نکته قابل اشاره درباره همسر مهرجویی این است که همکاریهای اولیه او با استاد، خروجی فیلمی بهتری داشته، اما در ادامه انتظارها درباره فیلمنامه و فیلم برآورده نشده است. بمانی که از آثار مهجور و کمتر دیده شده مهرجویی است، چیزهایی در چنته داشت. مهمان مامان که اقتباسی از قصه هوشنگ مرادی کرمانی بود و فیلمنامه آن با همکاری او و محمدیفر و مهرجویی نوشته شد، موفقترین همکاری محمدی فر و مهرجویی است. حتی سنتوری هم که محمدیفر، فیلمنامهاش را با مهرجویی نوشت هم به دلیل اقبال مخاطبان به نسخه قاچاق فیلم! جزو همکاریهای موفق این دو سینماگر قرار میگیرد. اما آسمان محبوب، نارنجی پوش و چه خوبه که برگشتی،
- که همکاریهای بعدی محمدیفر و مهرجویی است - چنگی به دل نزدند و حتی برخی شیفتگان استاد را ناامید کردند.
باتوجه به این پیشینه، دوستداران مهرجویی امیدوارند لامینور، یادآور همکاریهای اولیه او و محمدیفر باشد و نه آثار مشترک متاخرترشان.
پرکاری ادبی به جای بیکاری سینمایی
هرچند داریوش مهرجویی شش سالی در سینما غیبت داشت، اما در زمینه ادبیات و نوشتن اتفاقا خیلی هم پرکار بود و رمانهای آن رسید لعنتی، سفر به سرزمین فرشتگان و سفرنامه پاریس او منتشر شد و مورد استقبال هم قرار گرفت.