یادداشت:
هنر نمایش زیبایی
مردم منتظرند تا یک محصول خوب مانند «بانوی عمارت» روی آنتن برود تا قید فضای مجازی را بزنند و بنشینند پای تلویزیون، ولی مشکل این است که بخش عمده محصولات از مخاطبان دور افتاده است.
تولید سریالهایی مانند بانوی عمارت نباید زیاد سخت باشد پس چرا پیگیری نمیشود؟ متاسفانه مسؤولان در این باره برنامهریزی ندارند و البته که این مشکل فقط در تلویزیون نیست و در مورد سینما هم صدق میکند. کلا در تولید محصولات نمایشی به سمت و سویی رفتهایم که محصولات ملودرام ناب نداریم و بیشتر افتادهایم به دامن کمدیهای مبتذل.
باید در تولیدات تلویزیونی طوری اقدام کنیم که بتوانیم با سریالهای کشورهای همسایه به رقابت پرداخته و مخاطبان را جذب مجموعههای خود کنیم.
سریالهای کشورهای همسایه با وجود اینکه قصه، کارگردانی و بازیگرهای خوبی ندارند، توانستهاند از طریق رنگ، موسیقی، ریتم و مناظر زیبا، مخاطب جذب کنند و ما با این طبیعت چهارفصل ایران که میتواند جذابترین صحنهها را برای تولید شکل دهد، ماندهایم در پایتخت و خیلی که هنر کنیم سری میزنیم به شهرک غزالی!
مخاطب، زیبایی و هماهنگی را دوست دارد و دلیلی ندارد به بهانه همذاتپنداری چرکی را نشانش دهیم. در پایینترین نقاط شهر، خانههایی را میبینیم گرچه قدیمی ولی به لحاظ دکور بسیار زیبا! چرا کارگردانان و بهخصوص جوانترها تا میخواهند فقر را نشان دهند، زشتیهای خانهها را نمایان
میکنند.
اتفاقا در اوج فقر هم میتوان زیبا زیست و از طریق نمایش این زیبایی مخاطب جلب کرد.
در دهههای 60 و 70 آنقدر سریالها خوب بود که مردم بدون تبلیغ، آنها را پیگیری میکردند ولی حالا چطور؟ باید قبول کنیم سطح توقع مردم بالاست و ما به عنوان متولی این امر از توقعاتشان جا ماندهایم؛ زمانه درحال رشد است و لازم است با خواستههای مردم به روز باشیم.
تلویزیون باید به نویسندهها و کارگردانها بها دهد و از وجود همه نویســــــــندهها، تهیــــــهکنندهها و کارگردانهای صاحب ایده استفاده کند، بلکه گردش نیرویی شکل گیرد در ساختار رسانه ملی.
حسن یکتاپناه
کارگردان
گفت و گو
