عباس(ع) شهسوار ایمان!

چند موقعیت تاریخی موجب شده اباالفضل به مثابه مضمون انکارناشدنی عاشورا معرفی شود، به نحوی که گویی بدون او، عاشورا چیزی کم داشت. عمل علمدار کربلا در مواجهه با این موقعیت‌ها، فراتر است از وظایف اخلاقی و حتی دینی. در موقعیت پر کردن مشک‌های آب، هیچ قاعده و قانون اخلاقی‌ مانع عباس از نوشیدن آب نیست، بلکه حتی توجیهی اخلاقی برای نوشیدن موجود است: عباسِ سیراب با توان بیشتری مشک آب را به کودکان سپاه امام می‌رساند. امام زمانِ عباس پیش از روز عاشورا او را از تکلیف جنگ معاف می‌کند و حتی او را به دور کردن زنان و کودکان از مهلکه جنگ مامور می‌کند. از سوی امام، نه تکلیفی بر جنگیدن هست و نه سرزنشی برای نجنگیدن. دشمن نیز به او امان داده و چه بسا او را تطمیع کرده به جاه و مال، چرا که او قمر بنی‌هاشم است و جوان رشید عرب که چه به لحاظ تبار پدری و چه از حیث خاندان مادری، برازنده مقامی والا در دستگاه حکومت دارالخلافه اسلامی است.
این چه ایمانی است که عباس، جان خود و تمام عزیزانش را بر سر آن می‌نهد، حال آن‌که نه تکلیف دینی و نه وظیفه اخلاقی و نه حتی عواطف قومی و خانوادگی او را به چنین قربانگاهی فرا نمی‌خواند. گویی عباس معنایی جدید به تعبیر ایمان می‌دهد. او با تمام وجود به امام(ع) و هدف والای او ایمان دارد. کلام امام در بر داشتن تکلیف، عباس را از همراهی با او بازنمی دارد. عباس ایمان را به زیور معرفت و فتوت مزین می‌کند و جوانمردانه و به زیباترین شکل به مسلخ ایمان پا می‌نهد و هر تعلقی را قربانی می‌کند. عباس شهسوار ایمان است.

حسین برید