اول و آخر؛ متن

اما چه باید کرد که یک سریال جذاب و مخاطب‌پسند تولید شود؟ از نظر قصه و پرداخت شخصیت و حتی واژگانی که برای طراحی دیالوگ به‌کار می‌رود، باید به سمت تاثیرپذیری بالا برویم. تماشاچی باید از کار خوشش بیاید تا در نگاهی برتر تلویزیون مورد توجه قرار گیرد‌.
وقتی ما در ساختن سریال به خواسته‌های اساسی تماشاچی اهمیت ندهیم، مسلما آن سریال هم دیدنی نشده و مخاطب نیز از دیدن کار لذت نخواهد برد و پیگیر نخواهد شد.
برخلاف تصور برخی سریال‌سازان نظرم این است که بودن ستاره‌ها در پیگیری سریال‌ها تاثیر چندانی ندارد و نمی‌توان بدون داستان جذاب و به صرف محبوبیت چهره‌ها، ساخت یک سریال جذاب را رقم زد. باید اول داستان‌پردازی خوبی داشت و به دنبالش به سمت جلب بازیگر رفت.
تولید سریال بدون متن قوی و به صرف حضور چهره‌ها مانند درست کردن غذایی می‌ماند که مواد اولیه ممتازی دارد، ولی دستور پخت آن نامشخص است. طبیعی است که از چنین غذایی هیچ کس استقبال نخواهد کرد و مشتری اول و آخرش همان آشپزش خواهد بود. سریالی که داستان پرکشش نداشته باشد و فقط بازیگران مشهوری دارد هم فقط یکی دو قسمت جلب مخاطب می‌کند و بعد، تمام.
ایجاد ارتباط با مخاطب در همه حیطه‌ها از ادبیات تا سینما و موسیقی و حتی تجارت به کیفیت عمل انجام شده است و نه فردی که عمل را انجام می‌دهد. برای سریال‌سازی دست اول هم تا می‌توانیم روی سناریوهای بکر و قوی کار کنیم.
تجربه ثابت کرده ارتباط بهتر با تماشاچی در سایه متن خوب و استاندارد برقرار می‌شود و ستاره‌ها مکمل ماجرا هستند. اصل ماجرا، قصه و نوع پرداخت است و وقتی اینها درست باشد، بازیگرهای گمنام ولی توانا هم اگر باشند، سریال دنبال خواهد شد.
همین سریال‌های خارجی که از تلویزیون پخش می‌شود مگر بازیگر معروف دارند؟ عموما ما به عنوان تماشاچی ایرانی بازیگران این سریال‌های خارجی را نمی‌شناسیم ولی چون قصه، جذاب است، وقت می‌گذاریم و آن را می‌بینیم و لذت می‌بریم، پس در سریال‌سازی به‌دنبال متن قوی باشیم.

ابراهیم وحیدزاده

کارگردان