بغض استاد

شکارچی ادامه داد: درست مانند درختی که به بار نشسته خودم را تکانده‌ام تا آنچه دارم را برای نسل‌های آینده منتشر کنم (وقتی این جملات بر زبان علی‌اکبر شکارچی جاری شد، بغض گلوی او را گرفت و تا دقایقی سکوت کرد). حدود صد میلیون تومان برای این کار هزینه شده که این را شادباش مردم ایران می‌کنم حتی اگر هیچ بازگشت سرمایه‌ای نداشته باشد.
این هنرمند اظهار کرد: طرح ارغوان در منزل شخصی خودم ضبط شد. در زمینه نُت‌نویسی حدود ده سال روی این طرح کار کرده و سعی کردم کاری کنم که شاگرد، ملودی‌ها را با کلام یاد بگیرد. کلامی که از ساده به پیچیدگی برود، کمک می‌کند که نوازندگان موسیقی دستگاهی بتوانند هم بنوازند و هم بخوانند. نواختن و خواندنِ همزمان، شنونده را تسخیر می‌کند.
شکارچی درباره لزوم پرداختن به مباحث آموزشی تاکید کرد: حدود ده‌سال پیش از چند سازنده کمانچه پرسیدم که در چند سال گذشته چند ساز ساخته‌اید. جوابشان جالب بود و نشان می‌داد که فقط در لرستان چند‌هزار کمانچه ساخته شده و این یعنی تعداد نوازندگان زیاد شده و نیاز به بحث آموزش وجود دارد. کسانی مانند لطفی، مشکاتیان، فرهنگ‌فر و دیگران، هر کدامشان از نظر آموخته‌های هنری پر از داشته‌های بسیار بودند، اما متاسفانه بخشی از داشته هایشان با مرگشان از بین رفت.
او در پایان گفت: من سعی کردم آنچه می‌دانم را در اختیار علاقه‌مندان قرار دهم و چیزی با خودم نبرم. کسانی که آموزش می‌بینند خودشان را فرسوده نکنند. هنرآموزان، هم باید آموزش شفاهی را تجربه کنند و هم نُت‌نویسی را بیاموزند. البته خیال نکنید که من در این کتاب‌ها و سی‌دی‌های آموزشی، همه چیز را گفته‌ام. من تنها آنچه می‌دانستم را گفته‌ام.