به یاد گلزن مادرزاد

دو بار در 1969 تایلند و 1971 فیلیپین آقای گل جوانان آسیا شد. فوتبالدوستان ایرانی آن سال‌ها را هیچ وقت از یاد نمی‌برند؛ سال‌های آقایی فوتبال ایران در آسیا همراه با نسل طلایی آن روزها تحت هدایت حشمت مهاجرانی.

او در المپیک مونترال هم گل زد و تاج را با آقای گلی به اولین قهرمانی آسیا رساند. او سال‌ها آقای گل ایران بود و گل‌های بسیاری هم برای تیم‌های مختلف ملی زد؛ اما نه باج خواست و نه به دنبال سهم‌الارثش از فوتبال ایران بود تا با ضربه زدن به فوتبال به جمع‌‌آوری غنایم بپردازد. با وجود کارنامه‌ای پرافتخار و کلکسیونی پربار از نظر فردی و تیمی، ساکت و مظلوم ماند و بی‌صدا رفت.

غلامحسین مظلومی بخشی از نسلی است که همواره خود را مدیون فوتبال و ایران می‌دانست نه ایران را مدیون خود. او نمونه افرادی بود که همه روزهای شادی که به ایران هدیه داده و می‌دهند را وظیفه خود می‌دانند. آنها که افتاده می‌آیند و افتاده‌تر می‌روند.

این را فوتبال به آنها می‌آموزد که سرکشی، کار بزرگان نیست. غلامحسین مظلومی یکی از نوادر فوتبال ما بود، مانند خیلی از بزرگان دیگر که متاسفانه یکی یکی از کنار ما می‌روند. فوتبال ما به آموزگارانی مانند آنها نیاز دارد تا نبینیم نسل بازیکنانی که قلیان و شب‌نشینی و چاقوکشی را فخر می‌دانند. یاد روزهایی که آدم‌ها، فوتبال را برای فوتبال دوست داشتند، بخیر. روزهایی که آدم‌ها اعتبارشان را وامدار پدیده فراگیر فوتبال می‌دانستند نه همه اعتبار فوتبال را مدیون هنر خود. روح مظلومی و روح اسطوره‌های دوست‌داشتنی و مظلوم این فوتبال شاد.

علی جوادی

دبیرگروه ورزش