تجربیات یک استاد درس کارآفرینی

پر کردن سقف واحدهای درسی برمی‌دارند، چه لذتی برای من و خود آنها دارد.
زمانی که تحول فکر و اندیشه و تغییر سبک زندگی را در طول یک‌ترمی که با هم سپری می‌کنیم در آنها می‌بینم، تمام خستگی‌های 20 سال تدریس از تنم خارج می‌شود و قدرت پیدا می‌کنم که 20 سال دیگر هم درس بدهم. شاید تنها بخش بسیار کوچکی از آن تحول مربوط به من می‌شود.
به نظرم این تغییرات نشان‌دهنده روح تشنه و پر توان و شاداب و جویای کار نسل جوان باشد که اگر در زمان درست استعدادیابی بشوند، بعد از اتمام تحصیلات بیکار و منتظر نمی‌مانند تا در گوشه‌ای از یک اداره، میزی به آنها تعلق گیرد. نگاه غلطی که در طول سال‌ها به مغز آنها رسوخ می‌کند که کار یعنی کارمندی و شغل یعنی استخدام در یک اداره دولتی. باورکردنی نیست که اولین سؤال من در کلاس این است: علاقه صد‌درصدی شما در زندگی چیست؟ و بچه‌ها در جواب با سکوت به نقطه‌ای خیره می‌شوند. وقتی دوباره می‌پرسم می‌گویند تا حالا به آن فکر نکرده‌ایم. وقتی می‌پرسم تصمیم دارید در آینده چه‌کار کنید؟
می‌گویند فعلا درس را تمام کنیم تا بعد ببینیم چه پیش می‌آید. وقتی می‌گویم آیا تا به حال خودتان پول در آورده‌اید؟ می‌گویند کار پیدا نمی‌شود.
در این میان برخی هم به گونه‌ای متفاوت جواب می‌دهند. به نظر من پاسخ این گروه دردناک‌تر است. چراکه به محض این‌که صحبت از کار و درآمدزایی می‌کنم با لحنی ناراحت که حاکی از جریحه‌دار شدن غرورشان است، می‌گویند: «ما نیاز نداریم. خدا رو شکر وضعیت خانواده خوبه!» این دیدگاه غلط نشان می‌دهد که کار کردن در ذهن این افراد یعنی نیاز مالی. یعنی خانواده‌ات از نظر مالی در سطح پایینی قرار دارد و تو مجبوری برای برآورده کردن نیازهای اولیه کار کنی و چقدر زمان یک درس سه واحدی در یک‌ترم کم و کوتاه است که بتوانی یک بنای ویران و سست بنیاد را خراب کنی و از ابتدا درست بسازی.
علاوه بر اینها تمرین کردن مهارت‌های ارتباطات اجتماعی مثل فن بیان، توانایی جلب اعتماد، توانایی شنیدن طرز تفکرهای مختلف و از همه مهم‌تر توانایی یافتن هدف اصلی زندگی و کاری که با تمام وجود دوست دارند همه در فهرست سرفصل‌هایی است که طی یک‌ترم کارآفرینی با دانشجویان تمرین می‌کنم و خدا را شکر می‌کنم تغییراتی که تا پایان ‌ترم در این جوانان نازنین شاهد هستم چشمگیر است.