لطفا نسوزید!

سوختگی، بیماری افراد کم بضاعت است و درکشورما نیز درنقاط محروم بیشتر ازسایرنقاط شیوع دارد. این درحالی است که آمارسوختگی درکشورهای توسعه یافته اندک است که به رعایت ایمنی دراین کشورها و استفاده از وسایل استاندارد مربوط می‌شود.
با این وصف، سوختگی در کشورمان مشکلی فراموش شده است، چون از یک‌سو هزینه‌بر است و از سوی دیگر افراد درگیر با آن پول ندارند و این باعث می‌شود معدود بیمارستان‌های سوختگی موجود درکشور زیان ده شوند و میلی برای سرمایه‌گذاری در این بخش وجود نداشته باشد. هم‌اکنون هزینه درمان سوختگی دربیمارستان‌های دولتی به ازای هریک درصد سوختگی پنج میلیون تومان و در بخش خصوصی20 میلیون تومان است و چون فقط سوختگی‌های بالای 10 درصد بستری می‌شوند درنتیجه در بخش دولتی یک بیمار با 50 درصد سوختگی باید 250 میلیون تومان هزینه بپردازد.
قرار بود تا پایان سال 94 درکشور 2400 تخت سوختگی داشته باشیم، ولی چون وعده‌ها محقق نشد هم‌اکنون1350 تخت موجود است. همچنین قرار بود450 تخت آی سی یو ویژه سوختگی فعال شود، ولی اکنون این رقم150 تخت است. بیمارستان‌های خصوصی نیز بیماران سوخته را پذیرش نمی‌کنند و اصلا دراین بیمارستان‌ها بخش سوختگی وجود ندارد مگر دو بیمارستان که فقط به شرط واریز مبالغ کلان حاضر به پذیرش بیماران می‌شوند.
به سبب وجود همه این مشکلات وضعیت بیماران سوختگی در کشور اسفناک است. در سوختگی حتما باید اتاق‌های بستری، یک نفره باشد تا عفونت منتقل نشود، ولی چنین اتاق‌هایی وجود ندارد. اتاق‌های پانسمان نیز نباید مشترک باشد که متاسفانه هست. به همین دلایل است که آمارمرگ و میر بیماران سوخته در کشورمان بسیار بالا و حدود مرگ و میرهای کشورهای اروپایی در نیم قرن گذشته است.
بنابراین به سبب وجود این کمبودها و محدودیت‌ها توصیه همیشگی ما به مردم این است که سعی کنند نسوزند و اجازه ندهند اطرافیانشان دچار سوختگی شوند، همچنین نکات ایمنی را رعایت کنند تا در مسیر سخت سوختگی قرار نگیرند چون به اعتقاد ما افراد بعد از سوختن دچارمعلولیت‌های چهارگانه می‌شوند:‌ معلولیت جسمی، معلولیت روانی، معلولیت اجتماعی و معلولیت اقتصادی.

دکتر محمدجواد فاطمی

رئیس انجمن حمایت از بیماران سوخته