وقتی رباط پاره می‌کنی!

در ورزش‌های پربرخورد مانند فوتبال، بسکتبال و ورزش‌های رزمی و در تصادفات و زمین خوردن‌ها این رباط‌ها و خصوصا رباط جلویی به‌طور شایع دچار کشیدگی و پارگی می‌شوند. صدای تلق تلق، درد، تورم سریع، بی‌ثباتی و ناتوانی در تحمل وزن از علائم آسیب این رباط است. بیمار هنگام ایستادن و وزن اندازی روی پای آسیب دیده احساس درد می‌کند و در حالت نشسته و خوابیده راحت است. خالی کردن زانو هنگام قدم برداشتن یا از پله بالا و پایین رفتن هم از دیگر نشانه‌های آسیب رباط صلیبی قدامی است.
ام آرآی بهترین ابزار تشخیص این آسیب است. در مراحل اولیه این آسیب بی حرکتی با استفاده از بریس، استفاده از یخ، بالا نگه‌داشتن اندام وبستن باندکشی می‌تواند بهترین درمان باشد.
در این زمان بهتر است از عصاهای زیر بغل استفاده شود و وزن روی زانوی آسیب‌دیده وارد نشود.
بعد از دو سه هفته بی‌حرکتی و کاهش درد و التهاب، فیزیوتراپی با استفاده از مدالیتی‌های ضد درد و التهاب مانند اولتراسوند، لیزر، رادیوفریکوئنسی و تمرین درمانی آغاز می‌شود. از بیمار می‌خواهیم در حالت طاقباز خوابیده به‌صورت متناوب عضله جلوی ران خود را منقبض و شل کند. همچنین برای برگشت
هر چه سریع‌تر دامنه حرکتی خم و راست شدن زانو، بیمار باید در همین حالت پاشنه خود را روی تخت به جلو و عقب حرکت دهد.
در هفته دوم فیزیوتراپی تمرینات تعادلی با استفاده از توپ فیزیوتراپی شروع می‌شود و به مرور استفاده از دوچرخه ثابت و تمرینات مقاومتی با کش‌های لاستیکی به درمان اضافه می‌شود. انجام تمرین جلوی پا با وزنه در مراحل اول ممنوع است و در عوض تقویت عضله پشت ران در حالت روی شکم خوابیده و خم کردن زانو برای کمک به بهبود رباط صلیبی جلویی می‌تواند بسیار کمک‌کننده باشد.
با پیشرفت درمان، استفاده از تردمیل، دویدن و از پله بالارفتن هم به تمرینات اضافه خواهد شد. زیگزاگ دویدن، عقب عقب دویدن و استارت زدن هم از ورزش‌های مفیدی است که در مراحل پایانی درمان به فرد داده می‌شود. پارگی درجه 3 این رباط بعید است که با فیزیوتراپی بهبود یابد و نیاز به جراحی دارد که امروزه به‌صورت آرتروسکوپی و بسته انجام می‌شود.