حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
کنفدراسیون فوتبال آسیا با تفکرات سنتی اداره میشود و معمولا قدرت، اولویت تصمیمگیری است، نه واقعیت. به عنوان مثال علیرضا بیرانوند دروازه بان تیم ملی توانست یک سال بی نظیر را سپری کند. او به جام جهانی رفت و یک عملکرد تاریخی رقم زد. بیرانوند علاوه بر بازیهای درخشانس توانست پنالتی کریس رونالدو را مهار کند؛ کاری که بزرگترین دروازه بانها هم از انجامش عاجز هستند، آن هم در این سطح. بیرانوند با پرسپولیس قهرمان لیگ برتر شد و همینطور توانست همراه با باشگاهش به فینال آسیا برسد.
او در مسیر فینالیست شدن باشگاهش عملکرد فوق العادهای داشت و حقش بود در بین بهترینها باشد ولی کنفدراسیون تصمیم گرفت دو بازیکن کاشیما و مدافع چپ السد را در لیست بهترینها قرار دهد. دلیلشان هم ظاهرا این بوده که آنها امتیازهای بیشتری گرفتهاند.
بار دیگر مشخص شد بازی مهم و بینالمللی در عرصه ملی کوچکترین اهمیتی برای مسؤولان کنفدراسیون فوتبال آسیا ندارد. در گذشته هم این اتفاق برای جواد نکونام افتاد.
او با استقلال به نیمهنهایی آسیا رفت ولی مهمتر این بود که توانسته بود همراه با تیم ملی به جام جهانی برزیل برسد.
نکونام در مسیر رقابتها هم خوب گل زده بود و حتی تک گل سه امتیازی و حساس ایران را مقابل کره جنوبی وارد دروازه حریف کرد. در مراسم اما جایزه را به او ندادند تا به ژنگ ژی بازیکن چینی برسد که اصلا تیمش به مرحله نهایی مقدماتی جام جهانی هم نرسیده بود! یعنی ژی با چین در همان مرحله اول حذف شد اما در نهایت جایزه با لابی به او رسید. این بار هم بیرانوند ضربه خورد چراکه ایران در آسیا قدرتی
ندارد.
تاج رئیس فدراسیون فوتبال هم دیروز در این باره گفت: پیگیر انتخاب نشدن بیرانوند بودم و آنرا دنبال کردم. حالا اینکه AFC به چه نتیجهای رسیده است را باید از آنها پرسید.» در واقع او هم از این مساله نا امید بود و به همین خاطر توپ را به زمین مسؤولان کنفدراسیون انداخت.
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....