نقش دلار در فعالیت‌های بین‌المللی ورزش

این رشد بی‌سابقه موجب می‌شود همه برنامه‌های بین‌المللی ورزش دچار مشکلی اساسی شود. تازه فدراسیون فوتبال کمترین مشکل را دارد چون به دلیل صعود به جام جهانی از فیفا دلار می‌گیرد و می‌تواند هزینه‌‌های دلاری خود را از آن طریق بدهد. اما فدراسیون‌های دیگر چطور؟ آنها چگونه باید برنامه‌های خود را پیش ببرند؟ ورزش ایران باید مرداد و شهریور سال آینده در بازی‌های آسیایی جاکارتا حاضر شود؛ اما با کدام بودجه؟

با اعلام گزارش نهایی کمیسیون تلفیق مجلس شورای اسلامی در خصوص لایحه بودجه سال 97 بودجه مربوط به بخش‌های ورزشی نیز مشخص شد و جامعه ورزش دانست کمیته ملی المپیک تنها 56 میلیارد تومان بودجه دارد. این البته با متمم 17 میلیاردی است که کمیسیون تلفیق به بودجه 39 میلیاردی کمیته ملی المپیک اضافه کرده و آن را به این رقم رسانده. اگر دلار از 4800 فراتر نرود، این پول 66/11 میلیون دلار می‌شود. فقط همین مقدار دلار، آن هم برای حمایت از تمام کاروان ایران و برای حضور مدال‌آور در بازی‌های آسیایی در همه رشته‌های فردی و تیمی. آیا این پول و این بودجه می‌تواند برنامه‌ فدراسیونها برای حضور موفق در اندونزی را پیش ببرد؟ این را هم در نظر داشته باشیم که بخش اعظم برنامه‌ فدراسیون‌ها در سه ماهه ابتدایی سال آینده انجام می‌شود که عملا هنوز بودجه‌ای وارد خزانه کمیته نشده است. پرواز قیمت دلار آسیبی جدی به بدنه ورزش وارد می‌کند و فعالیت‌های بین‌المللی فدراسیون‌ها را به حالت فلج درمی‌آورد. در حقیقت، ورزش بی‌دفاع‌ترین نهاد در برابر اتفاقات اقتصادی بازار است و واکنشی که مدیران در برابر این اتفاقات بروز می‌دهند به هیچ عنوان نمی‌تواند مشکلات را حل کند. سال آینده که بیاید، اتفاقات تازه در راه است. امیدواریم تا آن زمان دلار از مرز 5000 تومان فراتر نرفته باشد.