باغ‌های تهران، خاطرات ترک خورده‌اند

در کنار این عوامل، باید گفت اراده‌ای جدی هم برای کنترل این قضیه وجود نداشته است، بخشی از آن مربوط می‌شود به نیازهای مالی شهرداری‌ها، زیرا شهرداری تهران در دو دهه گذشته درآمد پایداری نداشته و از طریق اعطای همین مجوزها برای ساخت و سازها به نوعی درآمدزایی می‌کرده است. این درحالی است که باید هشدار داد به نظر می‌رسد برنامه و امکاناتی نیز برای کنترل اندک باغ‌های باقیمانده تهران وجود ندارد.

در ابتدای دهه 80 قرار بود درخت‌هایی که در همه مناطق تهران هستند، شناسایی شوند تا از درخت‌هایی که مثمر ثمرند حفاظت شود، به این طریق که ابتدا این درخت‌ها شناسنامه‌دار می‌شدند تا به واسطه همین هویت از آنها نگهداری شود. هر چند به صورت پراکنده فقط در چند نقطه این کار صورت گرفت، اما خیلی زود متوقف شد تا به شرایط کنونی دچار شویم.

همچنین باید گفت، رویکرد دوگانه‌ای هم نسبت به خشک شدن این باغ‌ها وجود دارد، به‌عنوان مثال در برخی ‌ باغ‌های تهران درختان یکباره خشک می‌شوند و بعد از مدت کوتاهی ساخت و سازهایی در آن شکل می‌گیرد، اما کسی به آن توجه نمی‌کند، اما از سوی دیگر شخصی که برای بازسازی منزل مسکونی‌اش، درختی را قطع می‌کند تحت فشار‌افکار عمومی و رسانه‌های گوناگون قرار می‌گیرد.

با توجه به شرایط فضای سبز تهران باید به دنبال سیاست‌های تشویقی از سوی نهادهایی مثل شهرداری تهران ‌ برای کاشت درخت یا عمومی کردن موضوعی به نام پشت‌بام سبز بود به این معنا که باید تسهیلاتی ارائه شود برای پشت بام‌های سبز، از آنجا که بلندمرتبه‌سازی در تهران ‌بسیار ‌است، اجرای گسترده این طرح می‌تواند تا حدود بسیاری از مشکلات زیست محیطی تهران بکاهد.

دکتر مجید عباسپور

عضو شورای عالی محیط زیست