نامه ای به چمدان

تو نیز می‌توانی برای چمدان نامه بنویسی و هرچه می‌خواهی در آن بگویی. ما هم تلاش می‌کنیم نامه‌ات را چاپ کنیم.

　خودم در آینه

من یک انسان هستم. من دوم دبستان هستم. من داخل مدرسه ادبیات، ریاضی، علوم و قرآن می‌خوانم. من توی موسیقی و نقاشی ماهر هستم. من همه رنگ‌ها را دوست دارم؛ حتی مشکی. من حیوان‌ها را هم مثل رنگ‌ها دوست دارم. یعنی همه حیوان‌ها را دوست دارم به غیر از حشره‌ها. من شغل می‌خواهم و می‌خواهم دندانپزشک و معلم انگلیسی شوم، ولی مانده‌‌ام که چرا نمی‌توانم دو‌تا شغل انتخاب بکنم. واقعا چرا؟!

من دوست دارم هرچه سریع‌تر به دانشگاه بروم و ببینم که در آینده چه جوری می‌شود. من دوست دارم به شهرهای خارج سفر کنم. من در آینده می‌خواهم یک ماشین خوب بگیرم. من داخل مدرسه از خودم دفاع می‌کنم، ولی خبرچینی نمی‌کنم چون همه آدم‌ها باید از خودشان دفاع کنند. یکی از بچه‌های کلاس ما اصلا حرف نمی‌زند یعنی خیلی خیلی ساکت هست و صدایش هم خیلی آرام است. پس اگر شما هم این‌طوری هستید زیادتر حرف بزنید چون اگر خیلی بزرگ شدید دیگر نمی‌توانید از خودتان دفاع کنید. تازه آن بچه دستش هم کند است. حالا اگر دست شما هم کند بود سعی بکنید تا دستتان قوی بشود. می‌خواهم یک چیزی بگویم: هر کس یک اشتباه می‌کند، ولی می‌بیند که این کار بد است پس نباید آن را انجام بدهیم و نباید آن کار را تکرار کنیم. تازه اگر کار خوبی انجام بدهیم یک پله بالا می‌رویم و اگر کار بدی همین جور انجام بدهی یک دانه پله پایین می‌رویم. اگر چند تا کار واقعا خوبی انجام دهی هم یک دانه از بدها کم می‌شود و هم دو تا پله خوب می‌رود بالا.