هنوز فیلمی شایسته جهان‌آرا نساخته‌ایم

کیست نداند یکی از مهم‌ترین مقاطع جریان جنگ ایران و عراق به سوم خرداد و آزادسازی خرمشهر بازمی‌گردد. آزادسازی خرمشهر قطعا یکی از مهم‌ترین اتفاقات در تاریخ معاصر ایران است که بدون تعارف سینمای ایران نتوانسته آن‌طور که باید و شاید در به تصویر کشیدن این واقعه موفق عمل کند. تا جایی که سینماگران ایرانی هنوز نتوانسته‌اند فیلمی شایسته و تمام عیار از شهید محمد جهان‌آرا که نامش با فتح خرمشهر عجین شده بسازند.
با وجود این از همین تلاش‌های معدود سینمایی، تصویری که از خرمشهر در سینمای ایران به جا مانده، تصویری است زنده و دغدغه‌مند از نسلی که برای آزادی تکه‌ای از سرزمین‌شان از جان مایه
گذاشت.
خرمشهر را فراموش کردند!
احمد نجفی، یا دقیق‌تر سیداحمد نجفی‌شوشتری، بازیگر خرمشهری‌الاصل است. یک خرمشهری مهربان از تبار خاک و آتش که با وجود سال‌ها تحصیل در آمریکا هیچ‌وقت زادگاه و اصالتش را فراموش نکرد.
نجفی که فیلم‌هایی چون سگ کشی، هشت پا، هتل کارتن، توفان شن و پناهنده را در کارنامه کاری خود دارد در گفت‌وگو با جام‌جم با عشق از خرمشهر می‌گوید: سوم خرداد شهر من و هویت من است که با آزاد شدنش تمام مردم ایران به آرامش رسیدند، اما آیا این شهری است که ما می‌خواستیم؟ چرا خرمشهر را فراموش کردیم؟ در فروردین امسال سیل به خرمشهر آسیب نرساند. البته آب کارون تا حدی بالا آمد، اما به‌اندازه‌ای نبود که خرابی به بار آورد.
او ادامه می‌دهد: می‌دانید سیل درد نیست! بی‌مدیریتی، بی‌دغدغگی و بی‌مسؤولیتی هزاران بار از سیل بدتر و مخرب‌تر است. انگار هیچ اراده‌ای برای بازسازی این شهر وجود ندارد.
من ایمان دارم که این حرف را می‌زنم. حاضرم با هر کسی که غیر از این می‌گوید بحث کنم. من با مدرک و سند ثابت می‌کنم در سال‌های بعد از آزادی هیچ رسیدگی به این شهر نشده.
تهیه‌کننده «من یک ایرانی‌ام» توضیح می‌دهد: من خودم ساکن تهران هستم و هرازگاهی به خرمشهر می‌روم و دلم می‌گیرد از مظلومیت خرمشهر. خجالت می‌کشم از دیدن وضعیتی که مردم آن شهر دارند. مدیران، مسؤولان و هر آن‌کس که متولی رسیدگی به این شهر است انگار هیچ علاقه‌ای به شهر زیبا و مدرن ندارند و درد اینجاست که خرمشهر منطقه آزاد هم است. سوم خرداد حماسه‌ای است برای تمام ایرانیان. برای تمام کسانی که در جنگ ایران و عراق به نحوی سهیم بودند، اما چه بگویم که دلم خون است. الان خرمشهر سالن سینما دارد، اما چه سالنی! سالنی که امکانات فنی‌اش در حد سینماهای بدوی است.
نجفی با اشاره به وضعیت سینمای ایران توضیح می‌دهد: دلم خون است از این سینما. سال‌ها پیش راجع به پولشویی در سینما هشدار دادم، اما کسی گوش نکرد. هشدار داده بودم که در سینما کسانی هستند که هیچ ربطی با سینمای واقعی ندارند. تازه به دوران رسیده‌هایی قدرتمند که با پولشان تمام مناسبات تولید و سینما را بهم می‌ریزند. پول، قدرت، شهرت و هر موهبتی نیاز به ظرفیت دارد که این آقایان ندارند و سینما را روز به روز به عقب می‌رانند. کشف چنین افراد و چنین باندهایی وظیفه مطبوعات است.
سینمایی که آلوده به پول کثیف شد دیگر جمع نمی‌شود. وقتی مزه این پول‌ها به مذاق بعضی‌ها خوش آمد دیگر نمی‌تواند آن را کنترل کرد. سینمای ایران را چند شرکت خاص در اختیار گرفته‌اند و می‌طلبد که این شرکت‌ها را ریشه‌یابی کرد که مردم بدانند ته این شرکت‌ها به کجا و چه کسانی وصل است. سینما باید از دستان و چنگال این افراد خارج شود.
او خاطرنشان می‌کند: من خسته شدم آن‌قدر که انتقاد کردم و چوبش را خوردم. در واقع چوب راستگویی‌ام را خوردم. در سینما اوضاع غریبی حاکم است! مسؤولان ما وقتی از عهده اداره تورم برنمی‌آیند، دیگر نمی‌توان توقع داشت که از عهده کنترل سینما برآیند.

مکث

احمد نجفی از بازیگران قدیمی کشورمان است که فعالیت‌هایش را در سینما با دستیاری کارگردانی و همکاری با مسعود کیمیایی آغاز و در سال 1976 شرکت پخش فیلمی را در آمریکا تاسیس کرد. او معاون مدیر شبکه دوم سیما در سال ۱۳۵۸ و مسؤول پخش در تل‌فیلم و مدیر دفتر نمایندگی تلویزیون در قاره آمریکا و قائم مقام مدیرعامل شرکت کارگاه آزاد فیلم به مدیریت مسعود کیمیایی بود و تأسیس دفتر هفتمین هنر به همراه ناصر تقوایی را نیز به‌‌عهده داشت.

ساناز قنبری

سینما