مصائب تربیت کوچولوی حرف گوش کن

پژوهش ها نشان می دهد که انعطاف پذیری یکی از مهمترین خصوصیاتی است که شما می توانید آن را به فرزندانتان القا کنید.

کد خبر: ۱۲۲۷۱۴

با استفاده از روشهای مختلف می توانید اعتماد به نفس آنها را برای فائق آمدن به مشکلات تقویت کنید. اگر از شما پرسیده شود که چه چیزی را در زندگی فرزندتان آرزو می کنید ، بدون شک می گویید خوشبختی ، موفقیت در درس و مدرسه ، داشتن دوستان خوب ، عشق به خانواده و شغل خوشایند و دلخواه او. گرچه شما نمی توانید همه این چیزها را یکجا بخواهید ، ولی با کمک به او می توانید در پیشرفت خصلت انعطاف پذیری که کلید دستیابی به تمام این اهداف است ، او را به این سمت سوق دهید. مطالعات بیشماری نشان می دهد انعطاف پذیری یعنی داشتن نیرویی قوی که بر هر مشکلی پیروز می شود برای کودکانی که با ناملایمات زیادی روبه رو هستند، امری حیاتی و سرنوشت ساز است. اما در این دنیای پیشرفته و پر از هیجان ، همه کودکان به ظرفیتی نیاز دارند تا بتوانند با ناملایمات و مشکلاتی از قبیل مدرسه ، زمین بازی و یا یک مسابقه فوتبال ، دست و پنجه نرم کنند. بنابراین والدین باید توانایی انعطاف پذیری را به جای زورواجبار در کودکان خود تقویت کنند. در اینجا به روش هایی برای کمک در تقویت اعتماد به نفس کودکان و پیروزی بر مشکلات اشاره می کنیم.

صبور و بردبار باشید: از دید کودکان به دنیا ، توانایی در پرورش انعطاف پذیری ، ذاتی است. مجبور نیستند که با تمام کارهای کودکان موافقت کنید ؛ اما سعی کنید از آنها قدردانی کنید و ایده های آنها را تصدیق کنید. وقتی کودکان متوجه شوند که دقیقا والدینشان به آنها گوش می دهند ، بچه ها نیز از راهنمایی های آنها بیشتر استفاده می کنند.
البته هنگام عصبانیت و مشاهده رفتار ناخوشایند از فرزندتان ، همدردی کردن خیلی مشکل است ولی در چنین شرایطی بردباری مهمترین چیز است. سارا ، دختر خجالتی 6 ساله ای است که معمولا والدینش او را برای سلام کردن به اقوام و دوستان وادار می کردند. اغلب سارا خجالت می کشید خود را با موقعیت جدید وفق دهد و والدینش نمی توانستند دریابند چرا او نمی تواند مودب تر باشد. آنها به او اخطار دادند که اگر سلام گفتن را یاد نگیرد ، افراد دیگر دوست ندارند با او باشند ، اگر چه والدین سارا فکر می کردند با این کار به او کمک می کنند ؛ ولی آنها متوجه نبودند که کمرو بودن سارا مادرزادی است که نمی تواند براحتی خود را در جامعه نشان دهد.
برای حس همدردی خود را جای او گذاشته و فکر کنید که در مقابل شنیدن حرفهایی که به او می زنید، چه احساسی پیدا می کردید. اگر مادر سارا به اندازه او خجالتی بود ، اگر همسر و رئیس او می گفتند که در چشمان افراد نگاه کن و صحبت کن ، چه احساسی داشت؛ احتمالا او در این شرایط آگاهتر و هوشیارتر خواهد شد ، در صورتی که قبلا بدون آگاهی از این مساله زود عصبانی می شد. برای احساس همدردی بیشتر با افراد خجالتی بگویید: «سلام کردن برای بسیاری از کودکان سخت و دشوار است. من ، روشی که راه را برای تو آسان تر می کند انجام می دهم. شاید در ابتدا اگر با لبخند زدن شروع کنی ، بهتر باشد و کم کم با این کار خود را برای سلام کردن آماده می کنی.»
با استفاده از این روش فرزندتان را امیدوار می کنید تا بتواند موقعیت خود را بهتر درک کند. وقتی شما روز به روز احساس همدردی بیشتری نشان دهید ، در حقیقت به فرزندتان آموخته اید که این کار امری حیاتی است که بتواند رضایت و ارتباط با دیگران را حفظ کند و احساس نزدیکی بیشتر با فرزندتان باعث می شود او بتواند خود را با هر شرایطی سازگار کند ، در نتیجه حس انعطاف پذیری او تقویت می شود.
انعطاف پذیر باشید: والدین می خواهند فرزندانشان سازش پذیر ، باملاحظه و قابل انعطاف در مقابل عقاید جدید باشند. ولی آنها بیشتر در اجرای این روش شکست می خورند. اکثر والدین از این روش برای نزدیک شدن به فرزندانشان استفاده می کنند. اگرچه زیاد موفقیت آمیز نبوده است ، مثلا ما می دانیم والدینی که مرتب به فرزندانشان در مورد تمیزی اتاق ، نق می زنند، نتیجه مطلوبی نگرفته اند. اگر بعضی اوقات شما چیزی می گویید یا کاری را بدون دلیل برای مدتها انجام می دهید و نتیجه ای نمی گیرید ، کمی تامل کنید و به روشهای دیگری که می توانید انجام دهید ، فکر کنید.
بدون هیچ درگیری و کشمکشی به نتیجه مطلوب و دلخواه خواهید رسید. قوانین آرام و ثابتی درخصوص غذا خوردن کامل یا دست شستن پیش از غذا کار را راحت می کند و به این معنا نیست که در مقابل فرزندتان کوتاه بیایید یا او را بدعادت و لوس کنید. با به کارگیری از این روش به آنها یاد می دهید برای فائق آمدن بر مشکلات روشهای متعددی وجود دارد و از اشتباه های خود می توانید چیزهای جدید یاد بگیرید. اگر شما در رفتارتان تجدیدنظر کنید ، فرزندتان نیز درست مثل شما سعی می کند هنگام رویارویی با مشکلات زندگی از روشهای متفاوتی استفاده کند تا بتواند بر آنها پیروز شود.
حواستان را روی او متمرکز کنید: وقتی کودکان متوجه می شوند والدینشان از بودن با آنها لذت می برند ، احساس عشق و علاقه زیادی می کنند. این حس خاص ، مکمل و لازمه اعتماد به نفس آنهاست. در حقیقت ، مطالعات نشان می دهد کودکانی که در دوران کودکی خود بر مشکلاتشان پیروز می شوند کسانی هستند که خود را به راستی باور کرده اند.

ارتباطی محترمانه با او داشته باشید

همیشه به کارها و صحبتهای خود نسبت به فرزندتان دقت کافی داشته باشید تا فرزندتان نیز به همان نسبت محترمانه و با ادب رفتار کند. هرگز صحبت آنها را قطع نکنید. بگویید که احساسات آنها را درک می کنید یا از کلماتی مانند همیشه و هرگز در برخی مواقع بحرانی و حیاتی که نشان دهنده مسلم بودن است ، استفاده کنید.
برای پاسخ دادن به پرسشهایشان وقت بگذارید. پرسشهایشان برداشت آنها از دنیای خارج و احساساتشان است. با نشان دادن آنها در برطرف کردن مشکلاتشان بکوشید. همه این کارها پیش زمینه ای برای انعطاف پذیری کودکان است. اگر فرزندتان احساس کند که پرسشهایش احمقانه و خسته کننده به نظر می رسد ، از مطرح کردن آنها منصرف می شود.
همچنین صادق بودن برای کودکان خیلی اهمیت دارد. معمولا بچه ها می دانند که والدین بعضی مسائل را از آنها مخفی می کنند. به عنوان نمونه ، پدر و مادری برای این که فرزندان دوقلوی 8 ساله آنها از بیماری سرطان مادربزرگشان ناراحت نشوند ، این مساله را به آنها نگفتند. البته دختر خانمها دقیقا احساس می کنند بعضی چیزها حقیقت ندارد. بنابراین به والدین توصیه می شود که با دخترهایی که قدرت درک بالاتری دارند ، صادقانه تر رفتار کنند.
البته این جمله به این معنا نیست که تمام مسائل خصوصی و شخصی یا مسائلی را که به احساسات آنها لطمه می زند یا خارج از ظرفیت آنهاست به طور کامل بازگو کنید ، بلکه از گفتن بعضی مسائلی که خارج از تحمل آنهاست صرف نظر کنید. در نتیجه ، با پنهان کردن همه مسائل ، فرزندتان را در به دست آوردن موقعیتی که یاد بگیرد چگونه می تواند با ناملایمات و مشکلات دست و پنجه نرم کند ، محروم کرده اید

طبق جدول زمان بندی شده ، حتی اگر 15 دقیقه در روز توجه کامل خود را به فرزندتان معطوف کنید کافی است.
والدین کودکی 5 ساله هر شب در کنار او بازی می کنند ؛ ولی هر وقت که تلفن زنگ می زند ، بازی را قطع می کند و مشغول جواب دادن به تلفن می شود. بتدریج ، کودک متوجه می شود تلفن از او خیلی مهمتر است و برای نشان ندادن ناراحتی اش خود را به دیدن فیلم سرگرم می کند.
کودکان را برای خودشان بپذیرید: شاید فرزندانتان همه انتظارات شما را برآورده نکنند ؛ ولی شناخت خلق و خوی ذاتی آنها بسیار مهم است. هنگامی که برای آنچه هستند از سوی دیگران تقدیر شوند ، احساس امنیت بیشتری برای ارتباط برقرار کردن پیدا می کنند. همچنین یاد می گیرند که چگونه مشکلاتشان را برطرف کنند.
علی ، پسربچه 9 ساله ای که اغلب صبحها بیهوده وقت را تلف می کند و به سرویس مدرسه نمی رسد ، والدینش نسبت به بی مسوولیتی او بشدت عصبانی می شدند و تصمیم گرفتند او را از بعضی تفریحات دلخواهش محروم کنند. آنها متوجه نبودند که کندی علی به دلیل بی مسوولیتی او نیست ، بلکه او به طور ذاتی کمی گیج و حواس پرت است. به جای فریاد زدن و تنبیه کردن ، بهتر است با او درخصوص آنچه به سریع تر آماده شدن او کمک می کند، صحبت کنند.
البته می دانیم والدین بچه هایی که دیر به مدرسه می رسند ، برای زود رسیدن آنها از مسوولان مدرسه کمک می گیرند. کودکان مسوولیت پذیری را دوست دارند و این باعث تشویق آنها برای بموقع رسیدن به مدرسه می شود. البته پذیرفتن فرزندتان همان گونه که هست ، به این معنا نیست که همه رفتارهای بد او را قبول کنید ، بلکه او را درک کنید و به او کمک کنید تغییر روش دهد و بتواند اعتماد به نفس خود را تقویت کند.
به کودکان فرصت جبران کردن بدهید: کودکان از همان سالهای اول دوست دارند مفید باشند. اگر از افراد در خصوص بهترین خاطرات دوران مدرسه سوال شود ، پاسخ بیشتر آنها کارهایی است که به نحوی کمک به دیگران و مثبت بوده است ، مانند درس دادن به شاگردان کوچکتر ، رنگ آمیزی نقاشی دیواری یا کارهای گروهی و نمایش در کلاس.
وقتی کودکان را در جهت کمک به دیگران حمایت می کنیم ، به توانایی آنها ایمان داریم که فرزندانمان می توانند کارهای مختلفی انجام دهند و حس مسوولیت پذیری آنها را نیز تقویت کرده ایم. همچنین قبول می کنیم یک کودک 3 ساله هم می تواند در خانه مسوولیت پذیر باشد ، به شرطی که کار شاقی نباشد به فرزندتان بگویید: ما به کمک تو احتیاج داریم.
اشتباه کودکان را با تجربه خودشان ، برطرف کنید: کودکانی که والدینشان نسبت به خطاهای آنها بیش از حد حساسیت نشان می دهند ، توانایی کمتری برای خطر کردن در زندگی دارند و در نهایت برای اشتباه هایشان از سوی دیگران سرزنش می شوند. والدین باید خیلی با این مسائل راحت تر برخورد کنند. به طور مثال ، اگر فرزندتان برای سومین بار شیرش را روی صندلی می ریزد ، خود را کنترل کنید و به خود بگویید این کار برای کودکان در این سن طبیعی است و با بزرگ شدن آنها ، این مساله نیز حل می شود. با این روش فرزندتان را برای حل کردن مشکلش آماده می کنید. اگر می خواهید به فرزندتان دوچرخه سواری یاد دهید ، بگویید که چگونه تعادل خود را حفظ کند و بیشتر بچه ها بار اول زمین می خورند.
به نقاط قوت کودکان تاکید کنید: اگر چه کودکان با اعتماد به نفس بالا از شکست دلسرد نمی شوند ، بلکه از موفقیت خود نیز لذت می برند. حس موفقیت و غرور آنها باعث عزت نفس بیشتری شده تا در آینده بهتر بتوانند با مشکلات دست و پنجه نرم کنند.
اگر چه همه کودکان به طور ذاتی ورزشکار ، هنرمند یا محبوب نیستند ، بلکه هر کودکی به نوبه خود قدرت و توانایی خاص خود را دارد و شما به عنوان والدین او باید متوجه نیرو و استعداد فرزندتان باشید و برای این که کودکان بتوانند براستی خود را باور کنند ، باید خود به تنهایی موفقیت را تجربه کنند.
کمک کنید کودکان تصمیم گیرنده باشند: مساله ای که بیشتر والدین با آن روبه رو هستند ، این است که تمایل دارند خیلی سریع فرزندانشان را از مخمصه نجات دهند. البته بکرات دیده شده وقتی مشکل حل می شود و همه چیز سر و سامان می گیرد ، به فرزندانمان می گوییم ما گفتیم که چه کار کنید. اما اگر فرزندتان تکالیف مدرسه اش را نمی داند یا چیزهایش را گم کرده است ، او را برای یافتن راه حل و پیدا کردن موقعیتش تشویق کنید.
ادب و نزاکت را به او یاد دهید: آخرین هدف پرورش دادن نظم و ترتیب است که کودک را حتی اگر در کنارش نباشید. مسوولیت پذیر بار می آورد. مطمئن باشید هرگز با تهدید کردن و تحقیر کردن فرزندتان به نتیجه مطلوب نخواهید رسید.
اگر شما در مواقع اضطراری به فرزندتان بگویید: «تو پس از مدتی آرام می شوی.» یا بهتر است اضافه کنید: «هر وقت آرام شدی ، اجازه بده ببینیم که چه شده است.» با این کار به او اجازه مسوول بودن روی اعمالش را می دهید. به کودکان بالاتر از هفت سالی که یک دنده و لجباز هستند ، فرصت دهید و تاکید کنید خودشان در تصمیم گیری رفتار مناسب و توانایی دارند.
اگر شما داد و بیداد کنید ، او متوجه منظورتان نمی شود و همچنین اعصاب خود را نیز به هم ریخته اید. به طور ایده آل ، با تشخیص بموقع سعی کنید مشکلات رفتاری در فرزندتان به وجود نیاید. همچنین اگر فرزندتان کار درستی انجام می دهد ، اجازه دهید تا خود نیز بداند تشویق و علاقه شما از همه ستاره ها و برچسب ها برای فرزندانتان باارزش تر است.