قوام حیات معنوی انسان به تذکر و توسل و‌خشوع و ذکر است

پایگاه اطلاع‌رسانی KHAMENEI.IR به مناسبت عید نیمه شعبان متن کامل بیانات رهبر انقلاب در جمع خدمتگزاران مسجد مقدس جمکران در تاریخ ۱۳۸۹/۰۸/۰۶ را منتشر کرد که در ادامه بخش‌هایی از آن را می‌خوانید:
قوام حیات معنوی انسان به تذکر و توسّل و خشوع و ذکر است که در مساجد الهی، در جایگاه‌های عبادت، برای انسان فراهم است، مخصوصا آن مراکز و مساجدی که اثری و نشانه‌ای از اولیاءا... در آنها هست. جایی که انسان می‌داند یا ظن به این دارد که مورد توجه اولیای الهی است، طبعا معنویت آن مکان بیشتر است و مسجد مبارک جمکران جزو این‌گونه جایگاه‌ها و مراکزی است که توجّه به خدای متعال و تذکر و خشوع و تضرع در آن برای انسان فراهم‌تر است.
خوشبختانه امروز این مرکز مورد توجه مردم است؛ قدیم این‌جور نبود. سال‌هایی که ما در قم بودیم، شب‌های چهارشنبه یا شب‌های جمعه یک تعداد معدودی از افراد می‌رفتند در همان مسجد که یک محل کوچک محدودی بود، زیارتی می‌کردند و خیلی به‌ندرت کسانی در آنجا می‌ماندند؛ خیلی محدود بود. خود ما که چند سال در قم بودیم، چند مرتبه بیشتر توفیق پیدا نکردیم برویم مسجد جمکران؛ رایج نبود، متداول نبود، دل‌ها این جور مجذوب و کنده‌شده به سمت معنویات نبود؛ حاکمیت، حاکمیت فضای معنوی نبود. این بود که یک مرکز به این عظمت، به این قداست -که مورد توجه بزرگان بوده است، مورد توجه رجال الغیب و عبادا... و امناءا... بوده ـ این جور از چشم مردم در واقع پنهان بود و کسی توجهی نداشت. بزرگانِ علما اینجا می‌آمدند، زیارت می‌کردند، [از جمله] مرحوم فیض کاشانی رضوان‌ا... تعالی علیه. فرزند ایشان، مرحوم علم‌الهدی(۱) رضوان‌ا... علیه یک جایی می‌نویسد که من در خدمت پدرم آمدیم مسجد جمکران را زیارت کردیم و اینجا بودیم.
اهل معنا و اهل توجه و تذکر، دلداده به این محل بودند لکن توده مردم، عامّه مردم، حتی ما طلبه‌ها بی‌توجه بودیم، غافل بودیم. یکی از عیوب حاکمیت دستگاه‌های سیاسی غیردینی و غیرمعنوی همین غفلت است؛ مردم از ارزش‌هایی که دم دست آنها است و می‌توانند استفاده کنند غافل می‌مانند. وقتی حاکمیت مسلط بر جامعه و محیط بر جامعه، یک حاکمیت معنوی بود، الهی بود، دینی بود، یک خاصیت طبیعی آن همین است که معنویات رواج پیدا می‌کند، جلوی چشم قرار می‌گیرد، دل‌ها به طرف آن جذب می‌شود؛ این چیزی است که امروز اتفاق افتاده. نه این‌که امروز گناه نیست، نه این‌که آدم بد وجود ندارد و آدم بی‌توجه و غافل وجود ندارد؛ چرا، لکن فرق است بین این‌که فضای عمومی جامعه، فضای معنوی باشد، معنویات به‌عنوان یک ارزش مطرح باشد در جامعه و این‌که معنویات به‌کلی مغفول عنه باشد یا ضدارزش باشد؛ این است که باید این فضا را قدر دانست.
حالا آن برادران و خواهرانی از جمع شما که در اینجا حضور دارید و در آن مسجد به‌نحوی به خدمتگزاری مشغول هستند، این را قدر بدانند و در این مکان مقدس همه چیز را ـ همه برنامه‌ها، همه اقداماتی که انجام می‌گیرد، خود خدماتی که به مردم داده می‌شود ـ در جهت همین ذکر و توجه و تذکر و مانند اینها قرار بدهند؛ چون شیطان بالاخره در همه جا هست و در محیط‌های معنوی هم شیطان حضور پیدا می‌کند. این‌جور نیست که وقتی یک جایی مسجد شد، حرم شد، شیطان بگوید دیگر من اینجا وارد نمی‌شوم؛ نخیر، هر جایی که من و شما هستیم، شیطان هم آنجا هست؛ در طواف کعبه هم شیطان هست. بدترین فسق‌ها و اهانت‌ها و مانند اینها گاهی اوقات در مقدّس‌ترین مراکز انجام گرفته؛ چه گناهانی در طواف حرم کعبه شریف و چه فسق‌هایی در راه منا و عرفات که تاریخ اینها را ثبت کرده است!
1) محمد، مشهور به علم‌الهدی، فرزند فیض کاشانی