حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
یادداشت:
راهی که رفتهایم راهی که مانده است
کاروان انقلاب اسلامی به منزل چهلم رسید. 40 وادی طی شد و ما برای آنکه ایران، گوهری تابان، خانه خوبان شود، خون دلها خوردیم و خطرها کردیم. 40 وادی طی شد و ما در هر وادی یاد عزیزانمان را به یادگار سپردیم؛ چه ژالههایی که از خون لالهها گلگون شدند، چه گلولهها که گل شدند و چه دشتها که سرخگون. چه بیمها و امیدها، چه سوگها و سرودها: که ای صوفی شراب آن گه شود صاف/ که در کوزه بماند اربعینی
40 وادی گذشت، ما پای در معرکه گذاشتیم چه مردان سبزی از آتش گذشتند، چه مردان سبزی به دریا رسیدند، چه مردان سبزی به محراب معنا رسیدند. 40 منزل به سرآمد و ما گاه دلشکسته از بیوفایی آنان که عهد شکستند و گاه سرمست از رویش جوانههای رشید، بهسان رهنوردانی که در افسانهها گویند، گرفته کولهبار زادره بر دوش، پای در جای پای ساربان نهادیم و پیش آمدیم.
40 سال گذشت و کاروان منزل به منزل، ره سپرد، اما قصه عروج ساربان، شرر بر جانمان ریخت و سایه اندوه روزگارمان را تیره کرد. ماتمزده بودیم که ناگهان برق غیرت بدرخشید و ولیشناسان، فرزانهای را بهزعامت برگزیدند که خود اسوه مجاهدت بود و آرمانش شهادت. آنک مردی جلودار بود که در کلامش میشد آیههای نور را به تفسیر نشست. در نگاهش عصمت آسمانیترین وارثان زمین را تماشا کرد و در امتداد گامهایش به دیدار حضرت دوست واصل شد.
40 وادی طی شد؛ چه روزها که ما از شوق و افتخار سر به آسمان ساییدیم و شهد شیرین ظفر زندگی را خواستنیتر کرد و چه روزها که دشنه کینه نارفیقان سینههایمان را شکافت و شرنگ خیانت روحمان را آزرد.
اکنون ماییم ایستاده در بزنگاه تاریخ، راهی که طی شده و مسیری که گامهای استوار و همت مردان مرد را به انتظار نشسته است. مقصد؛ اشارت دستان سخاوتمندی که سعادت و سربلندی را نشانه رفته است و چراغ راه؛ وارثان نور و پیامآوران مهر، آنان که پای در ستیغ کرامت نهادهاند و روحشان وسعتی خدایی یافته است.
***
40 در فرهنگ ما، همواره شأن و ارزشی نمادین داشته و انقلاب اسلامی نیز نسبتی عمیق با 40 دارد. چه، سلسله چهلمها بود که قم را به تبریز پیوند زد و شور و شعور انقلاب شهر به شهر بالید و پهنه ایران را فراگرفت. اکنون 40 سال گذشته است و نسل انقلاب پای در جای پای نسل انقلابی به پختگی و کمال رسیده است.
40 سالگی پیش و بیش از آنکه عدد باشد و اشارهای به گذشت زمان و ورق خوردن تاریخ، نمادی است از رشد و بالندگی، عبور از راهرو بودن به راهبری و هدایتگری.
گر جان عارفان و سالکان پس از چله نشینی به زلالی وصل پیوند میخورد و پس از طی طریق
40 منزل، در قاف قبله عشق به خویشتن خویش رجعت میکند؛ پس 40 نه پایان و میانه راه، که آغاز راه است. راهی نو که خصیصه اصلی آن مسؤولیتپذیری و تعهدمندی است؛ این بار باید راه بلد بود و به انگشت تدبیر، نوسالکان را از مهلکهها عبور داد و به سر منزل مقصود هدایت کرد. اکنون اگرچه همچنان راه مقصد بس دراز است و طی این مرحله همت مردانه، همنفسی طائر قدس و همرهی خضر را میباید اما ما دیگر نوسفر نیستیم. 40 سالگی انقلاب سرآغاز رجعت به اصل در نهایت پختگی و کمال و شروع مرحله نوینی از مجاهدت و ایثار است که دستاورد آن فتح قلههای افتخار و رسیدن به کرانههای تمدن نوینی است که امالقرای سعادت و نیکبختی است.
علی طلوعی
رئیس مرکز تحقیقات رسانه ملی
گفت و گو
