زنده‌باد زبان مادری

ما هر جا که باشیم و به هر زبانی که حرف بزنیم، هنگام شادی و اندوه، خشم و ناراحتی و... خواه ناخواه با زبان مادری‌مان در درون خود سوگواری یا شادی می‌کنیم. ما با همین زبانی که سال‌های نخستین زندگی‌مان با آن حرف زده و زندگی کرده‌ایم، فکر می‌کنیم و احساساتمان را تعریف می‌کنیم.

پژوهشگران می‌گویند کودک در رحم مادرش با زبان مادری آشنا می‌شود و هنگام به دنیا آمدن که گریستن آغاز می‌کند، اگر به زبان مادری‌اش با او سخن گفته شود، گریه اش را قطع می‌کند و به سخنانی که می‌شنود، گوش می‌سپارد.

زبان مادری را گاهی نخستین زبانی به شمار می‌آورند که کودک یاد می‌گیرد. این تعریف مورد مناقشه است. کودکان مهاجر و کودکان قوم‌ها یا حتی مذاهبی که در اقلیت به دنیا می‌آیند، الزاما زبان مادرانشان را یاد نمی‌گیرند یا به اندازه زبان کشور میزبان و قوم حاکم، به آن تسلط ندارند.

در واقع زبان، بازتاب دهنده فرهنگ و هویت مردمان هر خطه‌ای است. نماینده‌ای است که دنیای مردم
هر سرزمین را تشریح می‌کند و از این رو اگر از سوی زبان‌های مهاجم به خطر بیفتد، حیات فرهنگی مردمان آن خطه مسیر فراموشی را طی خواهد کرد.

دیوید هیکس، سردبیر یک سرویس خبری فعال در زمینه زبان‌های کوچک اروپایی معتقد است: تنوع زبانی، قسمتی از تنوع زیستی است. وقتی حیوانات و جانوران از بین می‌روند، به ضرر سیاره ماست، اما به‌نظر من اگر زمانی زبان‌های دیگر از بین برود و تنها انگلیسی و فرانسه یا چینی باقی بماند، جهان ما فقیرتر شده است.

ایران سرزمین زبان‌ها و گویش‌های زنده و زیبایی است که در کنار زبان فارسی زندگی می‌کند. گویش‌ها و زبان‌هایی که اگر فراموش شود تنوع زیستی و فرهنگی زیبای کشورمان را به خطر خواهد انداخت که اگر فراموش شود، ما را و فرهنگمان را روز به روز فقیر و فقیرتر خواهد کرد. امروز را فقط همین امروز را هم که شده با زبان مادری مان سخن بگوییم و به فرزندانمان آن را یاد بدهیم.