ما و خاطرات سریال‌های ماندگار

به لحاظ تکنیکی در تولید محصولات تلویزیونی پیشرفت داشته‌ایم پس چرا باید به جایی برسیم که قشری از جامعه به طرف شبکه‌های ماهواره‌ای پناه ببرند؟
اگر سطح تولیدات و نیروی انسانی‌مان را با دیگر کشورها مقایسه کنیم اوضاع به مراتب بهتری داریم. چه در خاورمیانه، چه در آسیای میانه و حتی جنوب آسیا حرف اول را می‌زنیم چون خلاقیت مان بالاست و می‌توانیم با حداقل‌ها بسازیم ولی به هر حال خاوردور از ما جلو افتاده! چرا؟ چون سعی کرده تنه به تنه سردمداران تولیدات تلویزیونی پیش برود.
ما هم به جای بسنده کردن به ظرف موجود باید کمی نگاهمان را توسعه دهیم. توسعه نگاه یعنی این‌که همان قدر که در دوبله و پخش محصولات خارجی سعه صدر داریم در برخورد با سوژه‌های سازندگان داخلی هم با روی باز برخورد و رهایشان کنیم که گره‌های دراماتیک جذاب ایجاد کنند.
بگذارند فرهنگ‌سازها و آدم‌های اهل فرهنگ جاده فرهنگی را خودشان طی کنند و در آن صورت سبد تولیدات تلویزیونی مملو از آثاری ماندگار و حتی جهانشمول خواهد شد. آثاری که نه فقط مطلوب مخاطب داخل خواهد بود بلکه امکان عرضه آنها به کشورهای همجوار وجود خواهد داشت و در نهایت ایجاد یک جنبش فرهنگی کامل را رقم خواهد زد.

آناهید آباد

کارگردان