بعضی الطاف الهی مثل چشمهاند. یعنی دائم در جوششاند و هر وقت که بخواهی باید کوزهات را برداری و راهی را بروی تا به چشمه برسی بعد هم اندازه ظرفت از آن منبع بهرهمند شوی. بعضی دیگر مثل رودند، یعنی همواره در مسیر خاصی جریان دارند، بعضی فصلها عریض و عمیقتر و بعضی فصلها باریکتر. باید در مسیرش قرار بگیری تا چیزی به تو برسد. اما تعداد کمی از الطاف خدا مثل باراناند. ناگهان میگیرند و تا به خودت بجنبی تمام میشوند. فرقی نمیکند کجا باشی، در چه حالی باشی، بخواهی یا نخواهی. باران که بگیرد نگاه نمیکند گل بودی یا علف هرز. رمضان باران است. کار زیادی نیاز نیست بکنی که بهرهمند شوی. فقط باید زیر این ابر رحمت باشی.