در رساندن برزیل به مقام قهرمانی جام جهانی 2002 مدت کمی استراحت کرد و آنگاه هدایت تیم ملی پرتغال ، را به عهده گرفت.

اسکولاری با حسابگری و برای کسب موفقیت های بیشتر ، هدایت یک تیم ملی جدید را به عهده گرفت. پرتغال ، میزبان جام ملتهای اروپا در سال 2004 بود و اسکولاری می خواست با بهره گیری از توان و تجربه بازیکنان پرتغالی و دانش مربیگری خود ، پرتغال را به مقام قهرمانی اروپا برساند. او می گوید: با توجه به شرایط پرتغال ، هر چند جامی را به دست نیاوردیم ، اما موفقیت ما خیلی خوب بود. پرتغال از سال 1966 که به مرحله نیمه نهایی جام جهانی رسیده بود ، دیگر به چنین توفیقی دست نیافت تا این که در سال 2006 دوباره خود را در جمع 4 تیم برتر جام جهانی قرارداد و این یک موفقیت برای اسکولاری و تیمش بود.
اسکولاری موفقیت های تیمش را قابل قیاس با قهرمانی برزیل در جام جهانی می داند و استدلال می کند: پیروزی در جام جهانی برای هر تیم یا مربی فوق العاده دشوار است ، حتی تیمهایی که بخت قهرمانی هستند. نتایج ما در یورو 2004 که به فینال رسیدیم و جام جهانی 2006 که به مرحله نیمه نهایی صعود کردیم ، قابل قیاس با قهرمانی برزیل در جام جهانی 2002است. چون در چشمه های استعداد در برزیل و پرتغال تفاوت های زیادی وجود دارد. در برزیل صدها هزار نفر بازیکن فوتبال هستند ، اما در پرتغال فقط هزاران نفر به فوتبال می پردازند. در برزیل قادرید 3 یا 4 تیم ملی قدرتمند با بازیکنان متفاوت بسازید ، اما در پرتغال برای هر پست ، بازیکنان زیادی در سطح جهانی ندارید. بنابراین در پرتغال باید شیوه ها و استراتژی متفاوتی را به کار گیریم.

چشمه های استعداد

شاید چشمه استعداد در پرتغال کوچک تر باشد ، اما اسکولاری از لحاظ در اختیار داشتن استعدادها در مضیقه نیست. کریستیانو رونالدو در آمادگی مطلوب است. او در 23 سالگی به بلوغ فوتبال رسیده و اسکولاری درباره اش می گوید: رونالدو حالا خوب می تواند فشارها را تحمل کند و حتی گاهی فشارهای روحی انگیزه او را بیشتر می کند. او یکی از بهترین بازیکنان جهان است و البته هنوز جا برای پیشرفت و بهتر شدن دارد. اگر بالا بردن کیفیت بازی اش را ادامه دهد ، به بالاترین سطح فوتبال خواهد رسید و اگر این وضع و رهبری اش را در زمین و خارج از آن حفظ کند ، در آینده خواهد توانست کاپیتان تیم ملی پرتغال شود. او مهارت و خلاقیتی کم نظیر دارد. بعلاوه خوب می داند برای موفقیت و پیشرفت فقط استعداد کافی نیست ؛ بنابراین خیلی خوب و جدی تمرین می کند.
کریستیانو رونالدو سمبل فوتبال امروز پرتغال است. او در جام جهانی 2006 نشان داد که مظهر تیم پرتغال تحت مربیگری اسکولاری است. تیم پرتغال پس از شکست در اولین بازی اش در یورو 2004 ، چنان به خود آمد که تا فینال پیروزمندانه پیش رفت. در جام جهانی آلمان انتقادهایی که از سبک بازی پرتغال می شد ، نه تنها پرتغالی ها را دلسرد نکرد ، بلکه انگیزه آنها را برای مبارزه بالا برد.
اسکولاری با اشاره به بازی جنجالی پرتغال و هلند در مرحله یک هشتم نهایی ، از آن بازی به عنوان بهترین خاطره اش یاد می کند و یادآور می شود: مهم این بود که از آن بازی پیروز بیرون آمدیم و راه خود را با موفقیت ادامه دادیم. در آن بازی 4 بازیکن اخراج شدند و 16 بازیکن نیز کارت زرد گرفتند.

انگیزه و هدف

انگیزه اصلی اسکولاری و کار مربیگری چیست؛ او در این خصوص چنین می گوید: بزرگترین انگیزه ام همواره این است که به هدفهایی برسم که از پیش برای کارمان ترسیم کرده ایم. برای رسیدن به هدف سخت کار می کنم و در هر کار انگیزه دارم ، زیرا حرفه ام را دوست دارم. فوتبال ، ورزشی مجموعه ای است ، بنابراین نمی توانیم فقط به زیبایی یک شوت یا دریبل توجه کنیم. اینها در فوتبال مهم هستند ؛ اما یک نظام دفاعی خوب نیز می تواند زیبایی و تاثیر خود را داشته باشد ، گرچه چندان قابل رویت نباشد.

نسل تازه

اولین هدف اسکولاری در این دوره از کارش ، رساندن پرتغال به مرحله نهایی جام ملتهای اروپاست. نایب قهرمان یورو 2004 قصد دارد در یورو 2008 نیز پرقدرت و مدعی ظاهر شود. تیم پرتغال دوره انتقال خود از بازیکنانی نظیر فیگو و پائولتا را به نسل تازه تری می گذراند. اسکولاری عقیده اش را در این خصوص چنین بیان می کند: این بازیکنان غیرقابل جانشین هستند. آنها برای تیم ملی خود تاریخ ساز بوده اند. فیگو یکی از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال جهان بوده و رکورد بازی در تیم ملی پرتغال را در اختیار دارد. پائولتا هم رکورددار گل در تیم است ، ضمن این که در این تیم نقش رهبر را هم داشته است. هر دوی آنها کاپیتان تیم خود بوده اند ؛ اما زندگی ادامه دارد. عده ای می آیند و بعد جای خود را به دیگران می دهند. با بازیکنانی مثل ریکاردو کوارسما ، نانی ، ژائو موتینیو ، مانوئل فرناندز و رائول میرلس که در حال پیشرفت هستند. آینده تیم ملی پرتغال روشن به نظر می آید. اگر به عنوان یک گروه و یک تیم همبستگی خود را حفظ کنیم ، دوباره مقابل هر حریفی بخت موفقیت خواهیم داشت.