در خیلی از شهرهای ایران، نوزادی که اولین بهارش را میبیند را بین برگ گلهای محمدی رها میکنند و میگذارند طراوت گل با لطافت پوستش بازی کند. حین انجام این اعمال هم صلوات میفرستند و مدح محمد و آلش را میگویند. همان کاری که حین چیدن این گلها میکنند. باورشان این است که گلغلتان به نوزاد طراوت میبخشد و بدنش را در برابر بیماریها بیمه میکند. در فکر این بودم که گونهای که در ایران میگویند گل محمدی، نوعی گل رز است و اصلا همه جای دنیا اسمش همان گل رز است. طبعا گونههای دیگر رز در باور مردم طراوت نمیبخشند و بدن را بیمه نمیکنند. اما همین که گل نام محمدی گرفت و در مناسکش مدح آل او آمد، میشود طراوت بخش و بیمه کننده.